Δρόμοι του πουθενά
Κώστας Τζαναβάρας
Λίγα λόγια για εμένα
Oberon, chief των ξωτικών
(διαβάστε περισσότερα)
Θέσεις


ΛΗΜΜΑ 3 : Πώς να ψωνίζω ψάρια ;
548 αναγνώστες
Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010
08:03

 

Πρόβλημα που επέλυσα διαχρονικώς, με την λίαν επιστημονική μέθοδο των διαδοχικών προσεγγίσεων.

 

Η αρχή ήταν το eye contact. Πάνε είκοσι περίπου χρόνια από τότε που γνώρισα τον ψαρά μου και δεν θυμάμαι λέξη από το τι είπαμε.

Θυμάμαι καλά το «δια ταύτα» : «καλός άνθρωπος, εδώ θα ψωνίζω ψάρια».

Σας διαβεβαιώ ότι δεν ξαναρώτησα το μικρό του όνομα, ενώ το κινητό του το έχασα τρεις φορές μέχρι τώρα. Επίσης σας μεταφέρω, ότι με χαιρετάει στο στυλ «τι κάνεις φίλε» και με αποχαιρετάει στο στυλ «να σε βλέπουμε», ενώ αρκετές φορές χρειάστηκε να περάσουν χρόνια για να ξαναπεράσω από την Περιάνδρου.

 

Αν νομίζετε ότι το θέμα του τίτλου ήταν λυμένο εξ αρχής, συνεχίστε να διαβάζετε! Αν όχι …

Την πρώτη φορά είπα «θέλω 2 κιλά μπακαλιάρο, είναι φρέσκος;». «Don’t make me questions and I’ll tell you no lies», λένε οι Εγγλέζοι για άλλες περιπτώσεις.

Φυσικά ήταν φρέσκα, αλλά η «αρχική τιμή» στις διαδοχικές προσεγγίσεις της «βέλτιστης λύσης» δεν είναι κακό να είναι καλή. Ίσως ούτε απαραίτητο.

 

Στο επόμενο βήμα προχώρησα στο «βάλε μου καναδυό κιλά φρέσκα ψάρια». Και ο πιο καλός ψαράς θα σου δώσει πιθανότατα φρέσκα ψάρια, μετά την ερώτηση «για βραστά, τηγανητά ή ψητά;», αλλά δεν θα παραλείψει να βάλει καμιά διακοσαριά γραμμάρια πάνω στα δυο κιλά που του παράγγειλες.

Μετά από κάποια χρόνια κάθε φορά, προχωρούσε το σύστημα σε πιο ψαγμένες προσεγγίσεις του υπ’ όψιν θέματος :  «Αν θυμάμαι καλά, την προηγούμενη πενταετία μου είχες δώσει φρέσκους μπακαλιάρους, έχεις ακόμα;», «έχουμε τίποτα μπαγιάτικα ψάρια;»

Μια φορά με ξαπόστειλε χωρίς ψάρια, με τρόπο ώστε να μην διακόψει την εξυπηρέτηση των υπολοίπων… Δεν φοβήθηκε ο αθεόφοβος μήπως ξανακάνω μερικά χρόνια για να ξαναβρούμε την ευκαιρία να τα πούμε γενικώς, την ώρα που το παιδί του μαγαζιού καθαρίζει τα λιγοστά μπαγιάτικα ψάρια που προορίζονται για την κουζίνα της συμβίας μου.

 

Τον τελευταίο καιρό το πήρα πιο ζεστά το θέμα, στα πλαίσια του γενικότερου project «ένα πρόβλημα λιγότερο» και οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες.

Μου έστειλε η προαναφερθείσα sms «πάρε ένα κιλό γαύρο, αν είναι φρέσκος». Υπέκυψα στην «ανωτέρα βία» και έθεσα τον συμπαθή επαγγελματία προ του προβλήματος. Το επέλυσε με άνεση, πρότεινε να βάλει ενάμισυ «για να φτάσει», του είπα «βγάλε τα μισά περίπου που περισσεύουν γιατί δεν θέλω προβλήματα, και κοίτα να δεις που θα είναι 1.250».

Ήταν τόσα βεβαίως. Το είπε η Πόπη που τα ζύγισε και δεν λέει ψέματα, όπως και ο αδελφός της. Άλλωστε χαμογέλασε διάπλατα. Άνθρωπος που χαμογελάει διάπλατα δεν λέει ψέματα. Είμαι κατηγορηματικός και σε αυτό!

Το πρόβλημα ήταν ότι η προαναφερθείσα και μη κατονομασθείσα, βρήκε λίγα τα 1.250, γιατί ήταν λιγότερα από το ένα κιλό που είχε παραγγείλει. Δεν το σκέφθηκε, αλλά το κατάλαβα εγώ. Εσείς τι καταλάβατε;

Την επόμενη φορά πήρα επί τόπου στο κινητό τη συμβία και παρήγγειλε τι και πόσα από τα διατιθέμενα.

Ιδού η πλέον πρόσφατη φορά που κατέληξα, με αλλόκοτο και απρογραμμάτιστο τρόπο φυσικά, στην λύση «που σταμάτησα να ψάχνω άλλο». Δώστε βάση !

«Μιχάλη, πάρε στο τηλέφωνο την γυναίκα μου (του είπα το μικρό της) και πες της «γειάσου (το μικρό της στην κλητική)», θα σου πει «ποιος είναι;» θα της πεις ο Μιχάλης, θα σε ρωτήσει «ποιος Μιχάλης;»».

Πετάγεται ο έξυπνος «θα της πω ο ψαράς που σου έστειλε το γαύρο πριν δεκαπέντε μέρες».  Αυτά παθαίνει όποιος ανακατεύεται σε θέματα που δεν κατέχει, την ώρα που υπάρχει κάποιος που τα κατέχει. Πάντως σημειώνουμε by the way ότι θυμόταν και πότε είχα περάσει τελευταία φορά και τι είχα ψωνίσει.

«Θα της πεις ο φίλος του Κώστα» τον διόρθωσα λίαν αγενώς, δηλ. με χαμόγελο ενώ το δεξί μου χέρι ακουμπούσε στην πλάτη του. «Θα σου πει «ποιος φίλος του Κώστα;» και τα υπόλοιπα τα ξέρεις» του είπα και έφυγα για τσάρκα στην Πυλαρινού.

Φυσικά δεν ρώτησα «τι ψάρια ψώνισα;» όταν επέστρεψα την ώρα που τελείωσα κάποια ακόμα μικροθεματάκια. Αρκέστηκα στην απάντηση «έχεις καλή γυναίκα». Η ερώτηση ήταν, από μακριά βεβαίως, «ζει;».

Την ώρα που περιμέναμε υπομονετικά – έχω μάρτυρες – την Πόπη να τελειώνει κάποτε την περιοδεία στη γειτονιά, για να μας πει ποια είναι τα ψάρια μου και τι χρωστάω (για τα ψάρια διευκρινίζω)προχώρησα ακάθεκτος στην τελική λύση του υπ’ όψιν προβλήματος.

«Λοιπόν, τώρα που έχεις το κινητό της, όταν έχεις πολύ καλά ψάρια θα την παίρνεις και θα την ρωτάς «μήπως είναι κάπου εδώ γύρω ο Κώστας, γιατί έχω κάτι πολύ καλά ψάρια για σένα;»».

Με έβαλε στη θέση μου, σμίγοντας τα φρύδια του για πρώτη και τελευταία φορά. Είμαι κατηγορηματικός και στο «πρώτη» και στο «τελευταία».

Είπε, μόλις συγκρατώντας την οργή του «Άκου να σου πω, έχω τέσσερα καΐκια που φέρνουν κάθε πρωί ό,τι ψάρι θέλεις . Δεν μπορώ να την παίρνω κάθε μέρα τηλέφωνο.»

Φυσικά, αυτό που τον έβγαλε από τα ρούχα του, δεν ήταν το πρόβλημα «μην του τελειώσουν οι μονάδες» ή «τι δουλεία έχω να ακούω τη φωνή της κάθε μέρα»…

Οπότε, χωρίς άλλη ερώτηση, μου έδωσε την τελική λύση : «Τώρα που έχει το τηλέφωνο, θα με παίρνει όταν βρίσκεσαι στα μέρη μας και θα τα κανονίζουμε εμείς. Μη σε νοιάζει.»

Δεν ξέρω αν συμφωνείτε, αλλά λέω «να σταματήσω να ψάχνω». Φυσικά, αν κάτι στραβώσει, που δεν το πιστεύω, εδώ είμαστε.

 

Καταλήγω :

Αν σας πω ότι το σκέφθηκα ως θέμα με αφορμή τα μέτρα για τους ημιυπαίθριους και τις εκλογές του ΤΕΕ θα με πιστέψετε;

Τι έγινε :

Η αρμοδία Υπουργός βλέποντας το πρόβλημα και αποφασίζοντας ότι είναι ο κατάλληλος καιρός και η κατάλληλη Υπουργός για να λύσει το κατάλληλο θέμα, έφτιαξε μια πρόταση, την ανακοίνωσε σε prime time στον τύπο και έστειλε με courier την πρότασή της στο ΤΕΕ, με την εντολή στον courier «να πάρεις αριθμό πρωτοκόλλου και να μου τον φέρεις».

Το ΤΕΕ βγήκε να πει τα δικά του, πήρε αριθμό πρωτοκόλλου με αντίστοιχη διαδικασία, είχε εν πολλοίς δίκιο επί της ουσίας.

Δεν ξέρω τι έγινε με το ΤΕΕ, αλλά διάβασα τι έγινε με τις αντικειμενικές. Βγήκε η φέρελπις Υπουργός και δήλωσε «έχουμε τεχνικό πρόβλημα με τις αντικειμενικές, θα μετράει η τιμή ζώνης». Δεν ήμουν παρών, αλλά το θεωρώ απίθανο να είχε κοκκινίσει (από ντροπή διευκρινίζω) όταν ομολογούσε την προχειρότητά της.

Φυσικά δεν είχε ρωτήσει τις Εφορίες ή τον αρμόδιο Υπουργό, πριν κάνει τις αρχικές ταπεινές εξαγγελίες της περί του αυθαιρέτως προταχθέντος θέματος.

Οι λεπτομέρειες του θέματος θα είναι το υπ’ αριθμόν 5 ΛΗΜΜΑ, αλλά εδώ αναπτύσσω το ποθούμενο :

Τι θα μπορούσε να γίνει :

«Έλα Γιάννη, σκέφθηκα να τελειώνουμε οριστικά με τα αυθαίρετα, να βάλουμε και πέντε φράγκα για τα ασυμμάζευτα και κάποια στιγμή τα λεφτά που θα έχουμε να τα κάνουμε πράσινο. «

Και αμέσως μετά το «Ναι Τίνα καλή ιδέα», «o.k. σκεφθείτε το μια βδομάδα, ή και λιγότερο αν φτάνει, και ειδοποίησε τα παιδιά της Διοικούσας να μαζευτείτε στον όγδοο όροφο στη Νίκης την επόμενη Τρίτη – κάτσε να δω – στις 9:00 το βράδυ να το συζητήσουμε. Θα φροντίσω να μην το μάθει ούτε η Χαρά.»

Όλα γίνονται βεβαίως, εκτός από το τελευταίο. Ξέρω ακριβώς τι λέω.

 

Κάπως έτσι ψωνίζω ψάρια, κάπως έτσι θέλω να συνεργάζεται η Υπουργός Περιβάλλοντος με το ΤΕΕ.

Σωστό;

Δύσκολο;

Σχόλια

23/04 08:06  oberon
Καλημέρα jerri.
Χρέωσέ μου τις υπερωρίες σου.
23/04 08:11  jerri
Τα βγάζεις τα θέματα όλα μαζί και θα μείνουν αδιάβαστα...
Οπότε σχολιάζω εγώ για να διαβαστούν...
23/04 12:18  oberon
jerri,

Τα θέματα διαβάζονται μόνο από αυτούς που απευθύνονται.

Εσύ είσαι ό ένας.

Οι άλλοι δεν αφήνουν ίχνη...
24/04 23:45  jerri
Ωραία! Πήρα την απάντησή μου αλλά πιστεύω πως πολλοί από αυτούς στους οποίους απευθύνονται δεν θα έχουν την ευκαιρία να τα διαβάσουν...
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
3 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Σκέψεις, αναλύσεις, προτάσεις και - κυρίως - δράση με εποικοδομητική διάθεση
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις