Δρόμοι του πουθενά
Κώστας Τζαναβάρας
Λίγα λόγια για εμένα
Oberon, chief των ξωτικών
(διαβάστε περισσότερα)
Θέσεις


Μήπως δεν με καταλαβαίνει κανείς;
1163 αναγνώστες
Κυριακή, 2 Μαΐου 2010
13:37

 

Συζητώντας με μια καλή φίλη, που γνωριζόμαστε χρόνια και εσχάτως υπολογίζω πολύ – πολύ σοβαρά τη γνώμη της, έφθασα να σκεφθώ πολύ σοβαρά αυτό που λέει ο τίτλος αυτού του άρθρου.

Μου είπε ειλικρινά και την πίστεψα ότι δεν καταλαβαίνει τι γράφω, πού το πάω, ποιος νομίζω ότι είμαι και όλα τα παρόμοια.

Της ζήτησα να ξεχωρίσει ένα άρθρο μου το οποίο να θεωρεί ότι μπορούμε να συζητήσουμε σχετικά πιο εύκολα, που θα μπορούσε να είναι η αρχή μιας συνεννόησης. Ή να με καταλάβει ή να την καταλάβουμε ή – ακόμη καλύτερα – να καταλάβουμε και οι δύο.

Διάλεξε αβίαστα το άρθρο με τον κυρ – Παναγιώτη στη Βουκουρεστίου. Το χαρακτήρισε αξιόλογο «λογοτεχνικό κείμενο».

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι και εγώ είχα επισημάνει σε ανύποπτο χρόνο ότι είναι ένα πρόβλημα, που αν δεν καταφέρουμε να το λύσουμε, δεν έχουμε ελπίδα να λύσουμε και τα δικά μας προβλήματα. Σαν άνθρωποι, σαν οικογένειες, σαν οικονομία, σαν λαός …

Το άρθρο «Για τα παιδιά» :

Στην Αθήνα στη Βουκουρεστίου είναι συνήθως μπροστά στην πολυκατοικία με τον αριθμό 19 ο κυρ – Παναγιώτης.

Τα πόδια του είναι κομμένα ψηλά στους μηρούς. Δεν τον ρώτησα πώς κόπηκαν. Δεν το θεώρησα σωστό.

Μου είπε μόνος του ότι έχει πεθάνει η γυναίκα του, έχει πεθάνει η κόρη του και προσπαθεί να συντηρήσει τα τέσσερα εγγόνια του ηλικίας επτά έως δεκατεσσάρων ετών. 

Μένει κάπου στο Περιστέρι σε κάποιο βοηθητικό χώρο πολυκατοικίας. Δεν έχει να πληρώσει το νοίκι και ο σπιτονοικοκύρης του τον απειλεί με έξωση.

Πιάσαμε κουβέντα, μου είπε ότι ο κόσμος δεν έχει πιά λεφτά ούτε για ελεημοσύνες, μου είπε για τα μαγαζιά που κλείνουν στην πατρίδα του τη Ρόδο.

Κάτι μου είπε ότι «πληρώνει αλήθειες», αλλά δεν τον άφησα να πει τίποτα. Δεν ήθελα να βάλω τα κλάματα στη μέση της Βουκουρεστίου.

Μου φάνηκε ειλικρινής.

Όσοι από εσάς δεν του αφήνετε κάτι επειδή δεν τον πιστεύετε, σας ζητώ να λάβετε υπ’ όψιν σας ότι εγώ τον πίστεψα κοιτώντας τον στα μάτια.

Αναλαμβάνω να διασφαλίσω ότι δεν ζητιανεύει για να πλουτίσει. Δώστε μου λίγο χρόνο και τις ιδέες σας για το πώς να το πετύχω.

Αν του δώσετε κάτι εξ αιτίας μου πείτε του απλά αυτό που λέει ο τίτλος.

Αν το κάνετε, δεν θα χρειασθώ ιδέες. Θα τον ρωτήσω απλά «φθάνουν Παναγιώτη;» Κοιτώντας τον στα μάτια.

Έξι λεπτά αργότερα είχα προσθέσει το εξής σχόλιο :

Παρακαλώ όσοι δεν με πιστεύουν να μην επισκέπτονται το blog μου.
Όσοι με πιστεύουν θα ήθελα να λάβουν υπ' όψιν τους ότι, αν δεν σώσουμε τα εγγόνια του κυρ - Παναγιώτη, είναι βέβαιο ότι δεν μπορούμε να σωθούμε.

Μερικές ώρες αργότερα ο Τριαντάφυλλος δικαίωσε το «έσο έτοιμος»

Ελήφθη, ----------

Και ο ROTTEN πρόσθεσε :

Μυνημα ελειφθη αδερφε.
Εφυγε mail σε λυκειο της Αθηνας μεσω των φιλων της κορης μου.

Πολύ πιθανό κάπως έτσι, και ίσως και από άλλους ανώνυμους,  να έχει ήδη δοθεί λύση στο πρόβλημα του Παναγιώτη. Μπορεί ήδη να μην έχει πρόβλημα έξωσης, να έχει φαγητό για τα εγγόνια του, να έχει κάποια συντροφιά …

Μπορεί. Σίγουρα έχει ένα φίλο, που έδωσε και πήρε human touch, που προσπάθησε, που νοιώθει την ευχή του, που την επόμενη φορά που θα τον πετύχει στην Βουκουρεστίου θα καθίσει και αυτός στο πλακόστρωτο για να μην είναι ψηλότερα.

Μια λεπτομέρεια – νομίζω – είναι η ζητιανιά.

Ο ROTTEN το έθεσε ως εξής :

Δυστυχως ειναι πολλοι αυτοι που εχουν πραγματικη αναγκη αλλα χανονται μεσα στους "επαγγελματιες".
Μακαρι να υπηρχε τροπος να μπορουσαμε να τους ξεχωρισουμε.

Και ο jerri :

Ακριβώς όπως τα λέει ο ROTTEN είναι, δυστυχώς...

 

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα το συνέχισα :

Υπάρχει τρόπος παιδιά.
Απλά απαιτείται να τους ξεχωρίσουμε όλοι μαζί. Δεν μπορούμε να τους ξεχωρίσουμε σε δευτερόλεπτα.
Για μένα ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία.
Αγόρασα κουλούρι Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου. Ζήτησα φρέσκο και ήταν μπαγιάτικο. Άλλη μέρα θα το είχα φορέσει κολάρο στον κουλουρτζή. "Κώστα φάτο" είπα μέσα μου. "Πού να βρεις φρέσκο κουλούρι τέτοιες μέρες" ήταν η μεταγενέστερη λογική εξήγηση στην αυθόρμητη αντίδρασή μου. Είχε μια θλίψη η ατμόσφαιρα...
Φθάνοντας στη Βαλαωρίτου, περνώντας αδιάφορος από τον Παναγιώτη, κοντοστάθηκα. "Πού να μπεις στο συμβολαιογράφο με κουλούρι" σκέφθηκα. Ασυναίσθητα γύρισα στον Παναγιώτη.
Του έδωσα πρώτα δυο ευρώ που βρήκα στην τσέπη μου και του έπιασα κουβέντα. Δεν θυμάμαι από πού άρχισα. Αλλά ο ντεμέκ "ζητιάνος" δεν σου μιλάει όταν του έχεις ήδη δώσει αυτό που περιμένει. Μετά το σκέφθηκα και αυτό.
Νομίζω τον ρώτησα πρώτα για το "αν παίρνει κουλούρια ο κόσμος", μετά πήγαμε στο "από πού είσαι" και μετά ξεχύλισε ο πόνος του. Παραλίγο και ο δικός μου.
Τον ρώτησα το μικρό του και μου απάντησε "Παναγιώτη" δείχνοντας τα χαρτιά του. Του λέω "δεν θέλω χαρτιά, θέλω να μου πεις πώς σε φωνάζουν οι φίλοι σου". "Μήπως σε φωνάζουν Τάκη, Πάνο;" συνέχισα. Επέμεινε στο αρχικό.
Του είπα "θέλω να είσαι κάθε μέρα εδώ - τα υπόλοιπα άστα σε μένα". Χύμηξε να μου αγκαλιάσει τα πόδια και έφυγα βιαστικός πριν προλάβει.
Δεν ξέρω ρε παιδιά, αλλά αν αυτός ο άνθρωπος μου είπε ψέμματα, εγώ δεν θα μπορώ από δω και πέρα πώς να κάνω ένα βήμα.
Θα είναι ένα σοκ πολύ χειρότερο από αυτά που έχω περάσει στη ζωή μου. Και κάποιοι παλιοί "πελάτες" μου ξέρετε για τί ακριβώς μιλάω.

 

Τώρα που τα ξανακοιτάω νομίζω ότι κάπου εκεί άρχισα και εγώ να νοιώθω ότι το πρόβλημα δεν είναι ο Παναγιώτης και η ζητιανιά. Ίσως – το είπαμε πριν – το πρόβλημα του Παναγιώτη να κουτσοβολεύτηκε και ίσως τη ζητιανιά τη σκεπτόμαστε λίγο πιο ανθρώπινα.

 

Αμέσως μετά έγραψα στον καρντάση μου, που δεν του είχα απαντήσει για ώρες σε σχόλιό του για την «ανοικτή επιστολή στον Υπουργό Οικονομικών»:

jerri,

Άργησα, αλλά ξέρεις...

Τί να σου λέω ρε γαμώτο. Εδώ τα κουλούρια είναι μπαγιάτικα στην Πανεπιστημίου και ο ζητιάνος στην Βουκουρεστίου λυπάται, μεσα στη δυστυχία του, που ο κόσμος δεν έχει για ελεημοσύνη.

Καταλαβαίνεις πού βρισκόμαστε;

Ε όχι ρε jerri, αν είναι σωστό το μέτρο να το επιβάλουμε. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να νιαζόμαστε για το "μην στάξει η ουρά του γαϊδάρου" που λέμε στο χωριό μου.

Να δούμε όμως πρώτα σοβαρά αν είναι σωστό. Πού είναι οι "μαχητές" οικονομολόγοι να μας πουν πόσα θα μπορούσε να μαζευτούν; Μιλάμε για 5, για 50 ή για 150 δις; Να ξέρουμε για τί μιλάμε και τί κατηγορούμε τον οποιονδήποτε.

Και να μας πουν αν οι τράπεζες θα χάνανε ή αν θα σωνόντουσαν μαζί και αυτές. Άμα "μεγαλώνει η πίττα" κανείς δεν χάνει. Έτσι μου λέει η κοινή λογική.

Άμα βγάζαμε βάσιμο συμπέρασμα ότι θα σωνόμασταν, τότε θα ήταν το βαρβάτο "τέρμα τα αστεία".

Μέχρι τότε, κάτσε να βάλουμε καμιά απουσία στον Παναγιώτη. Εκεί δεν έχουμε δικαιολογία, δεν έχουμε "άλλους" να κατηγορούμε...

Εκεί δεν έχουμε δικαιολογία για αδράνεια. Εκεί είμαστε "απ' έξω" και καταλαβαίνουμε.

Το δύσκολο είναι όταν είσαι "μέρος του προβλήματος".

 

Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις .........

Η αλήθεια είναι ότι χρειάσθηκε η συζήτηση με την καλή φίλη για να καταλάβω και εγώ …

Της είπα και για τη χθεσινή μου εμπειρία :

Πήγαινα μόνος μου σε μια καλή ταβέρνα του χωριού μου και περπατώντας χαλαρά στο δρόμο σκεφτόμουνα ποιόν θα ήθελα για παρέα.

Σκέφθηκα μια πονεμένη ψυχή. Του είχα κάνει ένα τοπογραφικό πριν δέκα χρόνια, είχαμε πει δυο κουβέντες, μου είχε πει ότι πότε – πότε τα έλεγε με τον πατέρα μου.

Αργότερα τον ξαναπέτυχα στο καφενείο και είχε μπόλικο πόνο. Εκτός από τη γυναίκα του, που είχε πεθάνει μετά από χρόνια τραβήγματα με τα νοσοκομεία, είχε πεθάνει και η κόρη του και αυτή με τραβήγματα χρόνων.

Πριν μια βδομάδα έμαθα και ότι έχει σκανδαλίσει το χωριό με το πώς ξεσπάει.

Βρήκα το τηλέφωνό του και τον κάλεσα για παρέα. Μου είπε «τι μου κάνεις τώρα ρε Κώστα» και πρόσθεσε «αλλά πού να περπατάω – δεν μπορώ». Του είπα «να σου στείλω ένα ταξί, γιατί έχω κατέβει χωρίς αυτοκίνητο;». «Άσε θαρθώ σιγά – σιγά. Κατηφόρα είναι.»

Κατέφθασε, ενώ είχα πιεί μισό ποτήρι κρασί με ένα παλιό φιλαράκι και τη γυναίκα του που μόλις γνώρισα. Στα πεταχτά είχαμε προλάβει να πούμε και δυο λόγια για τα bachelor parties και τους ημιυπαίθριους.

Για το πρώτο συμφωνήσαμε ότι, σε σχέση με τις πληρωμένες στριπτιζούδες, είναι πολύ καλύτερα μια αντροπαρέα που λέει τα απίστευτα ανέκδοτα και δεν σου μένει άντερο.

Για το δεύτερο πήρα επιβεβαίωση για κάποιες πληροφορίες που περιλαμβάνονται στα σχετικά άρθρα μου.

Έκοψα αυστηρά τη φόρα του προσκεκλημένου μου, που είχε αρχίσει να με στολίζει με ευχαριστώ σε όλες τις κλίσεις και άρχισε να κάθεται πιο χαλαρά στην καρέκλα του. Βοηθούσε και η λιακάδα.

Εμένα με βοηθούσε και το μπάνιο στον Κορινθιακό. Έχει ζεστάνει βέβαια λίγο η θάλασσα, αλλά ήταν αρκετά δροσερή, πεντακάθαρη και – κυρίως – γαλήνια.

Μιλούσαμε χαλαρά για διάφορα. Κάποια στιγμή τον ρώτησα για τις σκανδαλιές του. Πώς τα καταφέρνει, αν περνάει καλά κ.λ.π. Δεν τον ρώτησα γιατί, δεν σκέφθηκα καν να του πω ότι «δεν πρέπει».

Τον ρώτησα από πού ήταν η συχωρεμένη η γυναίκα του και πώς τη βρήκε. Μου απάντησε περήφανος ότι την είδε κάποια μέρα εκεί που κυνηγούσε στα βουνά και «την πήρε».

Μου είπε χωρίς να τον ρωτήσω ότι έφτιαχνε καταπληκτικό κατσίκι σε κάτι σαν «τσεκρέκι», θα σας γελάσω πως ακριβώς το είπε. Τον ρώτησα «τι άλλο» και μου είπε «χορτόπιτα». Μου την περιέγραψε με λεπτομέρειες και περήφανος.

Αισθάνθηκα ότι είχε χορτάσει χορτόπιτα, αν και έπινε απλώς σόδα.

Γύρισε μόνος του την κουβέντα σε κάτι που θα έπρεπε να είχα σκεφθεί και να τον παρακαλέσω να μου πει. Εκ των υστέρων σκέφτομαι, ότι, αν ήθελα να είμαι δίκαιος, θα έπρεπε να είχα πάει να τον πάρω με το αυτοκίνητο από το σπίτι και να τον είχα παρακαλετά κλεισμένο από το προηγούμενο βράδυ.

Αλλά δεν μιλάμε για δικαιοσύνη. Μιλάμε για real time human touch.

Άρχισε λοιπόν να μου λέει ιστορίες για τον παππού μου, μακρινό συγγενή του.

Μου είπε για την φάση όπου έβρεξε αυγουστιάτικα τόσο πολύ, που το νερό πήρα τη όλη τη σταφίδα του παππού μου. Μιλάμε για χοντρή ζημιά. Είχε τότε κάπου εκατό στρέμματα.

Γυρίζει «ευλαβικά» προς τον ουρανό ο ancestor μου και λέει :

«Γαμώ το θεό σου θεέ! Δεν θα γίνω εγώ θεός και εσύ Γιάννης, να δεις πώς θα σε πηγαίνω γαμιώντας;»!

Ο φερόμενος ως θεός δεν το ξανάκανε, οπότε το χωριό – δικαίως – το κόλλησε παρατσούκλι στον αθυρόστομο. Και εξακολούθησε να τον περιβάλλει με σεβασμό μέχρι τα 96 που πέθανε.

Εδώ είχε πέσει το πρώτο γέλιο.

Μια ακόμη από τις πολλές ιστορίες που μου είπε ο φίλος μου (μου υποσχέθηκε αυτοβούλως ότι θα θυμηθεί και άλλες) με διέλυσε. Ιδού η εκδοχή του ελέγχου πόθεν έσχες δια στόματος του παππού μου :

Είχε έλθει μια γνωστή του από την Αθήνα, καλοντυμένη και μέσα στη χαρά, του έλεγε για το σπίτι της και τα υπόλοιπα καλούδια της ζωής της.

Τη ρωτάει στο αδιάφορο πόσο της στοιχίζαν ένα – ένα και μετά τη ρωτάει πόσα βγάζει από τη δουλειά της.

«Κοίταξε να δεις», της λέει. «Αυτά που χαλάς είναι πολύ περισσότερα από αυτά που βγάζεις. Άρα γαμιέσαι.»

Εκεί διαλύθηκα στα γέλια και από το αστείο – σοβαρό και από περηφάνια  για την καταγωγή μου και για το φίλο μου που γελούσε.

Είπαμε πολλά, κυρίως ο φίλος μου. Κάθε τόσο με έπιαναν τα γέλια με το «άρα γαμιέσαι».

Σήμερα, στη συζήτηση με τη φίλη μου, αναρωτήθηκα στο μιλητό : άραγε πόσα χρόνια θα είχε να γελάσει ο φίλος μου; Εκτιμώ γύρω στα τριάντα.

Θα ζητούσα, γιατί έχω και μάρτυρες, ένα διδακτορικό στην ψυχολογία. Στα ίσια. Ξέρω καλά τι λέω : οποιοσδήποτε «ειδικός» θα έκανε χρόνια να πάρει ένα χαμόγελο από το φίλο μου.

Καμαρώνω που με ένα απλό δίωρο ξεκαρδιστήκαμε στα γέλια και έχω ένα ολόκληρο τίγκα μαγαζί μάρτυρες.

Δεν το ζητάω το διδακτορικό ούτε γιατί δεν το αξίζω, ούτε γιατί δεν μπορώ να το επαναλάβω, ούτε γιατί δεν έχω σε υπόληψη τα σημερινά Πανεπιστήμιά μας. Το τελευταίο μάλιστα συνέβαινε κάποτε  (είχα πει κάποτε σε συνάδελφο πανεπιστημιακό «καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή»), αλλά σκοπεύω να βάλω και εγώ «πλάτη» για να μην το πει και άλλος. Τουλάχιστον από εδώ και πέρα.

Δεν το ζητάω επειδή έχω πάρει ήδη την ανταμοιβή μου. Πέρασα ένα καταπληκτικό μεσημέρι, μέσα στη λιακάδα της ποταμιάς στο Μύλο, παρέα με τον τελευταίο που θα περίμενε κανείς να καλέσω στο τραπέζι μου, ακόμα γελάω, έμαθα ιστορίες να λέω στους φίλους μου στα bachelor, θα έχω να λέω και στα παιδιά μου και στα εγγόνια μου.

Και λίγα λέω !!!

 

Δεν ξέρω αν καταλάβατε τι ήθελα να σας πω για τον Παναγιώτη …

Τι σήμαινε π.χ. η συγκίνησή του για τους περαστικούς της Βουκουρεστίου που δεν δίνουν στους ζητιάνους.

Δεν είναι η καχυποψία για τις απάτες άλλων ζητιάνων, φίλοι μου, που μας εμποδίζει.

Είναι πολλά, αλλά είναι και που νοιώθουμε και εμείς λίγο ζητιάνοι …

Στη ζωή μου κατάλαβα ότι με βοήθησαν αυτοί που ήσαν πραγματικά καλύτεροί μου και ταυτόχρονα δεν είχαν κανένα πρόβλημα να με δουν ξανά ευτυχισμένο !

 

Στην καλή μου φίλη για τα γενέθλιά της.

S.L.

Σχόλια

02/05 21:42  σεβαστη
Γραφεις ωραία και γλαφυρά.
Ξαφνιάστηκα όταν κατάλαβα ότι είσαι μηχανικός,για φιλόλογο σε έκοβα.
Στον δικό σου αντίποδα είχα πριν από χρόνια μία παρόμοια εμπειρία με μία γυναίκα ζητιάνα.
Με είχε τόσο πολύ επιρρεάσει το δράμα της που ανάπνευσα με ανακούφιση όταν ανακάλυψα ότι με είχε κοροϊδέψει.
02/05 22:00  favlos
Για να μην έχεις τύψεις οι ζητιάνοι της Βαλαωρίτου και της Βουκουρεστίου αλλά και της πλατείας είναι επαγγελματίες,δεκάδες έρχονται ανά ώρα στα τραπέζια με rotation από οργανωτή.
Το ίδιο και αυτοί στα φανάρια,επαγγελματίες με υποστήριξη μάρκετινγκ και ιδέες όπως το βάψιμο των πακιστανών με άσπρη κελεμπία,η ζητιανιά νεαρών κοριτσιών ντυμένες γριές που κάθονται σχεδόν ξαπλωμένες και ζητιανεύουν,οι περισσότεροι ανάπηροι ντεμέκ που εκπαιδεύονται στην Φυλής και άλλα πολλά που όσοι είναι στο δρόμο τα ξέρουν.
Μην δίνετε σε κανένα.
Βοηθάτε μια άρρωστη κατάσταση και εισαγωγές νέων ζητιάνων,ανάπηρων κλπ ή ότι άλλο σκεφτούν για να διεγείρουν το όποιο αίσθημα έχει ο καθένας μας.
Εκεί στη γειτονιά σου κάποιος συμπατριώτης σου θα έχει ανάγκη για βοήθεια αλλά έχει υπερηφάνεια και δεν βγαίνει στα φανάρια και στις καφετέριες.
Δώσε του κάτι με κάποιο τρόπο κι ας μην συγκινηθείς με την ιστορία του.
02/05 22:16  Λουκρητια
Σωστος ο φαυλος!
02/05 22:27  favlos
thnx Λού ;)

Απενοχοποίηση εδώ και τώρα (πούλεγε και η Μαλβίνα)
02/05 22:32  jerri
Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα oberon και όχι το ότι αισθανόμαστε κι εμείς λίγο ζητιάνοι...
Κάθεσαι να πιεις έναν καφέ και σε μισή ώρα έχουν περάσει 15...
Που να ξεχωρίσεις τον έναν...;
02/05 22:40  Personal Jesus
Το παιχνίδι με το να μας συγκινεί ένας ζητιάνος έχει τελειώσει από την στιγμή που εμπορευματοποιήθηκε. Κανέναν δεν ξεχωρίζω πια. Τελευταία όταν δεν δεχτώ την "υπηρεσία" που μου προσφέρουν, ακούω και κάτι μουρμουρητά - βρισίδια.
Εντάξει, φτάνει! Έχουμε άλλα θέματα να λύσουμε ως χώρα, και το κυριότερο δεν είναι να δαμάσουμε την πείνα όσων, χωρίς να το ζητήσουμε, μαζεύτηκαν εδώ κάνοντας Xάρλεμ την Κυψέλη, Καϊρο την Αθηνάς, και Λαχόρη την Αγ. Κωνσταντίνου.
03/05 21:58  oberon
Δεν ξέρω αν φανώ λίγο αγενής, αλλά δεν είσαστε εντός θέματος ρε παιδιά!

Δ-ε-ν μιλάω για τους ζητιάνους...

Τελικά μάλλον δεν με καταλαβαίνει κανείς...

Ή ... δεν καταλαβαίνω ότι όλοι με καταλαβαίνουν αλλά καταλαβαίνω ότι κατάλαβαν πως δεν κατάλαβαν.
30/05 19:47  oberon
Αν δεν μπορείς να τους πείσεις, μπέρδεψέ τους.
31/03 21:43  GIASEMI
"Αν ήμουν Θεός δε θα ζητούσα από τους λάτρεις μου να με παρακαλούν ούτε καν με αγαπούν ,θα τους ζητούσα να προσπαθήσουν να με καταλάβουν"
δε ξέρω ποιος... Ταγκόρ το έχει πει!
31/03 21:48  oberon
"Ο Θεός ζητάει συντρόφους και απαιτεί αγάπη,
ο Διάβολος ζητάει σκλάβους και απαιτεί υποταγή."

Ταγκόρ φυσικά - τί άλλο ;
31/03 21:49  GIASEMI
για ζητιάνους μ-ι-λ-ά-ς!
"Είναι πολλά,αλλά είναι και που νιώθουμε και εμείς λίγο ζητιάνοι..."
"human touch" έτσι δεν το λες;
δυσεύρετο δυστυχώς...
31/03 21:50  GIASEMI
εδώ είσαι;
αυτός ο Ταγκόρ δε παίζεται με τίποτα!
31/03 21:51  GIASEMI
εγώ θα φύγω τώρα ,κις!
31/03 21:52  oberon
"Οι Θεοί, κουρασμένοι από τον παράδεισό τους,
φθονούν τον άνθρωπο."

κις !
31/03 21:56  oberon
στο 21:49 σχόλιό σου 5* μαράκι !
27/11 09:16  oberon
27/11 11:27  PREMIUM
Σειρά allusion ? Γιατί ο Αντώνης το συγκεκριμένο το ... άδει παθιασμένα και το μικρό αητόπουλο ...
27/11 11:31  PREMIUM
* ... του Αντώνη
06/12 08:05  oberon
06/12 08:09  PREMIUM
A la recherche des ... mots perdus ...
06/12 09:38  oberon
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
15 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Σκέψεις, αναλύσεις, προτάσεις και - κυρίως - δράση με εποικοδομητική διάθεση
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις