Δρόμοι του πουθενά
Κώστας Τζαναβάρας
Λίγα λόγια για εμένα
Oberon, chief των ξωτικών
(διαβάστε περισσότερα)
Θέσεις


Κοινό περί δικαίου αίσθημα ;
554 αναγνώστες
Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010
10:42

Κοινό περί δικαίου αίσθημα ;

 

Ομολογώ ότι, όταν έθετα το δίλημμα «Δικαιοσύνη ή Νέμεσις ;», το είχα ξεχάσει.

Σαφώς λόγω της γνώμης που έχω για την «κοινή γνώμη», που σαφώς ισχυροποίησα μέσα μου όταν έτρωγα «το ξύλο της αρκούδας» και «έβαζα και στα μπατζάκια» μου …

Στη ζωή πολλές φορές η κοινή γνώμη κάνει λάθος, αλλά στο χρηματιστήριο κάνει π-ά-ν-τ-α.

 

Πάμε ξανά  ! Τι ζητάνε ό-λ-ο-ι σήμερα ;

«Φέρτε πίσω τα κλεμμένα !»,

«Στη φυλακή οι ένοχοι !» (εκτός αυτού που το λέει – φυσικά!),

«Εξεταστικές Επιτροπές !», «Μέτρα εδώ και τώρα !»,

«Εσείς φταίτε ! – Εμείς σας τα λέγαμε !»,

«Εσείς φταίτε ! – Εμείς καλά το πηγαίναμε !»,

«Εσείς φταίτε ! – Εμείς το λέγαμε ότι το σύστημα είναι σκάρτο !»

 

Και να και οι θέσεις πνοής που χαϊδεύουν επιδεξίως  τα πρόθυμα ώτα :

«Θα τα καταφέρουμε ! Υπήρχαν λεφτά !»

«Δ-ε-ν δίνουμε ανοικτές επιταγές !» «Θα τα αλλάξω όλα !»

«Να μην πληρώσει την κρίση ο λαός !» (και αφού την πληρώνει;)

«Εξεταστική Επιτροπή Αρχηγών !» (θα βγει έτσι άκρη βεβαίως)

Άσ’ το αγοράκι … (αυτό «χαϊδεύει» άλλα ώτα – λαγάνα !)

 

Και, αν οι επαΐοντες δ-ε-ν βλέπουν TV, τι κάνει η κοινή γνώμη μπροστά στο :

Και καλά να μην καταλαβαίνουν γενικά. Αλλά, με την κατήφεια που είχε χθες ακόμα και η Ελ Μελ, δ-ε-ν τους πάει το μυαλό ότι πρέπει να αλλάξει επειγόντως το τροπάριο ;

Τι μέλλον έχει ο τόπος, αν ούτε η ως άνω μπορεί να χαμογελάσει;

 

Τι είναι α-κ-ρ-ι-β-ώ-ς το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» ;

 

Δ-ε-ν ξέρω τι λένε τα λεξικά, θα το πω και πάλι όπως το νοιώθω.

 

Είναι αυτό που προκύπτει από το ατέλειωτο κους – κους και υ-π-ο-τ-ί-θ-ε-τ-α-ι ότι τα σωστά επιζούν και τα λάθος σβήνουν.

Δηλαδή χοντρικά : θα το πει η κυρά Κατίνα στην κυρά Μαρίκα και στη συνέχεια θα συμβεί ένα από τα :

1.      Η κυρά Μαρίκα θα της πει «δεν μας τα λες καλά κυρά Κατίνα» και θα την στολίσει με το κάτι τις στη γλώσσα που καταλαβαίνει.

2.      Η κυρά Μαρίκα θα της πει «σαν καλά μας τα λες κυρά Κατίνα, κάτσε να το πώ και στην κουμπάρα μου τη κυρά Τασία».

3.      Το ως άνω 2, μόνο που η κυρά Μαρίκα θα βάλει και το δικό της κάπου μέσα στα λόγια της κυρά Κατίνας. Είτε χρειάζεται, είτε όχι !

 

 

Κάπως έτσι έχει καταντήσει σε αυτό τον τόπο η ίδια διαδικασία «από στόμα σε στόμα», που κάποτε έφτιαξε το απίστευτο Ομηρικό Έπος.

 

Και μάλιστα το κους – κους επιμένει, γιατί το είπε η κυρά Μαρίκα βεβαίως, ότι ο Όμηρος έλεγε μαλακίες. Ότι η Πηνελόπη π.χ. «τα φόραγε» στο δυστυχή Οδυσσέα.

 

«Με ποιον;». Απάντηση : «με τους μνηστήρες».

 

Και το βασικό δ-ε-ν είναι το ερώτημα «πώς μπορεί να έχεις, έστω και πριν 20 χρόνια, άντρα τον Οδυσσέα και να σου προκαλεί το ενδιαφέρον (άντε μην το χοντρύνω) ένας αλήτης που τρώει και πίνει σε ξένο σπίτι, ενώ λείπει ο νοικοκύρης ;»

 

Το βασικό – και δ-ε-ν σηκώνω αντιρρήσεις – είναι «τι σημασία έχει το τι ακριβώς γινότανε στην κρεβατοκάμαρα της Πηνελόπης ;»

 

Μιλάμε δηλαδή για νοήματα ή το γυρίσαμε σε πρωινάδικο;

 

 

Και η «κακιά» και δύσκολη ερώτηση : «Γιατί η κυρά Μαρίκα λέει αυτό που λέει για την Πηνελόπη ;»

 

Απάντηση : «Γιατί δ-ε-ν είναι Πηνελόπη και ξέρει πολύ καλά ότι δ-ε-ν πρόκειται να γίνει Πηνελόπη ούτε στον αιώνα τον άπαντα !»

 

 

(Ακόμη πιο δύσκολο ερώτημα : «και τότε γιατί η Πηνελόπη πίστεψε την κυρά Μαρίκα ;»

 

«Άντε βγάλε άκρη με τις γυναίκες» θα έλεγε κάποιος άλλος.

 

Απάντηση : γιατί είναι εξαιρετικά δύσκολο στην Πηνελόπη να καταλάβει κ-α-ι ποια είναι η ίδια, κ-α-ι ότι ο Οδυσσέας είναι μπροστά της, κ-α-ι κ-υ-ρ-ί-ω-ς ποια είναι η κυρά Μαρίκα και γιατί της λέει ό,τι της λέει !)

 

 

 

Και επειδή, είναι δύσκολο να δούμε real time τα προβλήματα με το κοινό περί δικαίου αίσθημα («άμα είσαι μέρος του προβλήματος, τότε δ-ε-ν είσαι μέρος της λύσης» λέει κάποιος που δ-ε-ν θυμάμαι, αν και θα έπρεπε), ας πάμε λίγα χρόνια πίσω σε κάτι που τ-ώ-ρ-α  ί-σ-ω-ς μπορούμε να το σκεφθούμε λίγο πιο σωστά.

 

Φυσικά θα μιλήσω για μια ακόμα αλλόκοτη ιστορία αυτού του τόπου, και φυσικά δ-ε-ν πρόκειται να πείσω κανέναν.

 

«Ου με πείσεις, καν με πείσεις» έλεγαν οι αρχαίοι …

 

 

Υπόθεση Άκη Πάνου.

 

Του γνωστού τραγουδοποιού. Πολύ όμορφα τα τραγούδια του, αλλά στα πρωινάδικα έφθασε με κάτι άλλο.

 

«Τα πήρε στο κρανίο» που η κοράκλα του είχε επιεικώς γίνει «χαλί να την πατήσει» ένα μούτρο, που της «έκανε το βίο αβίωτο».

 

Την πήρε παράμερα και της είπε «βρε καλή μου, βρε χρυσή μου κ.λ.π.». Τίποτα αυτή. Σκυλάκι του, δούλα του και δεν συμμαζεύεται.

 

Πώς να χωρέσει ο νους του ότι η κοράκλα του είναι με έναν δέκα σκάλες κατώτερό του;

 

Τι να κάνει «μια και δυο» πάει και τον καθαρίζει.

 

«Θεός σχωρέστους» και τους δυο γιατί ούτε ο Άκης ζει να πει τη γνώμη του για το θέμα. Έκανε φυλακή, είδε την κοράκλα του μάρτυρα κατηγορίας, δ-ε-ν ξέρω αν είδε να της έκανε καλό, δ-ε-ν ξέρω πού ταξίδευε ο νους του …

 

 

Η Δικαιοσύνη τον έκλεισε φυλακή και «λύεται η συνεδρίαση». «Ο επόμενος».

 

 

Το κοινό περί δικαίου αίσθημα διχάσθηκε.

 

Απ’ τη μια οι «καθώς πρέπει» αποφάνθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες ότι «δεν επιτρέπεται», «αλίμονο αν καθαρίζαμε τον γκόμενο της κοράκλας μας επειδή δεν τον γουστάρουμε», «ό,τι πει το Δικαστήριο». Και έξω από την πόρτα.

 

 

Απ’ την άλλη κάποιοι «πήραν τα βουνά», συσπειρώθηκαν γύρω από το «αυτονόητο» «καλά του έκανε του αλήτη !» ή ακόμα «και εγώ στη θέση του το ίδιο θα έκανα !».

 

Κάπως έτσι, και επειδή οι ως άνω δεύτεροι ί-σ-ω-ς είναι περισσότεροι, αλλά σ-ί-γ-ο-υ-ρ-α  φωνάζουν περισσότερο, ο Άκης κηδεύτηκε περίπου ως ήρωας και όχι ως φονιάς.

 

Δ-Ε-Ν ξέρω, αλλά δ-ε-ν είναι απίθανο να μην ήταν η κόρη του στην κηδεία του.

 

Αυτό που είμαι σ-ί-γ-ο-υ-ρ-ο-ς είναι αν δ-ε-ν πήγε ό-λ-ο-ι σε αυτήν θα ρίχναν το φταίξιμο για όλα. Κάποιοι πιο «θαρραλέοι» θα την καταράστηκαν και όλοι θα είχαν την κατάρα στην άκρη της γλώσσας τους.

 

Και θα την είχαν εκεί μέχρι να ακούσουν τους άλλους να ξεκινάνε τις κατάρες, οπότε να μπουν με ασφάλεια και αυτοί στο χορό.

 

 

Φυσικά, από κάποιο σημείο και μετά (όπως και με τον Όμηρο) δ-ε-ν έχει σημασία το τι ακριβώς έγινε.

 

 

Πάμε στα δύσκολα ;

 

Γιατί η κοράκλα του ή-θ-ε-λ-ε τον αλήτη που την τυραννούσε για άντρα της;

 

 

Πονάει πολύ.

 

Αν έφταιγε ο Άκης, αν ως πατέρας - πρότυπο στα μάτια της κόρης του έφταιξε …

 

Τρέχα γύρευε. Η ουσία είναι ότι κ-α-ν-ε-ί-ς από τους άθλιους που περιτριγύριζαν την υπόθεση δεν θέλησε να δει.

 

 

Εκτός από έναν : τον ίδιο τον Άκη.

 

Βάζω στοίχημα ότι η αλήθεια του υπάρχει στα τραγούδια του. Απλά εμείς δεν την έχουμε κοιτάξει και άρα δεν την έχουμε καταλάβει.

 

Και την αλήθεια του μπορεί να την κατάλαβε ο ίδιος, μπορεί και όχι.

 

Αλλά σ-ί-γ-ο-υ-ρ-α την τραγούδησε. Ί-σ-ω-ς μετά, αλλά σ-ί-γ-ο-υ-ρ-α πριν …

 

 

 

Συμπέρασμα : Το κοινό περί δικαίου αίσθημα δ-ε-ν είναι υπεράνω υποψίας.

 

 

Και όταν το κοινό «έχει τη φωλιά του χεσμένη» …

 

 

ΕΠΟΜΕΝΟ : Νέμεσις.

ΜΕΤΑ : Δια ταύτα :

 

 

Και τέλος …

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
Δεν έχει αξιολογηθεί

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Σκέψεις, αναλύσεις, προτάσεις και - κυρίως - δράση με εποικοδομητική διάθεση
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις