Δρόμοι του πουθενά
Κώστας Τζαναβάρας
Λίγα λόγια για εμένα
Oberon, chief των ξωτικών
(διαβάστε περισσότερα)
Θέσεις


Βασικό ένστικτο
1017 αναγνώστες
Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010
11:49

Απλά μαθήματα φιλοσοφίας της ειρήνης

To whom may be concerned

 

1

Ηράκλειτος

Πόλεμος πατήρ πάντων.

 

2

Αριστοτέλης

Όπως κάνουμε πόλεμο για να έχουμε ειρήνη

Έτσι αποκτούμε πλούτο για να έχουμε ελεύθερο χρόνο.

 

3

Λαϊκή σοφία

Του κυνηγού και του ψαρά το πιάτο

Δέκα φορές είναι αδειανό και μια φορά γεμάτο.

 

 

Επεξηγήσεις

 

1

Δηλαδή κ-α-ι της ειρήνης;

 

2

Όταν λέμε στην πατρίδα μου «η χωρίστρα σου είναι σαν τον δρόμο της Περαχώρας» εννοούμε ότι είναι στραβή σαν τον γ-ν-ω-σ-τ-ό στραβό δρόμο.

 

3

Επιτρέψτε μου να διασκευάσω το γνωστό ανέκδοτο (αν όχι, ρωτήστε) με τον Έλληνα και τον Τούρκο Μπόμπο. Εκείνο που τσακωνόντουσαν για ένα ψάρι.

 

 

Δώστε βάση :

 

Ήταν ένας κακάσχημος τύπος, ο Karl, που είχε την τσέπη του γεμάτη από το εμπόριο όπλων, ναρκωτικών και δεν συμμαζεύεται.

 

Κάποια στιγμή είχε πάει στην ιδιαίτερη πατρίδα του και συνάντησε τυχαία στο δρόμο μια παλιά του συμμαθήτρια, την Ειρήνη. Κούκλα τη θυμότανε, κουκλάρα τη ξαναβρήκε.

 

Και – κυρίως – την θυμότανε για την περιποιημένη χυλόπιττα που του είχε σερβίρει στο πάρτυ αποφοίτησης, όταν δεν άντεξε και της εξομολογήθηκε απελπισμένος τον έρωτά του για εκείνη.

 

Η κοπέλα είχε έναν άντρα που την λάτρευε και τον λάτρευε, είχε κάνει παιδιά που παίνευε η ιδιαίτερη πατρίδα τους, ήταν με δυο λόγια μες στην ευτυχία.

 

Είχε και αξιοζήλευτη δραστηριότητα στην κίνηση πολιτών που προωθούσε, μεταξύ άλλων, την ειρήνη.

 

Αφού χαιρετήθηκαν εγκάρδια, του ξεκίνησε μια περιποιημένη προσπάθεια πειθούς για τον ευγενικό στόχο. Ήξερε πολύ καλά τι ακριβώς φούσκωνε το πορτοφόλι του παλιού της συμμαθητή.

 

Αφού την άφησε να πει το ποίημά της, της έκανε και δυο – τρεις διευκρινιστικές ερωτήσεις, που αποδείκνυαν σαφώς (στα μάτια της) το ενδιαφέρον του για τις απόψεις της και αφού έδειχνε σαφώς με τη γλώσσα του σώματος την αμηχανία του και την δύσκολη κατάσταση που τον είχαν φέρει τα επιχειρήματα, την κοιτάει στα μάτια βουρκωμένος και της λέει :

 

«Αλήθεια, τι θα έκανες για την ειρήνη;»

 

«Τα πάντα !»

 

«Είσαι σίγουρη ;»

 

«Όπως σε βλέπω και με βλέπεις ! Πες μου τι έχεις στο μυαλό σου και θα δεις !»

 

«Τώρα που σε ξαναβλέπω, παλιά μου συμμαθήτρια, μου βγαίνει από μέσα μου» (εκεί πια το δάκρυ … κύλισε) «ότι όλα αυτά που ξέρεις ότι κάνω τα κάνω για εκείνη την περιποιημένη χυλόπιττα που μου είχες σερβίρει κάποτε.»

 

«Σοβαρολογείς ; Εγώ σε εσένα ; Πότε ;»

 

«Ναι ρε γαμώτο. Στο πάρτυ αποφοίτησης. Το είχα χρόνια μέσα μου, δεν τολμούσα να στο πω, γιατί – με το δίκιο σου – πού να γυρίσεις να με κοιτάξεις, τέτοια κουκλάρα που ήσουνα. Είχες όποιον διάλεγες.»

 

Τον ακουμπάει τρυφερά στο χέρι και του λέει «Με συγκινεί ιδιαίτερα που το μοιράζεσαι μαζί μου, αυτό λέει η συναισθηματική νοημοσύνη που έχω διαβάσει και εφαρμόζω καθημερινά, και συνέχισε σε παρακαλώ. Μην το αφήνεις στη μέση».

 

Εκεί ο τύπος δεν συγκρατεί πια τους λυγμούς του και της λέει : «Ξέρεις στο είπα εκείνη τη βραδιά γιατί ήξερα ότι θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να σε ξαναδώ. Όπως το λένε εδώ στα μέρη μας οι παλιοί : “η ζόρη βγάνει λάδι”.»

 

«Ναι κ-α-ι αυτό το λένε τα βιβλία μου» τον διαβεβαιώνει ειλικρινά.

 

«Και ξέρεις αυτό που με πείραξε περισσότερο ήταν που αντί να με ξεφτιλίσεις όπως μου άξιζε, με έστειλες στον αγύριστο ευγενικά.»

 

«Αλήθεια ; Τι είπα, δεν θυμάμαι.»

 

«Αντί να μου πεις “Άντε από δω ρε χοντράνθρωπε”, όπως θα μου άξιζε, μου είπες “Ξέρεις Karl είμαι ερωτευμένη με άλλον. Αλλά, ειλικρινά στο λέω, είσαι πολύ καλό παιδί. Σου αξίζει μια κοπέλα να σε ερωτευτεί. Όχι εγώ, όμως. Ειλικρινά λυπάμαι.»

 

«Δεν ξέρω τι να πω.»

 

«Ναι ρε συ Ειρήνη, δεν φαντάζεσαι πόσες φορές έχω δει ξανά και ξανά τα μάτια σου, την ώρα που κλείνω συμφωνίες για όπλα, που σκοτώνω αυτόν που μου μπαίνει εμπόδιο … Άστα να μην στα λέω εδώ στη μέση του δρόμου.»

 

«O.k. πάμε εδώ δίπλα στο ξενοδοχείο στην καφετέρια του ισογείου. Πρέπει να δούμε θετικά το πρόβλημα. Αυτό λένε και τα βιβλία μου. Αυτό πρέπει να κάνουμε. Μια στιγμή να ειδοποιήσω τον άντρα μου να πεταχτεί να πάρει τα παιδιά από το φροντιστήριο.»

 

«Όχι ρε συ Ειρήνη, τα λέμε άλλη ώρα. Άσε που μπορεί και να μου πέρασε.»

 

«Karl πρέπει να μου τα πεις όλα. Π-ρ-έ-π-ε-ι. Και ο άντρας μου – μη σε νοιάζει – θα καταλάβει ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει και θα το συζητήσουμε ήρεμα το βράδυ.»

 

«Ρε Ειρήνη, δεν ξέρεις πόσο έχω αλαφρώσει από το βάρος κιόλας. Πάμε, αλλά υπό ένα όρο : Θα πληρώσω εγώ. Και δεν σηκώνω κουβέντα.»

 

«Εντάξει Karl, αν έτσι αισθάνεσαι καλύτερα.»

 

 

Αφού πήγε αρκετά κάτω ο καφές και προχώρησε εποικοδομητικά η real time ψυχανάλυση, προχώρησαν σε αναμνήσεις όμορφων στιγμών με τις φασαρίες στα Θρησκευτικά, τις σκανταλιές στην πενταήμερη, τα κουτσομπολιά του σχολείου τους κ.τ.τ., ο Karl το φέρνει :

 

«Ρε συ Ειρήνη, μου είπες ότι θα έκανες τα π-ά-ν-τ-α για την ειρήνη, αλλά δεν σε πιστεύω.»

 

«Try me !» του απαντά κοιτώντας τον στα μάτια.

 

«Λοιπόν θα πάμε στη σουίτα και θα κάτσεις ανάσκελα να σε πηδήξω όσες φορές θέλω μέχρι να ξεθυμάνω. Και μετά θα κάτσω από κάτω να με πηδήξεις όσες φορές θέλεις, όπως θέλεις.» Και, πριν προλάβει να συνέλθει η κοπέλα της προσθέτει «Και έχεις το λόγο της αντρικής μου τιμής ότι όχι μόνο δεν θα ξαναπουλήσω όπλα, αλλά θα βάλω πλάτη να πιάσουμε όλα τα καθάρματα που πουλάνε όπλα, ηρωίνη και δεν συμμαζεύεται.

 

Αλλά τι λέω, είσαι παντρεμένη γυναίκα, έχεις και παιδιά …»

 

«Αν λες αλήθεια θα το κάνω για τα παιδιά του κόσμου ! Θα καταλάβουν κ-α-ι ο άντρας μου κ-α-ι τα παιδιά μου !»

 

«Άστο Ειρήνη, θα σε φάει η κακογλωσσιά του κόσμου.»

 

«Karl θα βγω στα πρωινάδικα και θα τα πω στα ίσια, τι και γιατί το έκανα. Και, αν χρειαστεί, θα δώσω μόνη μου τέρμα στη ζωή μου. Για τα παιδιά όλου του κόσμου !

Μόνο μη μου λες ψέμματα.»

 

«Ειρήνη μου, μπορεί να έχω όλα τα σκατά του κόσμου στο κεφάλι μου, αλλά ο λόγος μου είναι συμβόλαιο. Μόνο έτσι μπορώ να πουλάω όπλα. Αλλιώς είμαι τελειωμένος στην πιάτσα.»

 

 

Ανεβαίνει πάνω της ξανά και ξανά κλαμμένος ο παλιός συμμαθητής και, όπως της πρότεινε, στα διαλείμματα καπνίζουν παρταζέ την πίπα της Ειρήνης.

 

«O.k., της λέει κάποια στιγμή, σειρά σου.»

 

Τον δένει με τα χέρια ψηλά και ανεβαίνει πρόθυμα επάνω του. Του κάνει ακριβώς το αεροπλανικό κόλπο της Σάρον Στόουν (θεά !).

 

Και την ώρα του διαλείμματος, που κάπνιζαν για μια ακόμη φορά την πίπα της Ειρήνης, της λέει : «Ρε συ Ειρήνη ήταν καταπληκτικό το κόλπο σου, δεν μου έχει ξανασυμβεί, δεν έχω ξανανιώσει έτσι. Αλλά ξέρεις νοιώθω πολύ παράξενα.»

 

«Αλήθεια ; Για πες !»

 

«Να ρε συ Ειρήνη, δεν αντέχω στην ευτυχία που μου χάρισες τόσο περιποιημένα ! Με καταλαβαίνεις ;»

 

«Κ-α-ι αυτό το καταλαβαίνω Karl, κάτσε να θυμηθώ πού το έχω διαβάσει.»

 

«Take your time darling μέχρι την επόμενη φορά που θα ξαναβρεθούμε. Τελέψαμε για σήμερα. Τσάκω και ένα χιλιαρικάκι για το κολπάκι σου !»

 

 

 

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
Δεν έχει αξιολογηθεί

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Σκέψεις, αναλύσεις, προτάσεις και - κυρίως - δράση με εποικοδομητική διάθεση
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις