Δρόμοι του πουθενά
Κώστας Τζαναβάρας
Λίγα λόγια για εμένα
Oberon, chief των ξωτικών
(διαβάστε περισσότερα)
Θέσεις


Η θανάσιμη κουρτίνα
722 αναγνώστες
Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010
12:02

 

Σε κάθε δρόμο υπάρχει πάντα ένας γκρεμός

Αρκεί στην ώρα να τον δεις και να ξεφύγεις

 

 

Με δυο λόγια, η «θανάσιμη κουρτίνα» μας εμποδίζει να αποδεχθούμε – και κ-υ-ρ-ί-ω-ς να εφαρμόσουμε – κάποια απλά πράγματα, τα οποία, υπό άλλες συνθήκες, όχι μόνο θα αποδεχόμασταν, αλλά θα είχαμε και το κέφι να τα τραγουδάμε.

 

Τι θα μπορούσε να είναι πιο αυτονόητο από το ότι η σημερινή Ελλάδα τρέχει ολοταχώς προς το γκρεμό και η απόλυτη προτεραιότητα είναι να τον δει – έστω και την τελευταία στιγμή – και να βρει τρόπο να ξεφύγει;

 

 

Ποιος έχει καταλήξει, αν όχι σοβαρά, τουλάχιστον φραστικά, στο ερώτημα : «Ποιος είναι ο γκρεμός ;» Και, στην εύκολη απάντηση του ανόητου, ακολουθεί η ερώτηση – ματ : «και μετά τη χρεοκοπία τί ;»

 

 

Ποιος είναι σε θέση να απαντήσει στο απλό ερώτημα : «Αυτά που έκανες αυτή τη βδομάδα τι (σου) πρόσφεραν στο πρόβλημα του εντοπισμού του γκρεμού και – στη συνέχεια – της εξεύρεσης της διόδου διαφυγής;»

 

 

Ποιος είναι σε θέση να εκτιμήσει τις προτεραιότητες; Να αντιληφθεί ότι – χωρίς να παραιτηθεί από τα εγκόσμια – πρέπει να σκεφθεί κάτι.

 

 

Η «θανάσιμη κουρτίνα» - δικός μου ο όρος – είναι αυτό που εμποδίζει το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου μας να επικοινωνήσει εποικοδομητικά με το δεξιό.

 

Και φυσικά ο «γκρεμός» είναι ο θάνατος …

 

 

To whom may be concerned :

Προκατειλημμένος είναι αυτός που δ-ε-ν δέχεται να συζητήσει την – υποτιθέμενη έστω – προκατάληψή του.

 

 

The creative process

 

We all have within us a song that needs to be sung, a book that needs to be written, a picture to be painted, or a dance to be danced. The need to create is a healthy part of each and every one of us.

 

Creative expression can help resolve inner conflict, relieve tension, or, it can be the flower that blooms when one is selfactualized, marking the end of the civil war within.

 

RIGHT/LEFT BRAIN AND THE CREATIVE PROCESS

Four stage model by Alex Osborn:

1.      Preparation (explore various aspects of the problem – left brain skills)

2.      Incubation (εκκόλαψη) (creator’s ideas mix with unconscious, pre-conscious and subconscious matter – right brain / then work on the project on a conscious level going back and forth between the two halves of the brain)

3.      Illumination (φωταγώγηση) (Suddenly the creator sees the solution to the problem. Illumination also involves the right half of the brain. Often the “aha” comes with no logical explanation and at an unexpected time.)

4.      Verification (επιβεβαίωση) (left brain)

 

Αποσπάσματα από το εμπνευσμένο βιβλίο «WHAT WOULD HAPPEN IF I SAID YES?» , Starr Cline, Ed.D., D.O.K. Publishers, 1989.

 

 

Επομένως

 

Το συμπέρασμα προφανές : αν πάψουμε να δημιουργούμε, αν όλο και σπανιότερα μας ανακύπτει το «αχά!», τότε δ-ε-ν μπορούμε να λύνουμε προβλήματα και τελικά υποχρησιμοποιείται – ή ακόμη και αχρηστεύεται – το δεξιό ημισφαίριο.

 

Κάτι σαν τα κοτόπουλα που δεν μπορούν πια να πετάξουν !

 

Και όταν η τυποποιημένη καθημερινότητα, η προδιαγεγραμμένη ζωή, η ζωή με τις έτοιμες απαντήσεις «ειδικών», η καθήλωση στο ρόλο του θεατή, η ανάλωση με τα τετριμμένα … κάθε άλλο παρά σου ζητάνε να «την ψάξεις», τότε μήπως έχουμε πάψει να δημιουργούμε ;

 

Και, αν είχε δίκιο ο Γιάννης Λάτσης ότι «Η έλλειψη μέσων εξάπτει τη δημιουργική φαντασία», τότε η αφθονία μέσων τι συνεπάγεται ;

 

Μήπως χωρίς φαντασία δεν βλέπουμε καν το γκρεμό ;

 

 

Νευρολογία

 

Είναι προ πολλού γνωστό ότι τα δυο ημισφαίρια του εγκεφάλου κάθε άλλο παρά συμμετρικά είναι. Άλλες λειτουργίες διεκπεραιώνονται στο αριστερό και άλλες στο δεξιό. Και η επικοινωνία διασφαλίζεται μέσω του μεσολοβίου.

 

Ψάχνοντας, μπορεί να βρει κανείς λεπτομέρειες. Τι ακριβώς και πού γίνεται.

 

Με δυο λέξεις : στο αριστερό είναι η «δράση» και στο δεξιό η «ενατένιση».

 

Αν ρωτήσει κανείς ένα νευρολόγο «που είναι το κέντρο που ρυθμίζει τις προτεραιότητες;», ο λεγόμενος prioritizer,  μάλλον θα πάρει μια απάντηση της στιγμής. Ένας επιστήμονας μπορεί σε δευτερόλεπτα να σκεφθεί ότι είναι στο δεξιό ημισφαίριο.

 

Αν τον ρωτήσει τη γνώμη του για το αν είναι πειραγμένος ο prioritizer, όταν κάποιος καταχρεωμένος βάζει για προτεραιότητα την υπόθεση Βατοπαιδίου π.χ., μάλλον θα πει ότι «δεν είναι της ειδικότητάς μου».

 

Αν τον ρωτήσει «πώς μπορούμε να γιατρέψουμε ένα ανάπηρο με μέλος – φάντασμα;», θα απαντήσει πιθανότατα – αν το έχει ακουστά - «get  on your fucking knees and pray !».

 

Και αν τον ρωτήσεις «πώς μπορείς να το λύσεις τάκα – τάκα με ένα χαρτοκιβώτιο και ένα καθρέφτη», θα σε «κόψει» και θα σου δώσει την κάρτα του με τη φιλική συμβουλή «πέρνα να σε κοιτάξω».

 

Την ερώτηση «πώς καταφέρνεις να πείσεις μια γιαγιά που δ-ε-ν έχει καθόλου χέρια ότι είναι αδύνατον να βλέπει τα χέρια της να χειροκροτάνε και να ακούει και τον ήχο;», δ-ε-ν θα προλάβεις να την κάνεις !

 

Θα σε έχουν «μαζέψει» γιατί είσαι τρελός ! Ποια άλλη εξήγηση μπορεί να υπάρχει ;

 

Και, όταν κάποτε διαβάσουν βιβλία συναδέλφων τους που τα γράφουν, θα πουν – έχοντας χίλια δίκια – «και πού ήθελες να σκεφθώ ότι αυτά έχουν σχέση με το πρόβλημα της σημερινής Ελλάδας;»

 

«Δ-ε-ν είναι της ειδικότητάς μου» θα σου πει και θα έχει δίκιο.

 

Οπότε : ποιανής ειδικότητας είναι το θέμα ;

 

Απάντηση : Το πρόβλημα της σημερινής Ελλάδας – και κατ’ επέκταση του σημερινού κόσμου – είναι πολύ σοβαρό για να το αφήσουμε στους ειδικούς !

 

 

 

Συνέπειες

 

Απλό το ερώτημα : Πού μας οδηγεί η δράση χωρίς ενατένιση και πού η ενατένιση χωρίς δράση ;

 

Στην ουσία, η απάντηση της προχωρημένης νευρολογίας είναι κοινή και στα δυο σκέλη : στην άρνηση. Ο ένας αρνείται να ενατενίσει και ο άλλος αρνείται να δράσει.

 

Και, επειδή η πορεία καθορίζεται από αυτούς που δρουν, καταλήγουμε σε δράσεις χωρίς καμία ηθική αναστολή. Πόλεμος για το εμπόριο, κέρδος για το κέρδος, γάμος για δημόσιες σχέσεις, ζωή χωρίς ελεύθερο χρόνο …

 

Μόνο που τώρα πια οι συνέπειες γυρίζουν ως boomerang στους δράστες.

 

Από το βιβλίο «PARENTS IN MODERN AMERICA», E.E.LeMasters, The Dorsey Press, Revised edition, 1974 :

 

 “If you fail with your children, then I don’t think anything else matters very much”.

 

Τη φράση αυτή της Jackie Kennedy μάλλον δ-ε-ν τη θυμάται κανείς, αλλά πολλοί «ισχυροί» θα έβαζαν τα κλάματα ακούγοντάς την.

 

Και οι «ανίσχυροι» εξακολουθούν να τους ζηλεύουν …

 

Μόνο που ο σημερινός κόσμος που δίνει αλλόκοτα πολλά λεφτά στους μεν και τα στερεί αλλόκοτα από τους δε, σκοτώνει το μέλλον των παιδιών αμφοτέρων.

 

 

 

Επικράτηση ;

 

Ψάχνοντας, επίσης, βρίσκει κανείς και τις θεωρίες για τους τύπους ανθρώπων, όσον αφορά το ποιο ημισφαίριο επικρατεί στον καθένα.

 

Η πιο παραστατική θεωρία – κατά τη γνώμη μου – είναι αυτή που αναπτύσσεται στο βιβλίο «Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥ ΔΕΛΦΙΝΙΟΥ», Dudley LynchPaul L. Kordis, 1988, μετάφραση Κρίστυ Κουνινιώτη, Εκδόσεις Λιβάνη, 1995.

 

Η βασική κατάταξη έχει τρία είδη ανθρώπων : τους «καρχαρίες», τους «κυπρίνους» και τα «δελφίνια».

 

«Συνήθως αντιμετωπίζουμε τη στρατηγική του καρχαρία σαν μια στρατηγική με μοναδικό σκοπό την επίτευξη προσωπικής νίκης με οποιοδήποτε τίμημα.»

 

«Τίποτα άλλο δεν απειλεί ή εξοργίζει ένα κυπρίνο από την πιθανότητα της αφθονίας.»

 

«Οι έξι στοιχειώδεις λύσεις που υπαγορεύουν οι κυπρίνοι στον εαυτό τους:

-         Μη συμμετέχετε στο παιχνίδι

-         Εμποδίστε τους να νικήσουν

-         Μην ολοκληρώνετε τίποτα

-         Καταστρέψτε το παιχνίδι

-         Υποκριθείτε τον καλό

-         Γίνετε πρόβλημα»

 

«Όταν οι καρχαρίες έρχονται σε επαφή με ένα δελφίνι, συχνά υποθέτουν εσφαλμένα πως απέναντί τους έχουν ένα κυπρίνο. Οι κυπρίνοι, από την άλλη πλευρά, συγχέουν χαρακτηριστικά τα δελφίνια με τους καρχαρίες. Επιπλέον, πολλοί άνθρωποι τους διάφορους οργανισμούς νομίζουν πως ξέρουν πως είναι τα δελφίνια, αλλά δυστυχώς αποτυγχάνουν να εκτιμήσουν πολλά σπάνια και ζωτικά διακριτικά τους’ άλλοτε πάλι βρίσκουν κάποια άλλα εντελώς απατηλά.»

 

 

Η προοπτική

 

Κανονικά, όπως συμβαίνει κ-α-ι στη φύση, το δελφίνι νικάει τον καρχαρία.

 

Αρκεί μόνο να μ-η-ν προλάβει ο καρχαρίας να καταστρέψει τα πάντα …

 

Είναι τόσο βλάκας που είναι ικανός όχι μόνο να το κάνει, αλλά να καμαρώνει και από πάνω για το κατόρθωμά του !

 

Αν π.χ. έχεις ένα δελφίνι που θα μπορούσε να είναι ο πιο «κονομημένος» κερδοσκόπος, αλλά δ-ε-ν γουστάρει να παίρνει το δίκαννο για να κυνηγήσει στο κοτέτσι, τι κάνεις ;

 

Απλό : Παραγγέλνεις «σορτάκια με πίττα, τζατζίκι και μπόλικο πιπέρι» !

 

 

 

Η λύση

 

Η λύση είναι σαφώς στα χέρια των δελφινιών – αν πιστέψει κανείς τη θεωρία.

Και κ-υ-ρ-ί-ω-ς αν δει λίγο πέρα από τη μύτη του.

 

Τα δελφίνια έχουν – ή πρέπει να έχουν – στόχο να νικήσουμε όλοι.

 

Κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο και για τον καρχαρία και για τον κυπρίνο.

 

Αλλά, εδώ που φθάσαμε, οι επιλογές έχουν αλλόκοτα στενέψει. Υπάρχουν μόνο δυο επιλογές και απολύτως τίποτε άλλο. Ούτε π.χ. απλή χρεοκοπία, ούτε απλή νίκη ή διάσωση.

 

 

 

Θάνατος ή θρίαμβος !

 

 

 

Τι δ-ε-ν πρέπει να έχει ένας σωστός άνθρωπος

 

-         πλούτο χωρίς μόχθο,

-         πολιτική χωρίς αρχές,

-         απόλαυση χωρίς συναίσθημα,

-         γνώση χωρίς χαρακτήρα,

-         εμπορική δραστηριότητα χωρίς ήθος,

-         επιστήμη χωρίς ανθρωπιά,

-         λατρεία – αγάπη χωρίς θυσία.

 

Μαχάτμα Γκάντι.

 

 

Δύσκολο ;

 

 

«Αφήστε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν»

 

Κινέζικο

 

Γιατί όχι ;

 

 

«Πόλεμος πατήρ πάντων»

 

Ηράκλειτος

 

Κ-α-ι της καταστροφής ;

 

 

 

 

«Μελέτη το παν»

 

Περίανδρος ο Κορίνθιος.-

 

 

Σχόλια

08/07 12:03  oberon
Real time spread 10ετούς ομολόγου

*
774,1 μ.β.
8/7 12:02
09/07 08:22  oberon
"«Γάμοι» ΕΤΕ-Alpha και Eurobank-Πειραιώς;"

http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/lr--alpha--eurobank--2010070825515/


Για "παλτουδάκι" το κόβω ...
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
1 ψήφος

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Σκέψεις, αναλύσεις, προτάσεις και - κυρίως - δράση με εποικοδομητική διάθεση
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις