Δρόμοι του πουθενά
Κώστας Τζαναβάρας
Λίγα λόγια για εμένα
Oberon, chief των ξωτικών
(διαβάστε περισσότερα)
Θέσεις


Περί προτεραιοτήτων
810 αναγνώστες
Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010
22:56

 

 

Σήμερα ακούτε ξανά το χθεσινό κομμάτι.

Κομματάρα είπαν όλοι, με πρώτη – πρώτη την Personal Jesus.

 

Το ερώτημα που θέτει η κομματάρα είναι “Do you think you can tell heaven from hell ?” Δηλ. μπορείς να διακρίνεις την Κόλαση από τον Παράδεισο ;

 

Πιο λιανά : Αν μπροστά σου είναι η Κόλαση και ο Παράδεισος είσαι σε θέση να διακρίνεις ποιος δρόμος πάει στο ένα και ποιος στο άλλο ;

 

Πόσο μάλλον – δυσκολεύει η ερώτηση εννοώ – που σήμερα η Κόλαση είναι κάτι παραπάνω από χειροπιαστή και ο Παράδεισος πρέπει να χτιστεί εκ θεμελίων. Εκτός αν κάποιος ξέρει τον υπαρκτό Παράδεισο …

Πολύ απλά, σύμφωνα με την ταπεινή μου γνώμη, οι πολλοί τρέχουν να καθυστερήσουν απλώς την άφιξή τους στην Κόλαση. Δεν είναι σε θέση να πάρουν χαρτί και μολύβι και να αποδείξουν ότι θα έχουν π.χ. να πληρώνουν τις τράπεζες τον Φεβρουάριο του ’11.

Και όμως συνεχίζουν να προσπαθούν σε ένα πλάνο δίχως ... ευχή.

 

Ή, κατά μια άλλη προσέγγιση, τρέχουν όπως οι γέροι όταν νοιώθουν ότι έρχεται το τέλος τους. Θέλουν αυτό που μπορούν να κάνουν να το κάνουν … χθες ! Δεν υπάρχει αύριο.

Η απόλυτη προτεραιότητά τους π.χ. είναι να στηθούν από τα χαράματα στην ουρά στην τράπεζα για να εισπράξουν τη σύνταξη. Ή να γράψουν εδώ και τώρα τη διαθήκη τους.

 

Αν το έχετε παρατηρήσει (άλλο θέμα), κάποιοι στο δρόμο δεν σε αφήνουν με τίποτα να μπεις στη δική τους λωρίδα, αν και έχεις βγάλει σαν καλός κύριος φλας ή ακόμα κάνεις και νόημα με το χέρι.

Κάποιοι – μου έχει συμβεί πολλές φορές – πατάνε και γκάζι, ώστε να αποκτήσουν δικαίως το δικαίωμα να πατήσουν αγανακτισμένοι την κόρνα.

 

Όλοι έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό : επιδιώκουν ένα και μόνο πράγμα – το δικό τους. Όπως ο ταύρος το κόκκινο πανί. Ορμάει χωρίς να αντιλαμβάνεται την παρουσία του ταυρομάχου ...

Δεν είναι σε θέση να ασχοληθούν με άλλα πράγματα ταυτόχρονα. Εκτός από τα δρομολογημένα από καιρό ή τα τελείως μηχανικά και υποχρεωτικά.

 

Κάποιοι μάλιστα το θεωρούν και φυσιολογικό, ακόμη και ευκταίο. Θυμάμαι Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος να δηλώνει σε όμορφη συνέντευξη πριν από χρόνια ότι «είναι ανοησία να έχεις περισσότερους από ένα στόχους».

Προς θεού καμία σύγκριση με τα προηγούμενα, αλλά κάτι δείχνει.

 

Κάποιο λαϊκό απόφθεγμα (δεν ξέρω να το έχει πει κάποιος) λέει : «Αν θες να κάνεις τη δουλειά σου, βρες ένα πολυάσχολο. Οι άλλοι δεν έχουν χρόνο !»

 

Τι να συμβαίνει άραγε ;

 

Χίλια δυο Δυτικής εμπνεύσεως procedures μας «έκαναν κιμά», όπως έλεγε ο μακαριστός Χριστόδουλος.

 

Μπήκαμε στο κοπάδι και πάψαμε να έχουμε αυτόνομη αντίληψη.

 

Ελάχιστοι είναι σε θέση να εντάξουν εγκαίρως στο πρόγραμμά τους κάτι έκτακτο. Να αξιολογήσουν τη σημασία (για τους ίδιους) του θέματος και τον χρόνο που θα απαιτήσει, ώστε να ενταχθεί στην κατάλληλη (για αυτούς) σειρά στο πρόγραμμα της ημέρας, της αυριανής, της εβδομάδας κ.λ.π.

 

Εκτός αν είναι υποχρεωτικό εκ λόγων «ανωτέρας βίας».

 

Οι πολλοί – σχεδόν όλοι – θα το παραπέμψουν στην επόμενη βδομάδα, αν όχι στις Ελληνικές καλένδες. Εκτός αν θεωρηθεί επείγον, οπότε πάει … πρώτο !

 

Πολύ απλά δεν λειτουργεί κάτι που αξιολογεί με μέτρο τις προτεραιότητες.

 

 

Τι αξιολογεί τις προτεραιότητες ;

 

Κανονικά ο prioritizer, ένα ειδικό κέντρο του εγκεφάλου που ρυθμίζει τι θα κάνουμε κάθε στιγμή, οπότε ρυθμίζει και τις αποφάσεις μας για το πρόγραμμα ενεργειών μας.

Κάπως έτσι το «οπότενες τι κάνουμε ;» είναι τελείως αντιδημοφιλές. Και οι περισσότεροι το αποδέχονται στα λόγια – στην πράξη ακόμα καταγγέλλουν ενόχους ή βαυκαλίζονται ότι το σκέπτονται !

Περί του prioritizer μπορεί να βρει κανείς κάτι γενικό μόνο (διορθώστε με !) σε κείμενα για το σύνδρομο ADD (υπερκινητικότητα κ.λ.π.), όπου βέβαια προτείνονται … φάρμακα.

Κανείς (διορθώστε με !) δεν διανοείται να διατυπώσει ένα ψαγμένο ενδεδειγμένο τρόπο λειτουργίας του τόσο κρίσιμου αυτού κέντρου του σημαντικότερου οργάνου μας.

  

Κάπως έτσι καταλήγουν όλοι να τρέχουν στο στυλ «πλέουμε προς το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα», να μην έχουν χρόνο για κάτι που θα μ-π-ο-ρ-ο-ύ-σ-ε (έστω) να αποδειχθεί σημαντικό, να μην μπορούν να διαβάσουν ένα άρθρο ή ένα βιβλίο.

Να μη μπορούν να κάνουν ή να συνεχίσουν μια συζήτηση. Και «με τίποτα» να μη μπορούν να καταλήξουν σε συμπέρασμα.

Κρίμα.

Σχόλια

28/10 23:13  PREMIUM
Preterea censeo Catchago delenta est ! Δεν μπορούμε να ξ-ε-περάσουμε τις προτεραιότητες που επιβάλλει η αλλαγή του μοντέλου από καρποσυλλέκτη σε ... d-a-l-a-r-oσυλλέκτη !
http://www.youtube.com/watch?v=9NpIyRogAnI&feature=related
ΥΓ. 3,5 εκατομμύρια λίρες πουλήθηκε η ασημένια Austin James Bond !
28/10 23:23  oberon
You are betting against me !
29/10 19:53  jor137
Φίλε, άψογο κείμενο!
Η Διάκριση είναι το σημαντικότερο όργανο του Νου για τις επιλογές. Και λείπει τόσο σήμερα μαζί με την αδυναμία συγκέντρωσης προσοχής. Όπως ο Ηρακλής στο δρόμο της "Αρετής και της Κακίας" χρειαζόμαστε συνεχή εξάσκηση και εφαρμογή...Μόνο μέσα σε Σχολές και με κατάλληλα παιχνίδια μπορεί να ξεδιπλωθεί η δύναμη "αυτού κέντρου του σημαντικότερου οργάνου μας" (απλή γνώμη, έτσι;)
29/10 22:08  oberon
jor137, συμφωνούμε απόλυτα.
Και εγώ μια απλή γνώμη έγραψα.
29/10 23:06  ΧΟΡΔΙΣΤΗΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ
Respekt,oberon!
στα απλά ελληνικά...
"τα σέβη μας"
kiki + xordi
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
1 ψήφος

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Σκέψεις, αναλύσεις, προτάσεις και - κυρίως - δράση με εποικοδομητική διάθεση
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις