Δρόμοι του πουθενά
Κώστας Τζαναβάρας
Λίγα λόγια για εμένα
Oberon, chief των ξωτικών
(διαβάστε περισσότερα)
Θέσεις


Περασμένα ξεχασμένα
765 αναγνώστες
Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010
18:04

Τι θα γινόταν αν γιορτάζαμε το Πολυτεχνείο αλλιώτικα ;

 

Χρόνια τώρα τα ίδια και τα ίδια. «Κάθε πέρυσι και καλύτερα».  

Κάποιοι προαναγγέλλουν επεισόδια. «Όποιος πεινάει καρβέλια ονειρεύεται» …

 

Μήπως να μ-η-ν τους κάνουμε τη χάρη ;

 

Μήπως, αντί για μια γιορτή σαν τις άλλες, να το κάνουμε γιορτή αλλιώτικη ;

Γιορτή που θα «σημάνει τις καμπάνες» ;

Γιορτή που θα «σφίξουμε το χέρι» ;

Γιορτή που θα μας καταξιώσει σαν τον λαό της ελευθερίας ;

 

Ποια άλλη διέξοδο έχει ένας ιστορικός λαός, ο λαός – ηγέτης της υφηλίου, από το να «αναγεννηθεί από τις στάχτες του» ;

Ο λαός που έχει παντού μόνο φίλους. Που ποτέ δεν έκουσε το go home.

Ο λαός που συνδυάζει μοναδικά την ενατένιση με τη δράση.

 

Τι θα γινόταν αν …

 

… κάναμε τη φετεινή γιορτή του Πολυτεχνείου γιορτή της νέας Εθνικής συνεννόησης ;

...  κάναμε μια θαρραλέα αρχή στην αλληλοκατανόηση ;

… ρωτάγαμε με ενδιαφέρον αυτόν που έχουμε μέχρι τώρα απέναντι «αλήθεια, γιατί … ;» ;

 

Τι θα γινόταν αν …

 

… πηγαίναμε στη συγκέντρωση όλοι με τα γιορτινά μας, με τα παιδιά μας και τους γονείς μας, τους παπούδες μας ;

… παίρναμε μαζί τα ταπεράκια με το φαγητό της μαμάς ;

… παίρναμε και καρέκλες για να είμαστε αναπαυτικά ;

… και τραπεζάκια – γιατί όχι ;

… και τις κιθάρες, τις φυσαρμόνικες, τις λύρες … ;

 

Και μετά να στήναμε ένα πανηγύρι, σαν αυτό που δεν ξανάγινε.

 

Παρέες όπου βρούμε. Να δοκιμάσουμε το φαγητό και της άλλης μαμάς.

Να συναντήσουμε παλιούς γνωστούς και φίλους. Να είναι μια μεγάλη ... δεξίωση !!!

Να πούμε «περασμένα – ξεχασμένα» με ανθρώπους που βρήκαμε λόγο να τσακωθούμε, να χωρίσουμε τους δρόμους μας. Να ρωτήσουμε απλά : «πώς τα περνάς ;».

 

Και να πάμε στα παιδιά με τις μαύρες κουκούλες – αν υπάρχουν ακόμα – και να κοιτάξουμε πώς να τα πλησιάσουμε.

Χρόνια τα στήνουμε στον τοίχο στα 6 βήματα και δεν βγαίνει τίποτα – χώρια που κάθε τόσο μας στοιχίζουν «ο κούκος αηδόνι».

Μήπως να τα πλησιάσουμε στο στυλ «γειά σου, εμένα με λένε …, εσένα πώς σε λένε ;» ;

Μήπως να  πάμε στα παιδιά με τις μαύρες κουκούλες και να τους δώσουμε πολύχρωμες κουκούλες ;

Μήπως να τους δώσουμε να δοκιμάσουν από το ταπεράκι μας για να μας πουν μια γνώμη για τη μαγειρική μας ;

Μήπως να τους δώσουμε ένα χαρτζιλίκι – αν θέλουν ;

Μήπως να τα ρωτήσουμε τι θα ήθελαν να ευχηθούν στον εαυτό τους. ; Και να δούμε μήπως θα μπορούσε να πιάσει τόπο η ευχή ; Και, αν μας απαντήσουν «τίποτα», να σκεφθούμε τι θα γίνει αν δεν έχουμε ειλικρινή απάντηση ;

 

Να πάμε και στα άλλα παιδιά της Πατρίδας μας, τους αστυνομικούς, να τους δώσουμε λουλούδια ή ένα τσιγάρο – αν θέλουν.

Να τους ρωτήσουμε «πώς πάει ρε παλικάρια ; Πάλι υπερωρίες ; Δεν ερχόσαστε και εσείς ;».

Πόσο ωραία θα ήταν να σχηματίζαμε με τις ασπίδες τους τραπέζια του πικ – νικ ;

Να δίναμε τα δακρυγόνα στα παιδιά με τις κουκούλες για ενθύμιο – καλή ιδέα ;

 

Και μήπως να δούμε ότι δεν περισσεύει κανείς ;

Μήπως να ξανακοιτάζαμε κάποια ξεχασμένα νάματα

;


Πού

να αρχίσουν να δουλεύουν αλλιώτικα τα Ελληνικά μυαλά μας

!

Μήπως το «

η γνώση είναι δύναμη» μας αφορά ; 

 

Μήπως να κάναμε στους «συμμάχους μας» και μερικές … δύσκολες ερωτήσεις ; Γιατί πολύ αέρα πήρανε τελευταία ;

Ή να τους λέγαμε και ευχαριστώ γιατί ήσαν και … ειλικρινείς ;  


Ή να λέγαμε δυο … φωνήεντα στη γλώσσα τους, σε κάποιους που πήραν πολύ αέρα τους … τελευταίους αιώνες, ώστε να γίνουμε ξανά φίλοι ;

 

Μήπως να δούμε ότι

κάποιοι με συγκρίσιμη ιστορία αξίζει να είναι φίλοι μας

;

 

Μήπως να δούμε σοβαρά ότι είμαστε ένας

ηρωικός λαός

;


Ένας λαός που έχει – μόνο αυτός – τη λέξη

φιλότιμο

;

Να γινόμασταν αυτοί που θα

επιβάλουμε από θέση ισχύος την ειρήνη

Γιατί

ξέρουμε καλά τι συμβαίνει

;

 

Μήπως να ονειρευτούμε μαζί ένα νέο κόσμο, μια Νέα Ελλάδα στο στυλ «Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος», αλλά με … μέτρο ;  

 

Και κάπου εκεί να τρελαίναμε prime time την υφήλιο. Να τους πάρει μέρες μέχρι να καταλάβουν «από πού τους ήρθε» …

 

Και άντε μετά να βρουν, αν «πάρουν πρέφα» – λέμε τώρα ! – αν σκοπεύουμε να χρεοκοπήσουμε ή να τους ξοφλήσουμε μετρητοίς. Άντε να βρουν τι θα κάνουμε … πρώτο !

 

Ας πρόσεχαν !  

 

Να δεις που θα πάνε τα spreads – όχι τα Ελληνικά, τα … Γερμανικά !


Άντε ρε παιδιά, πριν μας πάρουν χαμπάρι ...

 

 

Σχόλια

16/11 19:00  σεβαστη
Ετσι ήταν στις πρώτες πορείες για την επέτειο.
Αθώα ,και γεμάτα ελπίδα πρόσωπα για την Ελλάδα που νομίζαμε ότι έφτανε το Πολυτεχνείο για να αλλάξει.
16/11 19:24  oberon
σεβαστη, ήμουνα και εγώ στις πρώτες πορείες, αλλά δεν ήταν έτσι.
Υπήρχε αντιπαράθεση και θεωρούνταν αυτονόητη.
Αυτή είναι η διαφορά.

Και βέβαια η μεγάλη διαφορά είναι στις ανάγκες των καιρών που δεν χωράνε πια συνθήματα ...
16/11 19:40  KFWPARTNERS
Ομπερονοτατα!
16/11 19:42  oberon
Η ... υπογραφή πού είναι ;
16/11 19:50  KFWPARTNERS
Ή αλλιως
α.ψ.ο.γ.α.
~~~@~~~
16/11 21:57  PREMIUM
Περασμένα - ξεπερα(χαα)σμένα ! :-)
~~~~~~~~~~@~~~~~~~~~~
16/11 22:34  oberon
16/11 22:40  PREMIUM
Πάλης ... ξ-ε-κ-ί-ν-η-μ-α !
http://www.youtube.com/watch?v=S_yoaVPTABQ
16/11 22:44  oberon
17/11 00:18  jiovani!
Δυστυχώς στις πρώτες πορείες αυτοί που θεώρησαν τους αγωνιστές προβοκάτορες του Ρουφογάλη, έβαλαν τις παντιέρες τους μπροστά, πλακώνοντας τους "προβοκάτορες" στο ξύλο και το μετέτρεψαν σε κομματική παρέλαση.
Το πνεύμα του Πολυτεχνείου εξέπνευσε όχι γιατί 5-6 πήραν καρέκλες, αλλά γιατί όσοι δεν ήταν εκεί ελάχιστα από όσα έγιναν κατάλαβαν και τα παιδάκια στα σχολεία το βλέπουν σαν μιά ευκαιρία να μην κάνουν σχολείο, όπως την 28η Οκτωβρίου και την 25η Μαρτίου, μη όντας απόλυτα σίγουρα αν φορούσαμε ... φουστανέλες.
Κρίμα ήταν μιά καλή ευκαιρία, αφού η εθνική αντίσταση θόλωσε από τον εμφύλιο και τα μηνύματά της έγιναν δυσανάγνωστα.
Φυσικά οι πολλοί απλοί αγωνιστές του Πολυτεχνείου κράτησαν με την καθημερινή τους στάση ζωής ότι με ρίσκο ζωής απόκτησαν, το "ελευθεριά κόντρα και στο δικό μου κόμμα, αν με τραβάει απ' το μανίκι".

Oberon, imagine...
17/11 08:56  oberon
jiovani!, imagine together ...
17/11 19:59  oberon
Νομίζω ότι η πρότασή μου δεν προλάβαινε να πραγματοποιηθεί, όπως έγραψε μια φίλη στο facebook.
Όμως, αυτή τη στιγμή, 205 ζευγάρια μάτια βλέπουν, σκέφτονται και συγκρίνουν.

Ίσως δεν είναι αργά να το προετοιμάσουμε για τα δυο χρόνια του Αλέξη στις 6 Δεκεμβρίου.
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
1 ψήφος

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Σκέψεις, αναλύσεις, προτάσεις και - κυρίως - δράση με εποικοδομητική διάθεση
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις