Δρόμοι του πουθενά
Κώστας Τζαναβάρας
Λίγα λόγια για εμένα
Oberon, chief των ξωτικών
(διαβάστε περισσότερα)
Θέσεις


ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ - Turn key solution
1631 αναγνώστες
Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου 2010
21:55

 Σ.τ.Ε. αρ. πρωτ. Π.7969/8.12.2010

Σχέδιο λόγου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ

 

Turn key solution

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΛΟΓΟΣ

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ

 

 

 

 

 

 

Κώστας Νικ. Τζαναβάρας

Έλληνας πολίτης, πατέρας τριών παιδιών

Δεκέμβριος 2010


Ευχαριστώ όλους όσους μου είπαν ΟΧΙ .

Γι' αυτό έφτασα εδώ που έφτασα ! 

Albert Einstein

 

Αυτός που κυριαρχεί στους άλλους είναι ισχυρός.

Αυτός που κυριαρχεί στον εαυτό του είναι πανίσχυρος.

Ταο Τε Τσινγκ

 

Ο Σωκράτης του Πλάτωνα πιστεύει

ότι η γνώση αρκεί για την αρετή,

ότι εάν ξέρεις το σωστό δεν μπορείς παρά να το πράξεις.

Αλέξανδρος Νεχαμάς

 

Ένας άνθρωπος είναι δαιμόνιος όταν,

χωρίς να παύσει να είναι άνθρωπος,

κλείνει μέσα του ένα θησαυρό ψυχικό,

τον οποίο δεν είναι δυνατόν να έχει συγκεντρώσει

η περιορισμένη πείρα της ατομικής του ζωής’

προβάλλει άρα σαν υπεράνθρωπης προελεύσεως

και μπορεί να εκφρασθεί μόνο συμβολικά.

Ευάγγελος Σικουτρής

Εισαγωγή στο Συμπόσιο

 

Τρία είναι τα αντικείμενα προτίμησης

και τρία τα αντικείμενα αποφυγής,

συγκεκριμένα από τη μια το καλό, το συμφέρον και το ευχάριστο

και από την άλλη τα αντίθετα, το κακό, το επιβλαβές και το λυπηρό,

ο αγαθός επιτυγχάνει σε όλα,

ενώ ο κακός αποτυγχάνει σε όλα και ιδιαίτερα στην ευχαρίστηση.

Αριστοτέλης

 

 

Σχεδόν όλες οι βιολογικές και ψυχικές αδυναμίες του ατόμου

πηγάζουν από την έλλειψη γνώσης

όσον αφορά τα πιο μικρά και καθημερινά πράγματα

Nietzsche

 

 

Οι τελευταίοι μου χαιρετισμοί είναι για κείνους

     που με γνώριζαν ατελή και μ’ αγαπούσαν.

Rabindranath Tagore

 

 

 

 

κ.κ. Σύμβουλοι Επικρατείας,

 

 

Αισθάνομαι ιδιαίτερη συγκίνηση για την τιμή που κάνετε σε εμένα, ένα απλό πολίτη αυτής της δοκιμαζόμενης χώρας. Ένα απλό οικογενειάρχη που αγωνίζεται για το μέλλον των τριών παιδιών του.

 

Είναι τιμή στους προγόνους μου και τους συγγενείς μου, που όπου και αν βρέθηκαν, από τα ψηλότερα μέχρι τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα διακρίθηκαν για την αγωνιστική Ελληνική λεβεντιά τους.

 

Μένω και ο ίδιος έκθαμβος για την πλήρη ανυπαρξία εξαιρέσεων. Όλοι όσοι γνωρίζω αντιστάθηκαν στη σύγχρονη λαίλαπα που σαρώνει τη χώρα μας και προσπαθεί – απολύτως ματαίως – να την υποτάξει. Αν, παρ’ ελπίδα υπάρχει εξαίρεση, θα τονίζει κατά τα γνωστά τον κανόνα.

 

 

Επιτρέψτε μου όπως σας απευθύνω τον έπαινο και σε Σας για τη δική Σας ιστορική απόφαση να με τιμήσετε με την προσοχή σας. Όλους θα μας κρίνει η Ιστορία.

 

Σίγουρα Σας ανήκει ο έπαινος για την σθεναρή αντίστασή Σας σε κάθε προσπάθεια παραβίασης του Συνταγματικού καθεστώτος μας, με έμφαση στην ανυποχώρητη στάση Σας σε όσους αποπειράθηκαν με τα πιο δόλια μέσα να υποβαθμίσουν το μοναδικής ομορφιάς και αξίας περιβάλλον της Χώρας μας.

 

 

Γνωρίζετε κάλλιον εμού το εθνικό αδιέξοδο, το οικονομικό αδιέξοδο, το πολιτικό, το κοινωνικό, το προσωπικό του καθενός μας.

 

Ένα πολυδαίδαλο νομικό σύστημα, Ρωμαϊκής εμπνεύσεως, έχει παραλύσει τη Δικαιοσύνη. Τίποτα στην πράξη δεν μπορεί να τελεσιδικήσει – τουλάχιστον σε εύλογο χρόνο.

 

Η συμπεριφορά των πολιτικών μας προσδιορίζεται  αποκλειστικά από το πάθος της καριέρας, με οποιοδήποτε κόστος για τους υπόλοιπους. Βοά ο τόπος από τα απειράριθμα σκάνδαλα.

 

Η συμπεριφορά των επιστημόνων μας προσδιορίζεται από μια τυφλή ιδιοτέλεια. Ιδιοτέλεια που πια έχει θεωρηθεί υποσυνείδητα ως απολύτως φυσιολογική.

Συγκλονίζεται κανείς από την αλήθεια του αποφθέγματος του Ακαδημαϊκού κ. Ευτυχίου Βορίδη : «Στο γιατρό μόνο με φορείο» !

 

Η συμπεριφορά των επαγγελματιών μας προσδιορίζεται από την θεωρούμενη ως απολύτως φυσιολογική παραπλάνηση του πελάτη. Είναι απολύτως αποδεκτό το απίστευτης ωμότητας δόγμα του σύγχρονου marketing : «Η προσφορά δημιουργεί ζήτηση».

 

Η συμπεριφορά του απλού Έλληνα προσδιορίζεται από την επιδίωξη διορισμού ή βολέματος σε μια μηνιαίως αμειβόμενη θεσούλα. Πού πια το δαιμόνιο της φυλής ;

 

Το δαιμόνιο που έκανε τους Έλληνες εφοπλιστές κυρίαρχους των θαλασσών, που – όμως – εκ πείρας προφέρουν το απίστευτης πίκρας συμπέρασμα ως προς τις επενδυτικές τους επιλογές : «Στην Ελλάδα ούτε περίπτερο» !

 

Γιατί το δαιμόνιο όσων έκαναν το λάθος που απέφυγαν οι προηγούμενοι κατέληξε στην απίστευτης ειρωνείας ρήση του αείμνηστου Γεωργίου Δράκου : «κάλλιο πλούσιος και υγιής, παρά πτωχός και άρρωστος». Είχε προσπαθήσει εις μάτην να διασώσει την υποδειγματική εταιρεία του ΙΖΟΛΑ απευθύνοντας επιχειρήματα στην «Εθνική» κατά τα άλλα τράπεζά μας.

 

Γνωρίζουμε ότι «όπου και να κοιτάξω η Ελλάδα με πληγώνει», όπως έγραψε ο Νομπελίστας ποιητής μας Γεώργιος Σεφέρης.

 

Παραγνωρίζουμε όμως ότι κάποιοι «φυλάττουν Θερμοπύλες». Αντιστέκονται με τεράστιο προσωπικό κόστος. Επιτρέψτε μου να ισχυρισθώ δημοσίως ότι ένα τέτοιο κόστος ανέλαβα συνειδητά και ήταν πολύ βαρύ. Ευτυχώς όχι θανάσιμο τελικά.

 

 

κ.κ. Σύμβουλοι Επικρατείας,

 

Η πρόβλεψη του ακροτελεύτιου άρθρου του Συντάγματος μας «η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων» Σας δίνει την ιστορική ευκαιρία να στείλετε στα σκουπίδια της Ιστορίας αυτού του μοναδικού τόπου τους επίορκους, τους προδότες, τους μικρούς.

 

Αυτή η αδιανόητη για όλους τους άλλους λαούς του κόσμου διάταξη αποτυπώνει τη μοναδική σοφία των προγόνων μας στο ότι δεν μπορούν τα γραπτά να καλύψουν τις ανεπανάληπτες ιστορικές περιστάσεις.

 

Όπως εξ ίσου αδιανόητη για όλους τους άλλους λαούς του κόσμου είναι και η άγραφη – νομίζω – διάταξη του Ποινικού μας Δικαίου : «Καλύτερα εκατό ένοχοι ελεύθεροι, παρά ένας αθώος στη φυλακή». Άλλοι εκτελούν αθώους με απλή ύπαρξη εύλογων κινήτρων.

 

Στην ιστορική σημερινή συγκυρία η αυτογνωσία και η αυτοαναίρεση των μακροχρόνιων λαθών μας είναι απαραίτητες.

 

Η άμεση έναρξη ενός θαρραλέου, παραγωγικού, δημιουργικού και ταχύρρυθμου Εθνικού διαλόγου είναι αδήριτη ανάγκη.

 

Θα σας κουράσω παρακάτω προτείνοντας μια φιλοσοφική προσέγγιση της Εθνικής μάχης. Φιλοσοφία που μας έλειψε αιώνες τώρα και μας έφθασε να «κάνουμε τα εύκολα δύσκολα», όπως μου είπε μια απλή Βορειοηπειρώτισσα κοπέλα 22 χρόνων στο Κιάτο.

 

Φιλοσοφία που κατέληξε απλή αναμάσηση, χυδαίος μηρυκασμός των προσεγγίσεων τόσο των ταμπού των Αρχαίων προγόνων μας τόσο και των άθλιων επινοήσεων της δήθεν «πολιτισμένης» Δύσης. 

 

 

 

Δεν σας κρύβω ότι «έχω άποψη», όπως μου είπε αυθόρμητα ένα απλό παλικάρι από τη Θεσσαλονίκη που ανέλαβε αυτόκλητος «χορδιστής των συναισθημάτων» μου.

 

Σας διαβεβαιώνω, όμως, ειλικρινά ότι θα έχω όλες τις αισθήσεις μου ανοικτές διαρκώς σε νέες «προσλαμβάνουσες παραστάσεις», σε αυθεντικά μηνύματα, σε παραινέσεις και συμβουλές.

 

Θα είμαι ανοικτός ιδίως στα απλά λόγια των γεροντότερων που πρόλαβαν να διασωθούν από τη λαίλαπα της μεταπολίτευσης.

 

Θα είμαι φίλος με τους νέους μας, ελπίζοντας ότι, το συντομότερο δυνατόν, «θα με στείλουν σπίτι μου» και θα στρατευθούν στο στόχο «άμες δε γ’ εσσόμεθα πολλώ κάρρονες». Να ξεπεράσουν ό,τι προηγούμενο.

 

Πολύ απλά Κύριοι Σύμβουλοι Επικρατείας όλα αυτά έκανα μια ζωή και θα είναι τελείως παράδοξο να «αλλάξω περπατησιά» στα 53 μου.

 

Ακόμη απλούστερα : για αυτό είμαι μπροστά Σας !

 

 

Κύριοι Σύμβουλοι Επικρατείας,

 

Αν και βλέπω στα μάτια Σας την αποδοχή του αιτήματός μου περί παροχής εντολής σχηματισμού Κυβέρνησης Εθνικής Αναγέννησης, επιτρέψτε μου να Σας αναπτύξω τις σκέψεις μου.

 

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, προσπαθώντας να προσεγγίσουμε τη λύση, - τι άλλο αξίζει να ψάξουμε αυτή τη στιγμή ; - η λογική σειρά των συλλογισμών μας, θα πρέπει να είναι η εξής :

 

1.      Πού βρισκόμαστε ;

2.      Πώς φθάσαμε εδώ ;

3.      Πού πάμε ;

4.      Ποιοι είμαστε ;

5.      Πώς θα μπορούσε να είναι καλύτερος ο κόσμος αύριο ;

6.      Πώς θα πρέπει να είναι η Ελλάδα του αύριο ;

7.      Πώς θα πάμε από το σήμερα στο αύριο ;

 

Θα ήθελα να Σας παραθέσω μερικούς προβληματισμούς πρώτα. Θα μου επιτρέψετε να είμαι και λίγο γλαφυρός. Και με κάποια προσωπική χροιά.

 

Πάμε !

 

«Σε κάθε δρόμο πάντα υπάρχει ένας γκρεμός
αρκεί στην ώρα να τον δεις και να ξεφύγεις»

 

Το βασικό ερώτημα που τίθεται σήμερα στη χώρα μας, όταν κάποιος σιγοτραγουδάει τους στίχους του Λουκά Στρογγυλού σε μουσική Μάνου Χατζηδάκη είναι απλό : μήπως πηγαίνουμε στο γκρεμό;

 

Κάποιοι βέβαια πιστεύουν ότι έχουμε πέσει ήδη στο γκρεμό ή ότι οσονούπω θα καταλήξουμε εκεί αναπόφευκτα ...

 

Κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι δεν υπάρχει πάντα γκρεμός – και ας λέει ό,τι θέλει το τραγούδι.

 

Και κάποιοι, οι περισσότεροι και πάντως οι κυβερνώντες εν γένει, λένε ότι χρειάζεται απλά να στρίψουμε λίγο το τιμόνι  και – έτσι απλά – να γλυτώσουμε. Και – επί τέλους – να ακολουθήσουμε το παράδειγμα άλλων λαών, να εκσυγχρονισθούμε, να αποδεχθούμε την έννομη τάξη που προσπαθούν εις μάτην να μας επιβάλουν, να ζήσουμε σαν απλοί νομοταγείς πολίτες. Όπως όλος ο κόσμος.

 

Θα έλεγα ότι αυτοί οι τελευταίοι παγιδεύουν τους πάντες σε μια λογική (μεταρ)ρυθμιστικών παρεμβάσεων.

 

Είναι όμως τόσο σωστό, όσο προφανές δείχνει ;

 

 

 

Κάποιος που κυβέρνησε όχι και πολύ παλιά τη χώρα μας, δήλωσε ευθέως προ καιρού ότι απλά χρειάζεται «να δουλέψουμε».

 

Δεν θεώρησε σκόπιμο να αποδείξει ότι έτσι θα δούμε το γκρεμό. Επίσης δεν θεώρησε σκόπιμο να αποδείξει ότι έχουμε κουράγιο να δουλέψουμε ή ότι είναι κάτι απλό να βρούμε κουράγιο να δουλέψουμε.

 

Δεν είμαι – ομολογώ – σε θέση να γνωρίζω καν αν συμφωνεί ότι έχουμε μπροστά μας γκρεμό.

 

Ξέχασε ότι, όταν ο ίδιος κρατούσε το τιμόνι της χώρας μας, κάποιοι ξέχασαν να κρατήσουν το τιμόνι ενός καραβιού, γιατί θεώρησαν προτιμότερο ένα καμάκι ή ένα γκολ της ομάδας τους στην τηλεόραση.

 

Το καράβι έπεσε στα βράχια που ήξεραν «απ’ έξω και ανακατωτά» αυτοί που έπρεπε να είναι στη γέφυρα, αρκετοί επιβάτες πνίγηκαν και ο επί κεφαλής της πλοιοκτήτριας εταιρείας πήδηξε απελπισμένος από το μπαλκόνι του γραφείου του, δίνοντας τέλος στη ζωή του και στην ανοδική πορεία της κραταιάς εταιρείας του.

 

Ο προαναφερόμενος, από τη θέση του Πρωθυπουργού, δήλωσε ωμά «αυτή είναι η Ελλάδα».

 

Η ως άνω δήλωση – διαπίστωση δεν τον εμπόδισε να επιδιώξει να εντάξει τη χώρα μας στο club των χωρών που «δουλεύουν» παραδοσιακά.

 

Διατυμπάνισε ότι έτσι θωρακίζεται το νόμισμά μας. Θα είμαστε στο ευρώ, κόμπαζε, οπότε δεν θα είμαστε στο έλεος κερδοσκοπικών πιέσεων.

 

Στο τέλος (;) αποδείχθηκε ότι η χώρα που ενέπνευσε το «αυτή είναι η Ελλάδα», είναι ικανή να βουλιάξει και το κοινό νόμισμα που θα την προστάτευε – ή έστω να το θέσει σε σοβαρότατο κίνδυνο.Ο προαναφερόμενος παραμένει απτόητος στις θέσεις του …

 

Δεν του περνάει από το μυαλό ότι, η χώρα που αυτός κρατούσε το τιμόνι της, έπρεπε, αντί να καλλωπίζει τα οικονομικά της στοιχεία (ποιος αλήθεια είχε μιλήσει τότε  για «οικονομία τραβεστί» ;), για να καλύψει τα περιβόητα «κριτήρια σύγκλισης», θα έπρεπε οικειοθελώς να αποφύγει να κρύψει τα υπαρξιακά της προβλήματα πίσω από τις πλάτες «πρόθυμων» συμμάχων.

 

«Έτερον – εκάτερον» γιατί οι «πρόθυμοι» σύμμαχοι ήταν πρόθυμοι ...

 

Και αν – επί τέλους – ο προαναφερόμενος εκτίμησε ότι με την ένταξη στην ΟΝΕ θα αντιμετωπίζαμε επιτυχώς τα υπαρξιακά μας προβλήματα και τώρα διαπιστώνει ότι αυτή η – καλοπροαίρετη έστω – εκτίμησή του δεν επαληθεύτηκε, γιατί δεν βγαίνει να αναγνωρίσει το ιστορικό σφάλμα του ;

 

Η απάντηση συνήθης και προφανής : φταίνε άλλοι !

Ισχυρισμός άνευ σχετικής αποδεικτικής υποχρεώσεως, φυσικά ...

 

 

 

Αλλά, αλήθεια, μήπως δεν είναι υπαρξιακό το πρόβλημά μας ;

 

Απάντηση : Αν δεν είναι υπαρξιακό το πρόβλημα να προκαλείς εξ αμελείας την τραγωδία του «Σάμινα» για ένα γκολ, τότε τι πρόβλημα είναι ;

 

Και, αν δεν είναι υπαρξιακό το πρόβλημα να μην μπορείς να καταλάβεις, έστω και μετά από 10 χρόνια, το ιστορικό λάθος σου, την ώρα που προβάλλουν ανάγλυφα οι δραματικές συνέπειές του, τότε τι πρόβλημα είναι ;

 

Το κουσούρι – πάντως – να μην μπορείς να κοιτάξεις τον συνομιλητή σου στα μάτια είναι σίγουρα υπαρξιακό … Αναφέρομαι στον Κώστα Σημίτη.

 

 

 

Αλήθεια, πόσο λογικό είναι να δίνεις ασπιρίνες για τον καρκίνο ;

 

Πόσο λογικό είναι π.χ. να προπονείς εντατικά ένα – φιλότιμο και ταλαντούχο κατά τα άλλα – νέο, ύψους 1.80 μ., για να τον κάνεις σέντερ φορ στο μπάσκετ ;

 

Πόσο λογικό είναι να πληρώνεις πανάκριβο φροντιστήριο για να μπει «σώνει και καλά» το καμάρι σου π.χ. στην Ιατρική, ενώ ο συγκεκριμένος θα ήταν πανευτυχής να γινόταν ένας απλός δάσκαλος ή, ακόμα, ιδιοκτήτης καφετέριας ;

 

Το παράλογο που υπαινίσσομαι είναι η παραγνώριση της πραγματικότητας, η περιφρόνηση στην προφανή  διάγνωση.

 

Πόσο μάλλον όταν την προφανή διάγνωση την έχεις προφέρει δημοσίως ως Πρωθυπουργός της πασχούσης χώρας.

 

 

Άρα το θέμα της χώρας μας είναι θέμα διάγνωσης. Τα υπόλοιπα έπονται.

 

 

Όταν προκάτοχος του προαναφερθέντος, με σαφώς υψηλότερες κριτικές ικανότητες, δήλωνε ότι «η χώρα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο», τι συμπέρασμα προκύπτει ;

 

Πόσο λογικό είναι να μπει κανείς σε ένα φρενοκομείο και να πει «δουλέψτε» ;

 

 

Μια απλή κυρία έγραψε ειλικρινά στο internet : «πιο πολλή όρεξη για να γλείψω αλάτι έχω, παρά να δουλέψω» !

 

Μήπως αυτή η «όρεξη» είναι πολύ πιο σημαντική από οποιαδήποτε προστακτική ή οποιοδήποτε ρυθμιστικό μέτρο ;

 

 

 

Θα δώσω ένα πιο προσωπικό τόνο στην επιχειρηματολογία μου.

 

Έχω ένα παιδικό φίλο με τον οποίο είχαμε μικροί ομηρικούς καυγάδες. Αυτός ήταν ο απόλυτα απείθαρχος έφηβος και ο υπογράφων το «καλό παιδί». Δεν κάπνιζα, δεν οδηγούσα πενταθέσιο ποδήλατο στην κατηφόρα χωρίς φρένα κ.λ.π.

 

Ο φίλος σπούδασε στην Αμερική και κάποια στιγμή έγινε μόνιμος κάτοικος της μοναδικής σήμερα υπερδύναμης του πλανήτη μας. Συζητάμε πια πολύ ήρεμα και με τις ώρες στην παραλία του κοινού χωριού των μητέρων μας.

 

Έχοντας πια φρονιμέψει ο παιδικός μου φίλος, μου δήλωσε ένα απόγευμα ότι «εδώ στην Ελλάδα είμαστε τριτοκοσμικής συμπεριφοράς». Και, όταν τον ρώτησα, έφερε παράδειγμα την συμπεριφορά μας στην οδήγηση.

 

Του είπα ότι έχω ακουστά πώς οδηγούν οι Αιγύπτιοι  και – κυρίως – πώς παρκάρουν στο Κάιρο : σπρώχνουν τα παρκαρισμένα (που δεν έχουν δέσει χειρόφρενο !) για να κάνουν χώρο. Και, όταν είναι να φύγουν, μια μπρος και μια πίσω και έφυγαν !

 

Τον ρώτησα «πώς οδηγούν οι Αιγύπτιοι όταν βρεθούν στο εξωτερικό ;» και με πληροφόρησε ότι τους παίρνει καιρό για να μάθουν να οδηγούν σύμφωνα με κάποιους κανόνες.

 

«Οι Έλληνες ;», τον ρώτησα. «Έχεις δίκιο», μου είπε αμέσως.

 

Φυσικά εμείς, όταν βρεθούμε π.χ. στη Γερμανία, όπου – επιτρέψτε μου – «δεν μας παίρνει για μαγκιές», γινόμαστε «τύπος και υπογραμμός» στη στιγμή.

 

Ο πραγματικός τριτοκοσμικός δεν γνωρίζει τον Κ.Ο.Κ., ενώ εμείς απλά τον «γράφουμε στα παλιά μας τα παπούτσια», όταν θέλουμε και όπου θέλουμε.

 

Και, ως γνωστόν, στην Ελλάδα «μας παίρνει για μαγκιές» όσα πειθαρχικά μέτρα και αν ληφθούν. Η «μαγκιά» μένει, τα μέτρα αποδεικνύονται πάντα προσωρινά.

 

Συμπέρασμα : Είναι άλλο να επιβάλλεις την τήρηση του Κ.Ο.Κ. σε ένα τριτοκοσμικό και άλλο να (προσπαθήσεις να) την επιβάλλεις σε ένα Έλληνα.

 

Και, αν πάρεις την συνταγή που χρησιμοποίησες επιτυχώς – έστω – στον πρώτο και προσπαθήσεις να «κάνεις καλά» τον δεύτερο, το αποτέλεσμα θα είναι αναπόδραστα : «η εγχείρισις επέτυχε , αλλ’ ο ασθενής απέθανε».

 

Έτσι χλευάζουν οι «ψαγμένοι» χειρουργοί αυτούς που πάνε με τυφλοσούρτες να πιάσουν το νυστέρι. Είναι γνωστό. Στους νουνεχείς.

 

 

 

Συνηθίζουμε να «χαζεύουμε» με διάφορα αξιοπερίεργα στατιστικά ή άλλα μεμονωμένα στοιχεία για διάφορα φαινόμενα της χώρας μας.

 

Βλέπει π.χ. κανείς το λεγόμενο «διάγραμμα συσχέτισης» του κατά κεφαλήν καπνίσματος με το προσδόκιμο ζωής και διακρίνει μια σαφή εικόνα : όλοι οι λαοί του κόσμου όσο περισσότερο καπνίζουν τόσο λιγότερο ζουν.

 

Πώς να εξηγήσει το Ελληνικό φαινόμενο όπου, ενώ είμαστε από τους πιο θεριακλήδες, είμαστε και από τους πιο κορακοζώητους ;

 

Ή πώς να εξηγήσει κανείς «συμβατικά» το γεγονός ότι ένα από τα πλέον ξεχαρβαλωμένα εκπαιδευτικά συστήματα του κόσμου βγάζει τα πιο δυνατά μυαλά του κόσμου ; Ναι ! λίγα, αλλά πρώτης διαλογής.

 

Και πώς να ξεχάσει κανείς το απόφθεγμα του Winston Churchill «οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες» ; Οφθαλμοφανής η διαπίστωση, αλλά πόσο προφανής είναι η εξήγηση του φαινομένου ;

 

Είναι μικρός ο κατάλογος των ανεξήγητων ή μήπως είναι παντελώς άδειος ο κατάλογος των ευκόλως εξηγούμενων συμβαινόντων σε αυτή τη χώρα ;

 

Και πώς να εξηγήσει κανείς – πάνω από όλα – ότι αυτή η χώρα επιβιώνει ακόμα ;

 

 

 

Έχω την αίσθηση ότι ουδείς, γνώστης προσώπων και πραγμάτων σε αυτή τη χώρα, αμφισβητεί το οφθαλμοφανές γεγονός : όλοι όσοι ηγήθηκαν αυτής της χώρας είχαν καλές προθέσεις.

 

Η υπεράσπισή τους μπορεί κάλλιστα να περιορισθεί σε τρεις λέξεις, που πρόφερε σε ανύποπτο χρόνο ο Σωκράτης : «ουδείς εκών κακός» !

 

Και είναι απολύτως λογικό να είχαν καλές προθέσεις. «Το χρήμα πολλοί εμίσησαν, αλλά την δόξα ουδείς», λέει μια λαϊκή παροιμία της πατρίδας μας και όλοι ξέρουμε ότι έτσι είναι.

 

Πώς, λοιπόν, να περιφρονήσει ένας ηγέτης αυτής της χώρας την ιστορική πρόκληση να σώσει αυτή τη δύσμοιρη. Ξέρει πολύ καλά ότι θα γραφτεί με χρυσά γράμματα το όνομά του στο πιο βαρύ σχολικό εγχειρίδιο ιστορίας του πλανήτη.

 

Εντελώς αβίαστα, και αφού η – μέχρι τώρα – αποτυχία διάσωσης της χώρας είναι προφανής, προβάλλει τελείως λογικά το συμπέρασμα ότι όλοι οι ηγέτες μας κυνηγούσαν μια χίμαιρα.

 

Υπήρξαν βέβαια και κάποιοι μέτριοι, υπήρξαν σίγουρα και κάποιες μεγάλες ηγετικές μορφές, αλλά είναι αναντίρρητο ότι ουδείς αναγορεύει εαυτόν ή αναγορεύεται «σωτήρας της Ελλάδας». Ιδίως υπό το φως της τρέχουσας κατάστασης …

 

Απάντηση – θεωρητική – στο πρόβλημα με το κυνήγι της χίμαιρας δίνει εύστοχα το μυθιστόρημα «Χίμαιρα» του Τζων Μπαρθ.

 

Έχοντας ως χίμαιρα το κυνήγι του θησαυρού, ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι «το κλειδί του θησαυρού είναι ο ίδιος ο θησαυρός» !

 

Επομένως, αν ακολουθήσουμε τη συνταγή του – και αυτό ακριβώς εισηγούμαι -, απαιτείται να καθορίσουμε με επαρκή ακρίβεια τον «θησαυρό», τον στόχο, δηλ. τη λύση.

 

Με άλλα λόγια δεν έχει αποτέλεσμα να επιδιώκουμε αποσπασματικές επί μέρους διορθωτικές κινήσεις. Πρέπει να μιλήσουμε ολοκληρωμένα για τη λύση.

 

Ίσως το διαισθανόμασταν, ίσως το ξέραμε σχεδόν, ίσως τώρα το συνειδητοποιούμε και ως φαινόμενο και ως αιτιολογία.

 

 

 

Πολλοί – ή σχεδόν όλοι – διατείνονται ότι το πρόβλημά μας είναι οικονομικό. Παραθέτουν «αδιάσειστα» στοιχεία που αποδεικνύουν το αδιέξοδο του δημόσιου χρέους, τις ζοφερές προοπτικές του ασφαλιστικού μας συστήματος, τις οικονομικής φύσεως αιτίες του δημογραφικού μας προβλήματος και ούτω καθ’ εξής.

 

Πώς όμως να εξηγήσει κανείς το γεγονός ότι πολίτες με κάτι πολύ παραπάνω από γεμάτο πορτοφόλι επιδίδονται συνεχώς σε ρεμούλες όλο και πιο ξεδιάντροπες ;

 

Πώς ακόμα να εξηγήσει τις περιπτώσεις όπου πολλοί από τους προηγούμενους επιδιώκουν (και φυσικά καταφέρνουν) να διορίσουν σε μια θεσούλα στο δημόσιο τα βλαστάρια τους ;

 

Πώς να εξηγήσει την επιδίωξη  των δικαστών μας να έχουν 2 ½ μήνες καλοκαιρινές διακοπές και δικάσιμες «στη χάση και στη φέξη» ;

 

Πώς να εξηγήσει το ότι έχουμε να κάνουμε με μια χώρα καταχρεωμένη όπου, όμως, το συνολικό κατά κεφαλή χρέος (δημόσιου και ιδιωτικού τομέα) είναι από τα χαμηλότερα στον κόσμο ;

 

Πώς να εξηγήσει το ότι κάθε συνδικαλιστής που «σέβεται τον εαυτό του» προβάλλει  τα πλέον παράλογα αιτήματα, επιτίθεται έμπρακτα με τις απεργιακές μεθοδεύσεις του στο κοινωνικό σύνολο, αλλά εξακολουθεί να έχει την έξωθεν καλή μαρτυρία και – κυρίως – την υποστήριξη των … προοδευτικών δυνάμεων του τόπου στα «δίκαια» αιτήματά του ;

 

Πώς να εξηγήσει π.χ. το ότι γίνεται ανεκτό το αίτημα των λιμενεργατών του Πειραιά να πάρουν «μια περιουσία» για να διευκολύνουν επιχειρηματικές κινήσεις του εργοδότη τους, ενώ παράλληλα λαμβάνουν τον λόγο για να δουν αν θα δώσουν την … έγκρισή τους σε αυτές ;

 

Εξηγούνται άραγε όλα αυτά και πλήθος παρόμοια φαινόμενα από το απλό γεγονός ότι ζουν σε μια χώρα με μεγάλο δημόσιο χρέος ; Έγιναν τέτοια πράγματα π.χ. στην Αργεντινή ;

 

Κάθε νηφάλιος παρατηρητής των συμβαινόντων στη χώρα μας αντιλαμβάνεται αβίαστα ότι το οικονομικό πρόβλημα είναι σύμπτωμα και όχι αιτία της σοβούσας κρίσης.

 

 

 

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα άποψη μου εξέθεσε τον Σεπτέμβρη του 2009 ο καθηγητής μου στο Ε.Μ.Π. κ. Κωστής Κουτσόπουλος λέγοντας ότι είναι καλύτερα να κλείσουμε τα πανεπιστήμια για τρία χρόνια και να σκεφθούμε τι τα θέλουμε !

 

Όταν τον ξαναείδα – όχι τυχαία αυτή τη φορά – στις αρχές του 2010 και τον ρώτησα «πώς πάμε με την τριετία» μου απάντησε απλά ότι «τώρα πια βάλε δεκαετία» !!!

 

«Η αντιγραφή είναι πλέον αυτονόητο δικαίωμα» μου εξήγησε. «Ο αντιγράφων δεν έχει καν συναίσθηση ότι κάνει κάτι που ενδεχομένως δεν θα έπρεπε να κάνει» …

 

Ποιες καταλήψεις, ποια συνθήματα στους τοίχους, ποιοι καταυλισμοί φρικιών σε πανεπιστημιακούς χώρους …

 

Σκέπτεται κανείς τον βιοπαλαιστή που – συγχωρήστε με ! – «κάνει το σκατό του παξιμάδι» για να σπουδάσει το παιδί του και απελπίζεται.

 

Ή σκέπτεται αυτόν που «τα βάφει μαύρα» γιατί το παιδί του απέτυχε να εισαχθεί σε αυτό το «ανώτατο» εκπαιδευτικό ίδρυμα και δεν ξέρει τι να πει.

 

 

 

Εξ ίσου σημαντικό θέμα με την απόφαση για σοβαρή αναζήτηση της λύσης στα αδιέξοδα είναι η απόφαση να βάλουμε τον σχετικό διάλογο και την εξασφάλιση συνθηκών απρόσκοπτης διεξαγωγής του ως πρώτη προτεραιότητά μας.

 

Φυσικά δεν θα εγκαταλείψουμε τα εγκόσμια στην τύχη τους ! Απλά απαιτείται να δούμε και λίγο «πέρα από τη μύτη μας».

 

Αντί να δουλεύουμε υποταγμένοι στη φορά των πραγμάτων, προσπαθώντας ουσιαστικά να γεμίσουμε την μαύρη τρύπα με μπάζα, πρέπει να βρούμε την ευκαιρία να ανεβούμε σε καμιά βουνοκορφή με θέα και να ατενίσουμε βαθιά στον ορίζοντα.

 

Ή, αν προτιμούμε νοερές προσεγγίσεις, να σκεφθούμε τι θα θέλαμε να κάνουμε σήμερα αν ήταν να πεθάνουμε αύριο, τι θα θέλαμε να πουν στον επικήδειό μας, τι θα αφήσουμε στα παιδιά μας …

 

«Είναι θέμα προτεραιοτήτων».

 

Κάποτε, όταν ο γιός μου ήταν στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, κάπου στο 2003, μου ζήτησε να τον πάω να παίξει στο σπίτι ενός συμμαθητή του.

 

Τον πήγα πρόθυμα κάπου στην Ηρώδου Αττικού, όπου η αρχική έκπληξή μου για την πρόσκληση μεγάλωσε όταν είδα την μητέρα του μικρού να με υποδέχεται αυτοπροσώπως.

 

Δεν έδωσα πολλή σημασία στο γεγονός ότι δεν παρέλαβε το γιό μου κάποιος του – προφανώς – πολυάριθμου υπηρετικού προσωπικού. Συνέβαλε και το ότι αργότερα τον παρέλαβα από κάποιον … αρμόδιο.

 

Πέρασαν χρόνια ώσπου έφθασε ο καιρός για τα αποχαιρετιστήρια πάρτι του Δημοτικού. Στο 15ο (!) πάρτι περίπου με έφαγε η περιέργεια, αφού εν τω μεταξύ είχα μάθει ότι η μητέρα του συμμαθητή του γιού μου, εκτός από σύζυγος πρώτης γραμμής επιχειρηματία, ήταν και υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του ομίλου των εταιρειών τους.

 

«Πώς καταφέρνετε και βρίσκετε χρόνο και είσθε αυτοπροσώπως σε όλα τα πάρτι», ρώτησα την Κυρία Ασπασία Λεβέντη με ενδιαφέρον.

 

Εισέπραξα την ως άνω απάντηση τριών λέξεων, ξεροκατάπια, «κατέβασα» το ποτό μου για να συνέλθω και μόλις απέφυγα να πηδήξω στη λιμνούλα του luna park

Κατάλαβα και το νόημα της απάντησης και ότι δεν πρέπει να κάνω ερωτήσεις που οφείλω να ξέρω την απάντηση.

 

Και – κάποια στιγμή πολύ αργότερα – συνειδητοποίησα ότι, όταν ο πατέρας μου «κούρευε την καλύτερη κοινωνία», όπως τυχαία (?????) ερμήνευσα στο προφητικό θεατρικό έργο «Ώρα Ελλάδος» του Θεατρικού Εργαστηρίου του Κολλεγίου Ψυχικού, είχε κάτι κοινό με αυτή στο περί ου ο λόγος θέμα και δεν παρέλειψε να μου το διδάξει με το παράδειγμά του.

 

Επανερχόμενος στο θέμα μας, μετά την προσωπική εξομολόγηση, θα ήθελα να επισημάνω ότι «είναι απόλυτη προτεραιότητα να βάλουμε προτεραιότητες».

 

Έχω την αίσθηση ότι σε αυτό το θέμα έχουμε αποπροσανατολισθεί τελείως, αν πιστέψει κανείς αυτά που φαίνονται …

 

 

 

Απορώ : Όταν είναι κάποιος πολίτης μιας καταχρεωμένης χώρας, πόσο λογικό είναι να αποφεύγει μονίμως να συζητήσει για το μέλλον της χώρας με την δικαιολογία «Έχω δουλειά» ;

 

Και, αφού «έχει δουλειά» πώς βρίσκει χρόνο να πάει σε πορείες εύκολων συνθημάτων ή να πάει να διαδηλώσει για τα δίκαια – κατά τα άλλα – του λαού της Παλαιστίνης ;

 

Γιατί οι πάντες αποστρέφονται τελείως αντανακλαστικά την πρόκληση για την από μέρους τους διατύπωση πλάνου «με αρχή, μέση και τέλος» ; Να διατυπώσουν έστω μια απέλπιδα ευχή (Wishfull thinking λέγεται στο bridge) όπου, αν καταφέρουμε να κάνουμε επιτυχώς κάποιες διαδοχικές ενέργειες θα ελπίζουμε λογικά να «την βγάλουμε καθαρή» ;

 

Και η χαρακτηριστική αυτή αποστροφή εποικοδομητικής συζήτησης συμβαδίζει με την διαρκή επιθετική διάθεση καυτηριασμού δικαίων και αδίκων, ενόχων και θυμάτων, πρωταιτίων και παρασυρθέντων.

 

 

 

Όλοι (;) θεωρούν αυτονόητο ότι χρειάζεται άμεση δικαστική ή πολιτικο-δικαστική εκκαθάριση των πολυπληθών σκανδάλων.

 

Φυσικά και κατά προτεραιότητα των σκανδάλων της … άλλης πλευράς …

 

Ουδείς (;) αισθάνεται την ανάγκη να κάνει μια λογική πρόβλεψη για τις προοπτικές μιας αξιόπιστης εκκαθάρισης ενός σκανδάλου, για τον πιθανό χρόνο της ευτυχούς αυτής κατάληξης, για τα τελικά αποτελέσματα μιας τόσο επίπονης και χρονοβόρας, για τα αμετακίνητα ελληνικά δεδομένα, προσπάθειας.

 

Κάποια στιγμή αναρωτήθηκα δημοσίως από το blog μου στο capital :

«Μήπως ρε παιδιά αντί να κυνηγάμε ενόχους, τώρα που δεν έχουμε όχι χρόνο να τους δικάσουμε, όχι δικαστήρια να τους καταδικάσουν αυτόν τον αιώνα (αν τους καταδικάσουν), όχι μάρτυρες που να μην «τα γυρίσουν» αργότερα, όχι αναμάρτητους που θα έχουν το ανάστημα "πρώτοι τον λίθον κ.λ.π." ... αλλά ούτε καν φυλακές να τους χωρέσουμε, ούτε λεφτά για να πληρώνουμε τους φύλακες, ΜΗΠΩΣ λέω να το δούμε αλλιώς;»

Αντιπρότεινα μια λύση που περιλαμβάνει τη λέξη «φιλότιμο», μια λέξη που – από ό,τι έχω ακουστά – δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα στον κόσμο.

Έγινα στόχος χυδαίων επιθέσεων.

Πόσοι άραγε από αυτούς αισθάνονται ειλικρινά αθώοι, ειλικρινά φιλότιμοι ;

Ουδείς – χωρίς ερωτηματικό ! – διανοήθηκε ότι προσωπικά μπορούσα κάλλιστα να υλοποιήσω το «πρώτος τον λίθον βαλέτω».

Ουδείς διανοήθηκε ότι η πρόταση «να το δούμε αλλιώς» θα μπορούσε, όπως ακριβώς παρουσιαζόταν, να διατυπωθεί «από θέση ισχύος».

Ουδείς θυμήθηκε τότε τον ισχυρισμό του Μαχάτμα Γκάντι : «Ο αδύναμος δεν μπορεί ποτέ να συγχωρήσει. Η συγχώρεση είναι το χαρακτηριστικό του ισχυρού».

Και, φυσικά, δεν άκουσα από την άλλη πλευρά κάποιο πλάνο «κάθαρσης», ακόμα και wishfull thinking, με αρχή, μέση και τέλος …

 

 

Ένα ιδιαίτερα δημοφιλές ανοσιούργημα προς κάθαρση είναι η υπόθεση Βατοπαιδίου, όπου ειλικρινά φοβάμαι ότι μπορεί κάλλιστα να προκύψει «λάδι» στο «δια ταύτα».

 

Όλο και κάποιος ατσίδας δικηγόρος των κατηγορουμένων θα βγάλει κάποια σοφιστεία του στυλ : «Εντάξει κάτι κακό είχαν στο μυαλό τους οι πελάτες μου, αλλά δεν έκαναν και τίποτα. Αποκαταστάθηκε η νομιμότητα».

 

Είχα την ευκαιρία να δω «ιδίοις όμμασι» έναν αδιαφιλονίκητα ένοχο – εξ όσων ακούω – της υπόθεσης να πληρώνει με σκληρό τρόπο. Σκληρό για αυτόν, αμελητέο συμβάν για το «λαό».

 

Πριν από κάπου 6 χρόνια τον είχα δει να τρέχει σε στυλ «Τιραμόλα» για να αγκαλιάσει το γιό του που έκοβε το νήμα στους σχολικούς αγώνες και να πανηγυρίζει γραφικότατα.

 

Θυμάμαι το σχόλιο «ρεζιλίκια υπουργικά !». Μόνο που, όταν έκανε ιδιοχείρως την απονομή στο καμάρι του, δεν άντεξα : «ρε παιδιά, έχει κανένα τέτοιο ρεζιλίκι και για μένα ;» Δεν εννοούσα το υπουργιλίκι του, φυσικά.

 

Το θυμήθηκα όταν φέτος στην τελετή αποφοίτησης του γιού του ήταν στη δεύτερη σειρά, πίσω από εκεί που θα ήταν ως τέως – έστω – Υπουργός. Ρεζίλι – ανεξίτηλα – στα μάτια του γιού του …

 

Δεν είμαι βέβαιος, αλλά νομίζω ότι υπάρχουν πολλές άλλες τιμωρίες που ο ίδιος θα προτιμούσε …

 

Και δεν έχει επιληφθεί του θέματος, εξ όσων γνωρίζω, η Νέμεσις – την οποία έχω εγκαίρως υπενθυμίσει και προσδιορίσει ως «τις αναπόδραστες συνέπειες των πράξεων και παραλείψεών μας».

 

 

 

Επανέρχομαι με λίγα λόγια πάνω λογική σειρά των συλλογισμών μας

 

1.      Πού βρισκόμαστε ;

 

Χρειάζεται να ψηλαφίσουμε θαρραλέα τα προβλήματα της σύγχρονης Ελλάδας. Είναι στοιχειώδες και απολύτως απαραίτητο να αντιληφθούμε ότι δεν έχει βρεθεί ποτέ ξανά η χώρα μας σε τόσο αλλόκοτα δύσκολη κατάσταση.

 

Το αλλόκοτο έγκειται στο ότι φαίνεται σαν να μ-η-ν έχει δυνάμεις να αντιδράσει απέναντι στους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς της.

 

«Είναι ιστορική ευκαιρία για να ξαναδούμε από την αρχή όλα τα φαινόμενα που για δεκαετίες καυτηριάζουμε ή/και εκμεταλλευόμαστε, που τα έχουμε αποδεχθεί σαν αυτονόητα, που όταν τα ξαναβρίσκουμε μπροστά μας ή σιωπούμε ή κουνάμε το κεφάλι μας ανήμποροι να αντιδράσουμε.

Είναι ιστορική ευκαιρία για τομές», υποστήριξα σε εκδήλωση του ΤΕΕ το Σεπτέμβρη του 2009 σχετικά με το θεσμικό πλαίσιο περί μελετών δημοσίων έργων.

 

Περιέγραψα «ένα τυπικό νεοελληνικό τοπίο : ένα ακόμα φαινομενικά εξαίρετο θεσμικό πλαίσιο κατακρεουργείται καθημερινά στην εφαρμογή του, καταστρατηγείται ενσυνείδητα όχι μόνο στο πνεύμα του αλλά συχνά και στο γράμμα του, χάνεται τελείως ο στόχος και η συναλλαγή βασιλεύει.»

 

Τόνισα : «Μια σημαντική παρένθεση : Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι αναφέρομαι στη γενική εικόνα και δεν αναφέρομαι σε κανένα. Δεν θέλω να κρίνω κανένα, όπως δεν θέλω σε καμία περίπτωση να παραιτηθώ από την ελπίδα ότι κάποιοι “φυλάττουν Θερμοπύλες”».

 

Διερωτήθηκα «Ποιος ενοχλείται από την συναλλαγή; Ποιος δεν ψάχνει την ευκαιρία να κάνει ο ίδιος αυτά που σε άλλη περίπτωση υφίσταται και καταγγέλλει

 

Και κατέληξα : «Στο χέρι μας είναι να κουνηθούμε από το τέλμα προς την πρόοδο! Χρειάζεται θάρρος για υπέρβαση. Το έχουμε;

Ίσως, αν διαπιστώνουμε ότι είναι εφικτό ένα αξιοκρατικό και δημοκρατικό θεσμικό πλαίσιο, που “να πιάνει και ποντίκια”, να βρούμε λίγο παραπάνω θάρρος».

 

«Η κρίση είναι ευκαιρία», λένε πολλοί. Αυτό έλεγα και εγώ μέχρι πρόσφατα.

 

Μόνο που τώρα βλέπω ότι πρόκειται για αλλόκοτα μεγάλη κρίση, με «ιστορία» πολύ μεγαλύτερη από τις δεκαετίες που πολλοί συνεχίζουν να λένε, και για αλλόκοτα μεγάλη ευκαιρία !

 

 

2.      Πώς φθάσαμε εδώ ;

 

Έχει σημασία να προσδιορίσουμε ιστορικά τα παρακμιακά φαινόμενα της Ελληνικής κοινωνίας. Να δούμε τη διαχρονική εξέλιξη και – κυρίως – τις αιτίες.

 

Να διδαχθούμε και από τις αμέτρητες αποτυχημένες εθνικές προσπάθειες αντιμετώπισης των προβλημάτων.

 

Να ψηλαφίσουμε τα περιβόητα «ελαττώματα της φυλής μας». Και, όταν τα εντοπίσουμε, να «βάλουμε το μαχαίρι στο κόκαλο», γιατί αρκετά «κρυφτήκαμε πίσω από το δάκτυλό μας».

 

Έχει ιδιαίτερη σημασία, για να εκτιμήσουμε τη σοβαρότητα της άσκησης «εκτροπή από την πορεία προς τον γκρεμό» να ξέρουμε από πότε και με πόση φόρα τρέχουμε στην κατηφόρα.

 

Πολλοί μιλάνε για κρίση της μεταπολίτευσης κ.τ.τ. Θα υποστηρίξω ότι πρέπει να μιλάμε για την κατάληξη καθοδικής πορείας 3.200 χρόνων ! Μας μπερδεύουν οι απότομες ανοδικές εξάρσεις που μεσολάβησαν, αλλά η «θεωρία» λέει ότι είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα καθοδικής κίνησης …

 

Κάπου εκεί θα πρέπει επί τέλους να δώσουμε μια υπεύθυνη απάντηση στο απλό ερώτημα «τι συμβαίνει σε αυτόν τον τόπο ;», ή σε πιο επίσημη εκδοχή «ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο ;».

 

Και τότε δεν θα πρέπει να διστάσουμε ακόμα και να πετάξουμε στα σκουπίδια της ιστορίας «κατακτήσεις» μας που, όχι απλώς είναι υπεράνω υποψίας, αλλά τις περιφέρουμε εδώ και πολλούς αιώνες ως μεγαλειώδη επιτεύγματα που μεταλαμπαδεύσαμε σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο.

 

Ναι ! Υπάρχουν επιτεύγματα των Αρχαίων ημών προγόνων που τα βλέπει κανείς και αναρωτιέται «μα πώς το έκαναν και – κυρίως – πώς το σκέφθηκαν ;». Ψάχνει κανείς π.χ. την Ακρόπολη και όσο το ψάχνει τόσο βρίσκει επιχειρήματα για να εξακολουθήσει να την θαυμάζει.

 

Αλλά ποια είναι η πραγματική εξήγηση για την επίθεση των Σπαρτιατών κατά της Αθηναϊκής Δημοκρατίας που έφτιαξε την Ακρόπολη ;

 

Εκεί «φθάνει ο κόμπος στο χτένι» δηλ. – κατά τη γνώμη μου – στον φθόνο.

 

Ο φθόνος είναι ένα συναίσθημα εξαίρετης αγριότητας. Και η συναισθηματική παιδεία, η διαχείριση των πλούσιων συναισθημάτων μας, είναι αυτό που μας λείπει διαχρονικά από τον πολιτισμό μας.

 

Επισημαίνουμε το τραγικό πρόβλημα αλλά ομολογούμε ευθέως το αδιέξοδο όταν, με τα λόγια των τραγικών μας ποιητών, προσφεύγουμε στις υπηρεσίες του «από μηχανής θεού».

 

Πολύ απλά η διεθνής βιβλιογραφία έχει επεξεργασθεί διεξοδικά το θέμα. Αναφέρομαι στο «Raising a son» του ζεύγους Elliott, όπου περιγράφεται η φυσιολογική διαχείριση συναισθημάτων και τη θεωρία περί συναισθηματικής νοημοσύνης του Daniel Goleman.

 

Κατά τα άλλα, ως συγγραφέας του βιβλίου «Ο παππούς του Τηλέμαχου» υπέδειξα ότι κάτι τέτοιο ήταν γνωστό παρά τοις προϊστορικοίς αρχαίοις.

 

Τότε που, κατά την αφοπλιστική διατύπωση του αείμνηστου συμπατριώτη μου Άγγελου Φουριώτη, «η ανδρεία δεν αναλυόταν, γινόταν αποδεκτή».

 

Μετά ανακαλύφθηκε η Ιστορία, ώστε να κρύβονται με επαίνους τα εγκλήματα.

 

Επιτρέψτε μου να δηλώσω ότι έχω συμπυκνώσει την ανάγκη αυτογνωσίας με το απόφθεγμά μου :

 

Όταν τα πράγματα γίνονται αλλόκοτα δύσκολα,

ο ευφυής άνθρωπος,

κοιτάζει πίσω για να δει μπροστά.

Π.χ. διαβάζει ένα καλό βιβλίο.

 

Θα συμπληρώσω με την ευκαιρία : θυμάται τα παλιά, βλέπει παλιές όμορφες ταινίες, βρίσκει παλιούς φίλους. Όμορφα πράγματα. Για να συνδέσουμε το χθες με το σήμερα και να μπορέσουμε να δούμε μπροστά ! Το μέλλον.

 

 

 

 

3.      Πού πάμε ;

 

Το ερώτημα είναι – ή φαίνεται – περισσότερο ρητορικό. Ή για την «πληρότητα της ανάλυσης» : Είναι προφανές ότι πάμε στο γκρεμό.

 

Δεν είναι προφανές ότι οι προσπάθειες που – ίσως με καλές προθέσεις – γίνονται σήμερα δεν έχουν καν wishful thinking. Δεν έχουν δηλ. δικαίωμα καν ελπίδας επιτυχίας. Έχουν απλά κάποιες καλές – πιθανόν – προοπτικές για μια ακόμα αναβολή.

 

Θα προσπαθήσω να τα εξετάσω απροκατάληπτα.

 

Δεν είναι επίσης προφανές ότι θέλουμε πραγματικά να σωθούμε !

 

Δεν είναι, τέλος, προφανές, όταν λέμε πότε – πότε ότι ο εχθρός μας είναι ο κακός μας εαυτός, ότι ξέρουμε τι ακριβώς λέμε.

 

Θα χρειασθεί να δούμε ότι οι «εχθροί μας» αφ’ ενός κάνουν απλά τη δουλειά τους και αφ’ ετέρου ωχριούν μπροστά στον βασικό εχθρό μας.

 

Τον οποίο βασικό μας εχθρό θα προσπαθήσω να περιγράψω και να ακτινογραφήσω με «εργαλεία» της προχωρημένης σύγχρονης Ψυχολογίας – αιφνιδιάζοντας ίσως και τους ίδιους τους εμπνευστές των αντίστοιχων θεωριών.

 

Αναφέρομαι στη θεωρία Levin για τη διάγνωση της κατάστασης παγώματος και την εφαρμοσμένη θεωρία του στη θεραπεία ψυχικών τραυμάτων.

 

Επίσης στις προχωρημένες προσεγγίσεις του Β.Σ. Ραματσάντραν στα «μυστήρια του νου», με έμφαση στην αποκατάσταση της εύρυθμης επικοινωνίας των ημισφαιρίων του εγκεφάλου μας και την αναγνώριση και διαχείριση αλλόκοτων φαινομένων άρνησης.

 

Δεν θα παραλείψω να σημειώσω και τους στίχους του αείμνηστου ποιητή μας Γεωργίου Δροσίνη :

 

Και στης ζωής την άγρια θάλασσα

Ένοιωσα μόνο περηφάνεια

Όταν τη νίκη είχα στα χέρια μου

Και θέλησα να νικηθώ.

 

Αυτό και αν είναι αλλόκοτο. Μόνο όποιος το έχει νοιώσει ή το νοιώσει κάποτε θα καταλάβει πόσο πολύτιμο μπορεί να αποδειχθεί στις πολύ δύσκολες στιγμές.

 

Υπαινίσσομαι ότι ακόμα και ο προσδιορισμός της λύσης δεν επαρκεί. Και όποιος καταλάβει, κατάλαβε.

 

 

4.      Ποιοι είμαστε ;

 

Είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς οι απόψεις περί «Ψωροκώσταινας», περί «φτωχών συγγενών» της προηγμένης Δύσης, περί «περασμένων μεγαλείων» κ.λ.π.

 

Θα προσπαθήσω να ανατρέψω αντικειμενικά τόσο τις μετριοπαθείς αντιλήψεις για τη θέση μας στο παγκόσμιο στερέωμα, στα βάθη της ιστορίας, όσο και τις απαξιωτικές αντιλήψεις για τη σύγχρονη Ελλάδα.

 

Βασικός ισχυρισμός μου – προς απόδειξη – είναι ότι ο βούρκος της σύγχρονης Ελλάδας άφησε όχι απλώς ανέγγιχτα πραγματικά διαμάντια, αλλά σφυρηλάτησε χαρακτήρες υψηλών δυνατοτήτων, σε ακραία δικαίωση του αποφθέγματος του Νίτσε : «Ό,τι δεν με σκοτώνει, με κάνει πιο δυνατό».

 

Πολύ απλά, όσοι και ό,τι έμεινε όρθιο στη σύγχρονη Ελλάδα, μέσα στη λαίλαπα που τη σάρωσε, προορίζονται να επιβεβαιώσουν το συχνά χλευαζόμενο εμβατήριο «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» !

 

Και, όταν λέμε στη συνέχεια «και ξανά προς τη δόξα τραβά», εννοούμε, αν δεν αδικήσουμε εαυτούς, ότι θα ξαναγίνουμε ηγέτες του κόσμου.

 

Προοριζόμαστε για ηγέτες του κόσμου γιατί ιστορικά προηγούμαστε με «διαφορά φάσεως» : Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα εμείς – αν δεν τα λύσουμε εμείς –  θα τα βρουν κάποτε μπροστά τους οι υπόλοιποι. Είναι μόνο θέμα χρόνου.

 

Επίσης, είμαστε άξιοι να ηγηθούμε του κόσμου, γιατί κατά μοναδικό τρόπο ξέρουμε να συνθέτουμε απροκατάληπτα ό,τι καλό κυκλοφοράει αριστερά – δεξιά σε κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη.

 

Δεν είναι τυχαίο ότι ο υποφαινόμενος είναι κατά τουλάχιστον 75 % Αρβανίτης !

 

Όπως σημείωσε ευστόχως η κ. Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ, δεν είμαστε και πολύ φυλετικά Έλληνες, Έλληνες είμαστε βασικά λόγω της γλώσσας μας. Πρόσθεσα ήδη το «και πολύ» θα προσθέσω και τα περί «σοφίας του τόπου» του Άγγελου Φουριώτη.

 

Αλήθεια πόσοι ξέρατε τον Άγγελο Φουριώτη, πριν τον εντοπίσω στα λόγια του δημόσιου άνδρα που με εμπνέει, του κ. Νίκου Κουΐνη. Και πριν δανειστώ εφ’ όρου ζωής από την … πτωχή βιβλιοθήκη της – τόσο κακολογημένης – ιδιαίτερης πατρίδας μου το μεγαλειώδες έργο του «Κόρινθος : Από το μύθο στην Ιστορία»..

 

Της Κορίνθου που ανέδειξε τον τύραννο Περίανδρο που επίσης εμπνέει το λόγο μου με το συνοπτικό απόφθεγμά του : «μελέτη το παν». Και εμπνέει πλέον ό,τι έχουμε να κάνουμε τώρα.

 

 

5.      Πώς θα μπορούσε να είναι καλύτερος ο κόσμος αύριο ;

 

Θα προσπαθήσω να διαχωρίσω «την ήρα από το σιτάρι», τι θα πρέπει να κρατήσουμε από το σήμερα και τι θα πρέπει να αλλάξουμε, ακόμα και με στροφή 180 μοιρών.

 

Βασικό επιχείρημα – ντιρεκτίβα θα είναι ο ισχυρισμός του Β.Σ. Ραματσάντραν, Ινδού νευρολόγου, συγγραφέα του βιβλίου «Φαντάσματα στον εγκέφαλο», βασικής πηγής των φιλοσοφικών μου αναζητήσεων :

 

«Η σύγχρονη φιλοσοφία συνίσταται

στο να ξεκλειδώσει, να ξεθάψει και να αναιρέσει

ό,τι έχει ήδη ειπωθεί».

 

Δεν θα διστάσω να αποτολμήσω να αναιρέσω αποφθέγματα υπεράνω υποψίας …

 

Πρώτα απ’ όλα το «ή ταν ή επί τας», την αξιοθαύμαστη σίγουρα υποταγή στα «ρήματα» της πατρίδας, αλλά τόσο ασύνετο. Απουσία σύνεσης που υποδεικνύει τελείως μπροστά στα μάτια μας ο επιγραμματικότατος Σιμωνίδης.

 

Αλήθεια γιατί δεν το μιμούμαστε ; Δεν μπορούμε ή δεν πρέπει ;

 

Η καταδίκη του Σωκράτη, υπέρτατη ενοχή της κοινωνίας μας και της Παιδείας μας, καλύφθηκε με τις ενορχηστρωμένες συνηγορίες των πρόθυμων και προκατειλημμένων οπαδών του.

 

Ίσως στην «Απολογία» του διακριθεί ότι είχε αντιληφθεί το ιστορικής σημασίας λάθος του. Η εναντίον του κατηγορία, από απλούς πολίτες και εντελώς διαισθητική, ήταν «εισήγαγε καινά δαιμόνια». Μόνο που η έμφαση ήταν αλλού από εκεί που έφθασε σε εμάς ότι ήταν : στο «εισήγαγε» !

 

Πολύ απλά έπαιρνε τους μαθητές του «από το μανίκι» για να τους «φωτίσει». Έτερον εκάτερον το τι έκαναν μαζί τη νύχτα. Λεπτομέρεια.

 

Αυτό το «εισήγαγε» υπάρχει μέχρι τώρα στη εκπαίδευσή μας, και καταλήγει, αντί να μορφώνει, να «παραμορφώνει».

 

Κάπως έτσι, στο κλίμα της υπεράνω υποψίας κλάκας, ο Ηράκλειτος που πρόφερε το απίστευτης ενατένισης των εγκοσμίων «πόλεμος πατήρ πάντων» είναι … προσωκρατικός φιλόσοφος !

 

Κάπως έτσι χρειάσθηκαν 25 αιώνες για να εντοπισθεί από εμένα τόσο η κρυμμένη αρμονία του ρητού, όσο και ότι αφορά την πατρότητα και της ειρήνης. Ισχυρισμοί που αφήνουν παγερά αδιάφορους πολλούς …

 

Κάποιοι θα χρειασθεί να εγκαταλείψουν βεβαιότητες, κάποιοι που έχουν επάγγελμα την αρχαιολατρεία θα πρέπει να αποδείξουν ότι δεν το έκαναν επίτηδες.

 

Κάποιοι πρέπει να βρουν από μηδενική βάση επιχειρήματα για να δικαιολογήσουν γιατί τα Αρχαία μνημεία μας πρέπει να διατηρούνται ως ερείπια. Φυσικά ή εναλλακτική που υπαινίσσομαι δεν είναι να τα γκρεμίσουμε ούτε να τα πουλήσουμε !

 

Βασική κατεύθυνση της από μέρους μου θεώρησης του κόσμου του αύριο θα είναι η αναζήτηση του πυρήνα του προβλήματος, όπου αισθάνομαι ότι θα αιφνιδιάσει η σχετική πρότασή μου.

 

Έχουμε αποτύχει οικτρά στην αγωγή των αρσενικών μας, με την έμφαση στη μετάβαση από το αγόρι στον έφηβο και μετά στον άνδρα. Το υπέδειξε το ζεύγος Elliott αλλά ματαίως.

 

Το ανδρικό πρότυπο θεωρεί δέον κάποιες συμπεριφορές που δεν θα έπρεπε. Χρήμα για το χρήμα, καριέρα για την καριέρα, κατακτήσεις για την κατάκτηση …

 

Πολύ απλά, αν ανασύρουμε κριτικά το διαχρονικό πρότυπο των ναυτικών μας, τον Ομηρικό Οδυσσέα, θα δούμε τον κόσμο μας με άλλα μάτια.

 

Αυτό που αναφέρεται στο Συμπόσιο του Πλάτωνα : «Σε αυτό της ζωής το στάδιο, παρά οπουδήποτε αλλού, αξίζει του ανθρώπου η ζωή, με την θέα του κάλλους του απολύτου».

 

 

 

6.      Πώς θα πρέπει να είναι η Ελλάδα του αύριο ;

 

Με δυο λόγια η Νέα Ελλάδα απαιτείται να κάνει πράξη την προτροπή του ιστορικού Προέδρου του ΤΕΕ, του φίλου μου του Κώστα του Λιάσκα : «να επενδύσουμε στη γνώση».

 

Θα προσπαθήσω να προδιαγράψω, αφού συνδυασθούν επιτυχώς τα βασικά δεδομένα της Ελληνικής φιλοσοφίας με τα δεδομένα της σύγχρονης τεχνολογίας, με την έμφαση στο internet, τις βασικές αρχές όλων των κύριων τομέων της Νέας Ελλάδας.

 

Η φιλοδοξία είναι πολύ υψηλή έως αλλόκοτη : αναφέρομαι σε turn key solution.

 

Είναι κάτι που συμβαίνει αρκετά τακτικά στην πραγματικότητα. Όταν π.χ. μια επιχείρηση αναπτύσσεται, επεκτείνει διαδοχικά τα γραφεία της, κάνει κάποιες εσωτερικές αναδιαρρυθμίσεις και άλλα παρόμοια.

 

Κάποια στιγμή διαπιστώνεται από τα στρατηγικά μυαλά της επιχείρησης ότι «εδώ δεν μας χωράει πια» και παίρνουν την απόφαση να αλλάξουν τελείως τα γραφεία τους.

Αυτό στα Ελληνικά λέγεται «λύση με το κλειδί στο χέρι».

 

Φυσικά, πέρα από την ανάγκη επαρκούς προσδιορισμού της λύσης της μορφής που υποστηρίζω, η επί της ουσίας πρόταση τίθεται σαφώς στο τραπέζι του διαλόγου. Αν χρειασθεί, θα πρέπει να τεθεί υπό το απόφθεγμα Ραματσάντραν που προανέφερα !

 

Η βασική και απόλυτη διαφωνία μου είναι προς τις λογικές του τύπου «βλέποντας και κάνοντας», «smooth revolution», «revolution με διαδηλώσεις και συναφή» και –κυρίως – «βηματάκι – βηματάκι».

 

Ας σκεφθεί, ενδεικτικά, ο κάθε καλόπιστος :

 

Τι θα γινόταν αν, αντί για τις χίλιες – δυό κοινωνικές στηρίξεις προς τους αδύναμους, που στην πραγματικότητα γίνονται εστίες άθλιων συναλλαγών, είχαμε ελεύθερα συσσίτια ;

 

Π.χ. πόσους κλέφτες θα είχαμε, αν είχαν εξασφαλισμένη διατροφή όλοι ; Πόσοι θα ήταν παχύσαρκοι, αν δεν υπήρχε η αγωνία των μανάδων για το «μην έρθει κατοχή» ;

 

Τι θα γινόταν αν είχαμε ένα κύκλωμα διατροφής με βασικό στόχο την ποιότητα των τροφίμων και όχι την «τροφοδοσία» των πάσης φύσεως αετονύχηδων του κυκλώματος ; Μήπως ταυτόχρονα θα τρώγαμε κάτι που να ανταποκρίνεται στο «να ξέραμε τι τρώμε» ;

 

Και πώς θα ήταν η ύπαιθρος της χώρας μας, που μπορεί να παράγει τα πλέον επίλεκτα προϊόντα και αυτή τη στιγμή υποτάσσεται στα κελεύσματα της αγοράς υπό συνθήκες ανέχειας, εγκαταλείποντας την καλλιέργεια παραδοσιακών προϊόντων υψηλής ποιότητας ;

 

Και πώς θα ήταν το κύκλωμα των δημοσίων έργων αν, αντί για το γραφειοκρατικό σύστημα της Ε.Ε. που ακολουθούμε (ή για την ακρίβεια δεν ακολουθούμε γιατί διαισθανόμαστε ότι είναι βλακώδες), ακολουθούσαμε ένα σύστημα που να βασίζεται στην αντρίκια άμιλλα με τεχνικούς όρους, σε συνθήκες δημοσιότητας, όπου να «κοιταζόμαστε στα μάτια», αντί να περιφέρουμε χαρτιά που κανείς δεν πιστεύει ότι λένε αλήθεια ;

 

Ο Νομικός Σύμβουλος του Κράτους κ. Χρήστος Μητκίδης μου έδωσε απλά την εξής εικόνα για το σχετικό Κοινοτικό δίκαιο : «Είναι καχύποπτο απέναντι στις καινοτόμες ιδέες». Τόσο απλό ! Το Κοινοτικό δίκαιο είναι για «μέτριους».

 

Κάπως έτσι πρέπει να δούμε τα πάντα : «Από μηδενική βάση», όπως έλεγε ο αείμνηστος Γιώργος Γεννηματάς.

 

Μόνο που κάποιος δεν τον συγχώρησε ούτε για την πατρότητα της ιδέας, ούτε για τις προοπτικές του να χτίσει ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας που να ανταποκρίνεται στον τίτλο του. Προείχε, για τον … λαοπρόβλητο «εθνικό ηγέτη» να μην τα χαλάει με την συντεχνία των γιατρών και – κυρίως – να μην του επιτρέψει να ψηλώσει επικίνδυνα …

Η «από μηδενική βάση» φιλοσοφική θεώρηση της Νέας Ελλάδας χρειάζεται να ξεκινήσει από τις βασικές αξίες.

 

Αρκεί – κατά τη γνώμη μου – να ανασύρουμε το αφοπλιστικά απλό απόφθεγμα του Αριστοτέλη για την επιδίωξη του ενάρετου ανθρώπου. Να συνδυάσει απλά «το καλό, το συμφέρον και το ευχάριστο».

 

Ή, με περισσότερα λόγια, να αποδεχθούμε τη συμβουλή του Μαχάτμα Γκάντι :

 

Τι δεν πρέπει να έχει ο σωστός άνθρωπος :

-         πλούτο χωρίς μόχθο,

-         πολιτική χωρίς αρχές,

-         απόλαυση χωρίς συναίσθημα,

-         γνώση χωρίς χαρακτήρα,

-         εμπορική δραστηριότητα χωρίς ήθος,

-         επιστήμη χωρίς ανθρωπιά,

-         λατρεία – αγάπη χωρίς θυσία.

 

Δεν είναι απαραίτητο να γίνουμε τέλειοι, αλλά δεν βλάπτει καθόλου να είμαστε και λίγο σωστοί ! Ή έστω να ξέρουμε μια καλή άποψη για το σωστό.

 

Κάπως έτσι θα στοχεύσουμε να αλλάξουμε τα πάντα, εκτός αν κάτι πρέπει για αποχρώντα λόγο να μείνει ως έχει.

 

 

 

Συνοπτικά :

 

-         Επαναστατική αλλαγή στο κύκλωμα της διατροφής με το σύστημα διακίνησης αγροτικών προϊόντων πόρτα – πόρτα.

-         Νέα Ελληνική Παιδεία με την έμφαση στην έντεχνη υπόθαλψη της έφεσης για μάθηση και την εξατομικευμένη διδασκαλία.

-         Νέο πολίτευμα, την web αριστοδημοκρατία, που θα συνδυάζει  τα προτερήματα των πολιτευμάτων της αριστοκρατίας και της δημοκρατίας, με αξιοποίηση των δυνατοτήτων επικοινωνίας του internet.

-         Νέα πολιτική γης, βασισμένη σε απλό Κτηματολόγιο και εύστοχες ρυθμίσεις στην αποτίμηση της αξίας γης και τη δίκαια φορολόγησή της.

-         Πλήρη και διαφανή ηλεκτρονική διακυβέρνηση σε φιλικό περιβάλλον, στα πρότυπα του προγράμματός μου στο Κτηματολόγιο.

-         Πρωτοποριακή διαχείριση των μεταφορών προσώπων με το πρόγραμμά μου «Κόρινθος, Όμορφη Πόλη».

-         Εύστοχη επέμβαση στην ιδιωτική δραστηριότητα, με κρατικοποιήσεις όταν ο ανταγωνισμός κινείται πλέον εις βάρος της ποιότητας.

-         Επάνοδος της ιατρικής στα παλιά πρότυπα των Αρχαίων ιατρών, που έδιναν έμφαση στην προληπτική ιατρική, την φροντίδα πρώτα για την υγεία και τη διατροφή και μετά για τη θεραπεία. Που δέχονταν δημοσίως τους ασθενείς τους και διαφημίζονταν από τις θεραπευτικές τους επιτυχίες. Και άλλα.

-         Νέο πλήρες δημόσιο και ενιαίο ασφαλιστικό σύστημα στα πρότυπα του ιδιωτικού, με ανταπόδοση των εισφορών.

-         Νέο καθεστώς διαφήμισης, με έμφαση στην συστηματική επιβεβαίωση των ισχυρισμών των διαφημιζομένων.

 

Εν γένει, όπως κάποτε ο Σωκράτης κατέβασε την φιλοσοφία από τον ουρανό στη γη, έτσι και εμείς θα φέρουμε θαρραλέα το internet να μας κάνει τη ζωή εύκολη. Ανθρώπινη.

 

 

 

7.      Πώς θα πάμε από το σήμερα στο αύριο ;

 

Απαιτείται να προσδιορισθούν τόσο οι συνθήκες υπό τις οποίες θα εξασφαλισθεί ο αναγκαίος χρόνος για την επαρκή θεωρητική προσέγγιση της turn key solution, όσο και η εξαιρετικά δύσκολη διαδικασία μετάβασης ουσιαστικά από ένα κόσμο σε ένα άλλο.

 

Εδώ θα προσφύγουμε στα φώτα της υπερδύναμης. Έχει μελετήσει αξιόπιστα την ενδεδειγμένη διαδικασία επανασχεδιασμού επιχειρήσεων, μόνο που την ξεχνά μπροστά στο change we need.  Το σύνθημα που ανέδειξε πανηγυρικά Πρόεδρό της τον κ. Μπάρακ Ομπάμα.

 

Όταν μιλάμε για επανασχεδιασμό του κόσμου χρειάζονται Ελληνικά μυαλά και Ελληνική μεγαλοψυχία. Για την ακρίβεια μυαλά που σκέπτονται Ελληνιστί.

 

Διάβαζα στο βιβλίο «Οι φυλές των υδάτων» του κ. Ευστάθιου Μπάτη, εκδόσεις Τζέϊ – Τζέϊ Ελλάς, Αθήνα 2005 για την απεγνωσμένη βοήθεια που ζήτησε η Μεγάλη Βρετανία από τους Έλληνες πλοιοκτήτες κατά τη διάρκεια του αποκλεισμού της από τους  Χιτλερικούς.

 

Διαβάζει άναυδος κανείς τη διήγηση των «διαπραγματεύσεων» για την διάθεση ενός τόσο τεράστιου εμπορικού στόλου σε μια τόσο παράτολμη αποστολή και, μετά τα αλλεπάλληλα «ναι !» των συμπατριωτών μας στα αιτήματα του εκπροσώπου της Α. Μ.

 

Και πραγματικά «συμπονά» κανείς τον Βρετανό άνδρα την ώρα που ακούει την απάντηση στον Βρετανικής νοοτροπίας «ελιγμό» : «Κύριοι, η προθυμία σας με συγκινεί, αλλά θα πρέπει να ενημερώσω την κυβέρνησή μου σχετικά με τους όρους της προσφοράς σας».

 

Απάντηση : «Δεν υπάρχουν όροι. Το ελληνικό πλοίο κι’ ο έλληνας ναυτικός θα βοηθήσουν τη χώρα σας τη δύσκολη στιγμή. Είμαστε βέβαιοι ότι κάποια μέρα θα σας δοθεί η ευκαιρία να ανταποδώσετε».

 

Συγκλονιστικό.

 

Και μένει άναυδος κανείς όταν διαβάζει παρακάτω ότι η απόφαση αυτή στοίχισε το 80 % του Ελληνικού εμπορικού στόλου !

 

Αδιανόητη συμπεριφορά για οποιαδήποτε άλλη φυλή του κόσμου.

 

Μήπως είναι «εθνικιστική κορώνα» ;

 

 

Οι άλλοι το ξέρουν, ότι η Ελληνική Ιστορία είναι γεμάτη από τέτοιες ασύγκριτου μεγαλείου συμπεριφορές, που μας καθιστούν μοναδικούς υποψήφιους και αυτοδίκαιους κατόχους της ηγεσίας του κόσμου μπροστά σε σκέψεις, αποφάσεις και δράσεις που απαιτούν αλήθεια «δημοσίων σχέσεων» σε βάθος δεκάδων αιώνων.

 

Ποιος λαός δεν έχει «από πρώτο χέρι» γνώμη για την Ελληνική ψυχή ;

 

Εμείς μένει να καταλάβουμε το χρέος μας. Εμείς πρέπει να υπερβούμε, με την ορμή που φυλετικά μας χαρακτηρίζει, το σημερινό μας τέλμα και να δικαιώσουμε το «εκ της στάκτης μου αναγεννώμαι».

 

Μόνο εμείς – επί τέλους δεν είναι εθνικισμός ! – μπορούμε να σκεφθούμε αλλόκοτες λύσεις στα αδιέξοδα του σημερινού κόσμου, να σκεφθούμε πέρα και πάνω από το στενό μας συμφέρον και να εμπνεύσουμε την απαραίτητη παγκόσμια συναίνεση για τη λύση.

 

Γιατί είναι οφθαλμοφανές ότι πρόκειται για κρίση παγκοσμίων διαστάσεων με αιχμή την χώρα μας. Αρκεί να αφουγκρασθεί κανείς, σε βάθος ικανού χρόνου, τις φωνές απόγνωσης ακόμα και από ακριβοπληρωμένους καλλιτέχνες της κολοσσιαίων μεγεθών κινηματογραφικής βιομηχανίας των Ηνωμένων Πολιτειών.

 

Ισχυρίζομαι ότι αυτό το χρέος, χρέος κοσμοϊστορικών διαστάσεων, και μας ανήκει και μας βαραίνει.

 

Για να το αιτιολογήσω θα αναφέρω συνοπτικά τη θέση μου ως προς το ερώτημα που έχει τεθεί κατ’ επανάληψη : ανήκουμε στην Ανατολή ή στη Δύση ;

 

Ασπάζομαι τη σοφή και λιτή διατύπωση που μου εκμυστηρεύτηκε ο αντισμήναρχος σε πολεμική διαθεσιμότητα κ. Ιωάννης Αλεξόπουλος : Η Ανατολή εκφράζεται με τη λέξη «ενατένιση» και η Δύση με τη λέξη «δράση».

 

Μόνο που παραδοσιακά η Ανατολή περιορίζεται βασικά στην ενατένιση και υπομένει μοιρολατρικά τη φορά των πραγμάτων και αφήνει άθικτα τα κατεστημένα.

 

Από την άλλη η Δύση κατευθύνεται όλο και περισσότερο στην χωρίς αρχές δράση, παρασυρόμενη όλο και περισσότερο σε εγκληματικές συμπεριφορές. Το άπληστο κυνήγι του κέρδους έχει φθάσει σε απελπιστική κορύφωση. Γνωστά πράγματα, δεν χρειάζονται παραδείγματα.

 

Ο Ελληνικός Πολιτισμός ανέδειξε τους διαπρεπέστερους φιλοσόφους, ελάμπρυνε την Παγκόσμια Τέχνη σε όλες της τις μορφές, προέβαλε ασύγκριτα πρότυπα συμπεριφοράς φθασμένων ανθρώπων. Είναι σαφές : έχουμε προωθήσει όσο κανείς την Ανατολική ενατένιση.

 

Από την άλλη, στον τομέα της δράσης, ας σκεφθούμε πόσους μεγάλους ηγέτες ανέδειξε αυτός ο τόπος, πόσους κορυφαίους επιχειρηματίες και – το πιο αναμφισβήτητο – γιατί η Ελληνική Ναυτιλία κυριαρχεί διαχρονικά στον κόσμο.

 

Και δεν είμαστε ιστορικά μόνο οι διαπρεπέστεροι στους δυο τομείς, κορυφαίοι δηλαδή Ανατολικοί και κορυφαίοι Δυτικοί. Συνδυάζουμε μοναδικά – ιστορικά πάντα μιλώντας – την ενατένιση με τη δράση.

 

Μεγάλοι ηγέτες και μεγάλοι επιχειρηματίες μας υπήρξαν ταυτόχρονα άνθρωποι επιπέδου. Άνθρωποι που τα επιτεύγματά τους ήταν μια λεπτομέρεια μπροστά στα προσωπικά τους χαρίσματα, την ανθρωπιά τους, το φιλότιμό τους.

 

 

Για την υλοποίηση της λύσης θα χρειασθεί master plan υψηλών επιδόσεων και ανάλογη δράση. Δεν είναι καθόλου απλό ένας ολόκληρος Λαός να αλλάξει πορεία διαχρονικών λαθών και προβληματικών συμπεριφορών.

 

Θα χρειασθεί να αλλάξουν εκ βάθρων καθημερινές συνήθειες, επαγγελματικές δραστηριότητες, κεκτημένα, αναμφισβήτητες μέχρι τώρα αξίες.

 

Και δεν είναι καθόλου εύκολο.

 

Η μόνη εναλλακτική λύση είναι η παγκόσμια καταστροφή, ισχυρίζομαι.

 

Και αισθάνομαι ότι σε αυτό ειδικά έχω ελάχιστους να πείσω …

 

 

 

Με βαθειά εκτίμηση,

 

 

 

Κωνσταντίνος Νικολάου. Τζαναβάρας

Σχόλια

11/12 22:50  bill carson
πολύ ενδιαφέρον...



κακή νοοτροπία: αξία -ζημιάς- ανυπολόγιστη
για όλα τ'άλλα υπάρχει η mastercard
11/12 23:00  oberon
πολύ ενδιαφέρον... bill !
12/12 02:58  gpol-
Για να έχει αξία η συζήτηση, θα πρέπει πρώτα να γνωρίζουμε εάν οι 300 γενναίοι, επιθυμούν την ''αλλαγή''. Τι πιστεύεται ;
12/12 03:55  PREMIUM
Φίλε ξέρεις ... τυχαία ...

Ο "Χιονάνθρωπος" στην Τρίτη Δημοτικού ερμήνευσε επιλεγόμενος (δημοκρατικά) από γιο Υπουργού της Έκτης Δημοτικού τον πρίγκηπα στο Παραμύθι χωρίς Όνομα ...

Από ... ΤΟΤΕ όλο και περισσότερο άρχισαν "κάποιοι" να βάζουν ... τρικλοποδιές, ό-τ-α-ν και όπως μπορούσαν ...

Άντεξε όμως ο "Χιονάνθρωπος" και με "έφτασε" μέχρι την 5η ή 6η σειρά, αν θυμάμαι καλά ... ΤΟΤΕ ! Γιατί δεν με ... πολυενδιέφερε ...

ΥΓ. Η στιγμιαία απόλαυση χωρίς συναίσθημα, σε οπλίζει με ΑΛΗΘΙΝΟ συναίσθημα σε όλες τις υπόλοιπες στιγμές σου ! PREM.
~~~~~~~@~~~~~~~
12/12 04:03  PREMIUM
Κατά τ' άλλα ! Εξαιρετικός !
Με βαθιά εκτίμηση.
PREM.
12/12 10:54  oberon
gpol- δεν συζητάω.
12/12 10:57  oberon
PREM, πάνω που κόντευα να σε ... παρεξηγήσω !
Ξέρεις το ... βιβλιοπωλείο δεν έχει κλείσει ...

ΥΓ. Η στιγμιαία απόλαυση χωρίς συναίσθημα, σε οπλίζει με ΑΛΗΘΙΝΟ συναίσθημα σε όλες τις υπόλοιπες στιγμές σου ! ob.
€~~~~~~~@~~~~~~~$
12/12 10:58  oberon
Κατά τ' άλλα ! Εξαιρετικός !
Με βαθιά εκτίμηση, PREM.
12/12 11:27  PREMIUM
Μην οικειοποιείσαι άλλων ... αποφθέγματα παραποιώντας το επιμέρους ... ν-ό-η-μ-α !

Σίγουρα δ-ε-ν έκλεισε το βιβλιοπωλείο !

Κλειστά μπορεί να είναι μόνο τα "μάτια" της ψυχής μας ! DISC.
~~~~~~~~~~@~~~~~~~~~~
12/12 11:31  σεβαστη
Αν αποφασίσουμε ότι οι έλληνες , ειναι φυσιολογικοί άνθρωποι, με το DNA τους όμοιο με των υπολοίπων διποδων που ζουν στον πλανήτη γη, Θα παρκάρουμε νόμιμα τα αυτοκίνητα μας ακόμα και στην Ελλάδα!
Κατά τα άλλα,αξιοθαύμαστος!
12/12 11:32  oberon
Άντε ρε σειρά και είχα αρχίσει να ... πλήττω, τώρα που γίναμε - λέμε τώρα ! - φίλοι.

Ανακαλώ και επανορθώνω :
Κατά τ' άλλα ! Εξαιρετικός !
Με βαθιά εκτίμηση PREM.
12/12 11:36  oberon
σεβαστη, ο άνθρωπος δεν είναι μ-ό-ν-ο DNA. Ξανασκέψου αυτά που σκέφθηκες !

Και, αν το πρόσεξες, δεν εισηγούμαι να μην παρκάρουμε νόμιμα. Απλά είπα κάτι για το πώς τίθεται το πρόβλημα.
12/12 11:39  oberon
Φυσικά και πρόσεξα το "αξιοθαύμαστος" που λες εσύ και σε ευχαριστώ. Έκανα πράγματι ... μακρύ δρόμο !
12/12 12:09  PREMIUM
Φίλος τον φίλο εν "πραγματικοίς" κινδύνοις γιγνώσκει !
Ίσως στον Γ΄Παγκόσμιο Πόλεμο ... Στα "αληθινά" ... δύσκολα !
~~~~~~~@~~~~~~~
12/12 12:10  oberon
12/12 12:19  GIASEMI
Μα μήπως έχεις πάρει στα σοβαρά τη "διαβούλευση";αλλά και το "πρώτα ο πολίτης";
πιστεύεις οτι δίνουν σημασία στις επιστολές του κάθε πολίτη;(είναι θέμα προτεραιοτήτων)
ας είναι ,"ποτέ δε ξέρεις"
"έχεις άποψη " και δε τη κρατάς για τον εαυτό σου και νομίζω πως απο τους 100 αναγνώστες(άλλο αναγνώστης και άλλο επισκέπτης,εσύ το έχεις πει και αυτό!) που έχεις ως τώρα αν οι μισοί το διάβασαν καλά έκαναν!εγώ το βρήκα ενδιαφέρον,τουλάχιστον.
καλημέρα!
12/12 12:33  oberon
Μάρα !

Αφού το βρήκες εσύ "ενδιαφέρον τουλάχιστον" τα υπόλοιπα να μην σε ανησυχούν !

Αν το κάνεις και forward στις φιλενάδες σου που λέγαμε ...
12/12 12:46  GIASEMI
έχω κάτι φιλενάδες εγώ,μην τους πεις για βλογίδια,την απάντηση έτοιμη την έχουν: get a life!
να σου πω την αλήθεια και γω ακόμα "δεν έχω αίσθηση αυτό που ζούμε αν είναι αλήθεια η παραίσθηση"!χαχα
12/12 12:54  oberon
Ακριβώς αυτό έχω στο μυαλό μου Μάρα : Να με εμπιστευτούν να μπορέσουν να μείνουν απερίσπαστες στο "get a life !".
Γιατί, όπως πάμε, θα μπορούν να την get μόνο στον άλλο κόσμο ...
12/12 13:01  oberon
Ρος Ντέιλι
"«Αντί για το ΑΕΠ, επενδύστε στην Ακαθάριστη Εθνική... Ευτυχία»"

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artId=372650&dt=12%2F12%2F2010#ixzz17t2cnRVx

Μια εξαιρετική συνέντευξη ενός εξαιρετικού άνθρωπου που είχα κάποτε την τύχη να τον ακούσω.
Και να μας βάζει τα γυαλιά στην Ελληνική μουσική !
12/12 13:05  oberon
Για τον καρντάση μου το Φώτη που μου το έστειλε :
Έχω γνωρίσει Ιρλανδό γιατρό παντρεμένο με Ελληνίδα στο χωριό μου.
Δεν τον εκτιμούσαν και πολύ γιατί δεν έπαιρνε πολλά, σου έλεγε "δεν έχεις τίποτα" (αν δεν είχες !), δεν έδινε ντε και καλά φάρμακα ...

Σύντομα τα μάζεψε και έφυγε για ... Λουξεμβούργο !
12/12 13:26  oberon
"Τετέλεσται..."
Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=232429

"Αλλά όχι. Προτού πετάξετε τη χώρα στο νεκροτομείο -ένα πατημένο σκυλί που εκλιπαρούσε σωτηρία- έχει κάτι να σας πει η οργή της...
..."

Τον Γιάννη τον ξέρω από παλιά. Καλά ρε παιδιά, ούτε αυτός δεν ξέρει τίποτα ;
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
4 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Σκέψεις, αναλύσεις, προτάσεις και - κυρίως - δράση με εποικοδομητική διάθεση
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις