Δρόμοι του πουθενά
Κώστας Τζαναβάρας
Λίγα λόγια για εμένα
Oberon, chief των ξωτικών
(διαβάστε περισσότερα)
Θέσεις


Κόμματα ή κομμάτια ;
834 αναγνώστες
Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011
13:24

Κόμματα ή κομμάτια ;

 

 

Ας ξεκινήσουμε από κάτι βασικό : πόσο «βαριά» είναι η σημερινή κρίση της χώρας μας ;

 

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι κρίση της μεταπολίτευσης ή – ακόμη πιο επιφανειακή – συνέπειες ενεργειών και κάποιας συγκεκριμένης Κυβέρνησης [φυσικά του αντιπάλου κόμματος …].

 

Σίγουρα «είδαν πολλά τα μάτια μας» από τα … καμάρια μας. Διέπρεψαν στις κλίκες, έγιναν άσσοι στις μηχανορραφίες, αρίστευσαν στη «συναλλαγή», βρήκαν πρώτοι τα κατατόπια στα κονδύλια της ΕΟΚ, δεν δίστασαν να «φτηνύνουν» τα πάντα, έγιναν δόκτορες στη δημιουργία στρατών με σαφώς ιδιοτελείς σκοπούς.

Και αυτό παρ’ ότι ξεκίνησαν και με τις καλύτερες προθέσεις και τα πρώτα «δείγματα γραφής» πλησίαζαν το άριστα.

Φυσικά μιλάμε πάντα για τη γενική εικόνα. Οι εξαιρέσεις τονίζουν τον κανόνα – ως γνωστόν.

 

«Ανέβασαν τον ανταγωνισμό» με αποτέλεσμα να δούμε αντίστοιχες πρωτόγνωρες πρακτικές και στη δεξιά. Η ΟΝΝΕΔ δεν έχει πια να ζηλέψει τίποτα. Στην εξαετία ’04 – ’10 αλώνισαν στα Πανεπιστήμια. Έπρεπε να έχεις «χαρτάκι» για στοιχειώδεις επιδιώξεις.

Η δεξιά εδώ και χρόνια έκανε τη δουλίτσα της με τους κομματάρχες που μάλιστα ήταν του τάδε βουλευτή, όχι του κόμματος. Εσχάτως … εκσυγχρονίσθηκαν, απέκτησαν μέλη, γραφεία, μηχανισμούς …

Τουλάχιστον πριν ο βουλευτής είχε μια προσωπική δύναμη που του εξασφάλιζε μια τρόπον τινά αυτοδυναμία ώστε να μπορεί να έχει πότε – πότε προσωπική άποψη.

 

Υποθέτω ότι ο καλόπιστος αναγνώστης αντιλαμβάνεται τι ακριβώς επισημαίνω.

 

Να το κάνω σαφέστερο : όλα έφθασαν στο σημείο μηδέν, εκεί που δικαιώνεται πλήρως το γνωστό «όταν συσκέπτονται ουδείς σκέπτεται».

Όλα λύνονται [τρομάρα μας !] με το να ανήκεις σε κάποια κλίκα, είτε κομματική, είτε διακομματική [αυτό και αν είναι επίτευγμα !], συντεχνιακή, τοπικιστική και δεν συμμαζεύεται.

Κάπως έτσι όμως αχρηστεύθηκε το βασικό εργαλείο : η σκέψη, η κρίση.

Είναι βέβαιο ότι δεν υπάρχει ουσιαστική αναζήτηση αιτίων της κρίσης. Δεν υπάρχει καν θαρραλέα θεώρηση της πραγματικότητας.

Προέχει η αναζήτηση ευθυνών των άλλων, η εξασφάλιση του συμφέροντος της κλίκας και – πάνω απ’ όλα – του «τομαριού» του καθενός.

Εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι έχουμε μπει «με τα τσαρούχια» στο τελευταίο στάδιο της κοινωνικής μας αποσύνθεσης : τα κόμματα διαλύονται, οι κλίκες εκτρέπονται σε «συντροφικά μαχαιρώματα», οι συντεχνίες υφίστανται τις συνέπειες της μείωσης της πίττας σε σημείο κανιβαλισμού …

Αν πιστέψει κανείς δημοσιεύματα έσπασε ακόμη και το trust των τραπεζιτών :

«Παντιέρα» τραπεζιτών κατά… μνημονίου!

http://www.banksnews.gr/portal/home-page/124-top-story/2190-lr---#

«Πριν προλάβει να εξελιχθεί σε… ένα ατέλειωτο «λοβ στόρι», με ξαφνικούς έρωτες και γάμους, η κατάσταση στον τραπεζικό κλάδο μεταπ-ίπτει με μεγάλη ταχύτητα σε… άγρια αμερικανική ταινία δράσης, όπου όλοι οι πρωταγωνιστές εμφανίζονται έτοιμοι να πολεμήσουν εναντίον όλων μέχρι τελικής πτώσεως. Σε ρόλο απελπισμένου «διαιτητή», η κυβέρνηση επαναλαμβάνει μονότονα στην τρόικα τη δέσμευσή της να ενθαρρύνει τις συγχωνεύσεις, αλλά οι παλαιστές στο τραπεζικό ρίνγκ κλείνουν τα αυτιά τους στα… σφυρίγματα.

…»

Αντιλαμβάνεται κανείς ότι η είδηση δ-ε-ν είναι στον τίτλο … Ή καλύτερα [Χρήστο έγραψες !] είναι στις τρεις τελίτσες !

 

Το ερώτημα «τι συμβαίνει ;» έχει σαφή απάντηση : διαλύονται οι πάσης φύσεως κλίκες.

 

Παράλληλα έχει διαλυθεί και η ίδια η κοινωνία. Ο καθένας «στην άκρη του» και «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

 

Το βασικό ερώτημα είναι – τι άλλο ; -

 

Οπότενες τι κάνουμε ;

 

Κάποιος φίλος στο fb έγραψε : 

«Πιστεύω Κώστα πως τα κόμματα έχουν ευθύνη για τις ιδέες και τις δράσεις τους....τα μέλη των κομμάτων έχουν χρέος να ελέγχουν την κορυφή και όχι να υπακούουν σε αυτή...μέχρι τώρα τα κόμματα δεν λειτούργησαν σωστά και μάλλον έβλαψαν παρά ωφέλησαν...αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να υπάρχουν...αλλά να κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους....τα μέλη των κομμάτων πρέπει να επαναπροσδιορίσουν το ρόλο τους...ένα ισχυρό κίνημα πολιτών που να λειτουργεί με τη βάση του και όχι με ένα αρχηγό που θα παίρνει αποφάσεις πιστεύω θα βοηθήσει πολύ στον εκδημοκρατισμό των κινημάτων αυτών...»

 

Οι ερωτήσεις μου που έφεραν αυτή την απάντηση ήταν :

        -         πώς αποδεικνύεται η αναγκαιότητα ύπαρξης κομμάτων ;

-         πώς συμβιβάζεται η ύπαρξη κομμάτων με την άμεση δημοκρατία ;

-         γιατί οι αρχαίοι δεν είχαν κόμματα ;

 

Θυμήθηκα τον απολαυστικό [πάντα !] Ντάνι Ντε Βίτο σε μια παλιά ταινία με θέμα τη διάσωση κάποιου εργοστάσιου στην Πενσυλβάνια. Είχε προηγηθεί στη Γενική Συνέλευση της εταιρείας ο Γκρέγκορυ Πεκ με μια συναισθηματικά φορτισμένη ομιλία, όπου εξέθετε το απαράμιλλο εταιρικό πνεύμα, την ιστορία της εταιρείας, την αξιοπιστία της κ.λ.π.

Σηκώνει το … ανάστημά του ο Ντάνι, ο τύπος με τα λεφτά που επρόκειτο να αγοράσει κοψοχρονιά την εταιρεία, και λέει : «Αμήν και αμήν και αμήν – έτσι λένε μετά τις προσευχές» !

Πόσο μάλλον που το σκηνικό της κλίκας δεν θα μπορούσε να γεμίσει ένα λόγο αλά Πεκ. Ψέματα ;

 

Πριν απαντήσουμε λοιπόν στο ερώτημα – σύμβολο αυτού του ταπεινού blog απαιτείται να δούμε πόσο πίσω πάει το πρόβλημα. Γιατί, αν το πρόβλημα πάει πολύ πίσω, τότε οι προσευχές …

Υποθέτω ότι ο καλόπιστος και σκεπτόμενος αναγνώστης ψάχνει για απαντήσεις στα τρία ερωτήματά μου και σε άλλα παρεμφερή. Και πρέπει να ψάχνει γιατί «ο κόμπος έχει φθάσει στο χτένι». Εκτός αν δεν έχει φθάσει …

Π.χ. στα 4.000 χρόνια – τουλάχιστον ! – αυτού του ρημαδότοπου, σε πόσα είχαμε Δημοκρατία ; Βαριά – βαριά 500.

Αν θεωρηθεί βέβαια Δημοκρατία η Αθήνα του Περικλή, όπου η προσωπικότητα του ηγέτη έκανε το διάλογο αποτελεσματικό και διαδικαστικά υποδειγματικό, αλλά κατά τα άλλα από πλουραλισμό …

Και βέβαια από τα ως άνω 500 μόνο τα τελευταία κάπου 180 έχουμε Κοινοβουλευτική Δημοκρατία [και να αφαιρέσουμε τις δικτατορίες]. Οι Αρχαίοι ήταν τόσο … χαϊβάνια που δεν είχαν ανακαλύψει τα κόμματα.

Απαντούσαν ευθαρσώς στο «τις αγορεύειν βούλεται ;», έπαιρναν τις αποφάσεις και βουρ στην εφαρμογή της απόφασης της πλειοψηφίας. Μέχρι που σκάρτεψε το πράγμα και τους τα είπε χύμα ο Ισοκράτης.

 

Αυτός που αγόρευε έπρεπε να έχει κάτι σημαντικό να πει [για να μη μαζέψει ζαρζαβατικά !] και δεν είχε τη δυνατότητα να βάλει κάποια κασέτα κομματικής γραμμής να παίζει. Κάνω λάθος ;

Σήμερα έχουμε φθάσει στην τελείως αντίθετη άκρη : ο πολιτικός οφείλει να υποστηρίξει την κομματική γραμμή και «μαύρο φίδι που τον έφαγε» αν «βγει από το μαντρί». Γνωστά ;

Ενίοτε μάλιστα την υποστηρίζει υποδυόμενος τον διαφωνούντα. Τέχνη !

 

Η προσωπική μου απάντηση στο … ιστορικό ερώτημα είναι απλή : «μπήγουμε το μαχαίρι στο κόκκαλο».

 

Απαραίτητη διευκρίνιση : στο δικό μας κόκαλο.

 

Χρειάζεται πρώτα να πάρουμε αυτή την «επί της διαδικασίας» απόφαση, πριν προχωρήσουμε σε θαρραλέους και εποικοδομητικούς προβληματισμούς.


Για όσους σκοπεύουν – είναι τόσο εύκολο ! – να με στολίσουν φασίστα και τα συναφή, ιδού η πρότασή μου : web – αριστοδημοκρατία.

 

Δυο λόγια παραπάνω υπάρχουν στο άρθρο μου :

«ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ - Turn key solution»

Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου 2010 21:55

 Σ.τ.Ε. αρ. πρωτ. Π.7969/8.12.2010

Σχέδιο λόγου

http://oneirokolakairinisnyktas.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=28511&blid=396

 

 

Υ.Γ. Όποιος γελάσει, εστιάζοντας στην φαινομενική φαιδρότητα του αιτήματος και παραγνωρίζοντας τις θέσεις, ας ετοιμασθεί να απαντήσει στην «κακιά» ερώτηση :

 

Θα θυμηθείς να μου πεις τι γεύση έχει η γλώσσα καταπινομένη αμασήτως ;

 

Αν η απάντηση είναι «δεν γίνεται» [να μιλάς μασώντας και μάλιστα τη γλώσσα σου], τότε πράγματι και πολλά άλλα δεν γίνονται …

Π.χ. ομελέτα, αν δεν σπάσεις αυγά.

 

 

 

 

Σχόλια

02/03 00:31  Apolitic
Κώστα καλησπέρα. Εμπνευσμένη άποψη.

Εγώ αν θα μπορούσα να αντιπαραβάλω μια ταινία σε αυτό που βιώνουμε, θα θυμόμουν μια εξαιρετική μεξικάνικη παραγωγή που είχα δει παλιά και αναφερόταν στον εμφύλιο στην Κολομβία. Σε μια σκηνή, ήταν ένα ορεινό αγροτικό χωριό που το είχαν λεηλατήσει παραστρατιωτικές ομάδες, και την επομένη εμφανίζονται αριστεροί αντάρτες για να βρουν φαί. Οι αντάρτες την κοπανάνε με τα τελευταία τρόφιμα των χωρικών γιατί τους κυνηγούσαν οι κυβερνητικοί στρατιώτες που εμφανίζονται αμέσως μετά, και ζητούν από τους χωρικούς να τους υποδείξουν δύο αγρότες που θα εκτελεστούν ως σύμμαχοι των ανταρτών.

Θα σπάσουν οι κλίκες, ως συνέπεια της σταδιακής συρρίκνωσης της μεσαίας τάξης.
Πιστεύω ότι θα δούμε πολλά ευτράπελα και τραγικά σε αυτή την βίαιη εξέλιξη.

Όσο θα διευρύνεται το χάσμα μεταξύ της Ελίτ που αναπαράγει το πολιτικό σύστημα στην σημερινή του μορφή και του λαού, τόσο πιο εύκολα θα επηρεάζονται οι αποφάσεις από εξωθεσμικά κέντρα, lobbies, λέσχες, και το οργανωμένο κεφάλαιο που έχει συγκεντρώσει αρκετό πλούτο και ισχύ, ώστε να μπορεί να χειραγωγεί την παγκόσμια οικονομία.

Σε αυτή την δυσμενή εξέλιξη ή έστω πιθανότητα εγώ θα αντιτάξω συγκροτημένες προτάσεις και φρέσκιες ιδέες, με διάθεση για διάλογο - όσμωση - σύνθεση - δράση.

ΥΓ: Μιας και βρίσκεσαι Κόρινθο μεριά, μήπως ξέρεις αν πήγε το κτηματολόγιο στο Λουτράκι?
02/03 08:09  oberon
Apolitic [μικρό ;],

Ευχαριστώ για το σχόλιό σου.

Η ταινία που περιγράφεις είναι κάπως σκληρή - προτιμώ το "ο καλός, ο κακός και ο άσχημος" ...
http://ermakos.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=30031&blid=440

[oberon vs. ερμάκος = κώστας]

Οι κλίκες σπάνε ραγδαία, λόγω συρρίκνωσης της πίττας. Συμφωνώ πάντως με την πρόβλεψή σου.

Έχω την αίσθηση ότι ο λαός είναι αμελητέα ποσότητα - για την ώρα ! Οι αποφάσεις λαμβάνονται από καιρό όπως λες.
Όσο και αν σου φαίνεται αλλόκοτο, κατά την εκτίμησή μου, τα εξωθεσμικά κέντρα μ-π-ο-ρ-ε-ί να πάρουν αυτή τη φορά σωστές αποφάσεις.

Me too από καιρό. Πού σε βρίσκω ;

Υ.Γ. Όχι δεν έχει πάει.
http://www.ktimatologio.gr/ktima/index.php?ID=cpKcS5iNL3sV0PEi
02/03 12:29  Apolitic
Καλημέρα
Apolitic... κατά κόσμον Δημήτρης.
02/03 16:01  PREMIUM
Σειρά ... Τα κ~α~τά~φ~ε~ρ~ε~ς !
20% μείωση στην επιχορήγηση των κομμάτων ανακοίνωσε ο Υπουργός !
~~~~~~~~~~@~~~~~~~~~~~
15/03 18:34  orimos
Οι σκέψεις ορθές, συμφωνώ απόλυτα. Το ζητούμενο είναι, το πως θα βγούμε από την κρίση και το πως θα προσαρμόσουμε την Δημοκρατία μας στα χαρακτηριστικά του Έλληνα.Προτάσεις και συμπεράσματα ώστε αυτό που κάνουμε να είναι επωφελές στο σύνολ του Ελληνικού λαού.Η άποψη μου είναι ελεγχόμενη Δημοκρατία στους πυλώνες αυτής και ας μου πουν φασίστα. Για μένα το φάρμακο για την σωστή λειτουργία του Έλληνα είναι αυτό.Όσο για τους δικηγόρους δεν έχω κανένα λόγο να τους υπερασπισθώ, αντίθετα είμαι απέναντι. orimos
15/03 21:27  oberon
orimos, καλώς τον !

Θα ήθελα να διευκρινίσεις σε ποιές απόψεις μου συμφωνείς απόλυτα. Ρωτάω γιατί υπάρχει και το link στο σχέδιο λόγου στο Σ.τ.Ε.

Σε αυτόν υπάρχει αξιοπρόσεκτη - πιστεύω - απάντηση στο "ζητούμενο" που αναφέρεις.

Το πολίτευμα, με βασικό στόχο να ανταποκρίνεται στο κριτήριο της προσαρμογής στα χαρακτηριστικά του Έλληνα, θα πρέπει να έχει βασικό πυλώνα την web - αριστοδημοκρατία.
Το χαρακτηριστικό του Έλληνα είναι ότι έχει άποψη και μάλιστα αξίας. Ο Γερμανός αγρότης π.χ. δεν διανοείται να απαντήσει στην ερώτηση "τί θα έκανες αν ήσουνα καγκελάριος". Ο Έλληνας ομόλογός του έχει έτοιμη μια ολόκληρη απάντηση, με λίαν αξιόλογα στοιχεία.
Το σύστημα στραβώνει σήμερα με το ότι δεν βρίσκει ούτε κατά διάνοια "ευήκοα ώτα".

Στην ελεγχόμενη Δημκρατία που εισηγείσαι αντιπροτείνω τη δομημένη Δημοκρατία.
Σε περιβάλλον web και με κατάλληλη οργάνωση μπορούν να ακούγονται όλες οι απόψεις, να ταξινομούνται, να ξεχωρίζουν οι πιο σοβαρές, να βγαίνει συμπέρασμα.

Στο βάθος είναι ένα πολίτευμα χωρίς πολιτικούς ...
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
5 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Σκέψεις, αναλύσεις, προτάσεις και - κυρίως - δράση με εποικοδομητική διάθεση
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις