Δρόμοι του πουθενά
Κώστας Τζαναβάρας
Λίγα λόγια για εμένα
Oberon, chief των ξωτικών
(διαβάστε περισσότερα)
Θέσεις


Γ. 7 πληγές
533 αναγνώστες

14.9.2011

Γ

 

7 πληγές

 

Ένας απολαυστικός expert μας του χιουμοριστικού out of the box thinking έχει διαπιστώσει αφοπλιστικά : »Η τεχνητή νοημοσύνη δε μπορεί να κερδίσει τη φυσική ηλιθιότητα.» : Αρκάς !

 

Η λαϊκή σοφία μας τον … ανταγωνίζεται : «Της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και γελάει» !

 

Στο κεφάλαιο Δ. «Όλα είναι στο μυαλό» θα ψάξουμε το θέμα από πλευράς αιτιολογίας, γιατί δηλ. φτάσαμε η φυσική ηλιθιότητα να είναι τόσο … φυσική, ώστε να περνάει απαρατήρητη από αυτούς που την … παρατηρούν.

 

Πριν επιστρατεύσουμε Κινέζικο, π.χ.

 

«Είναι πάντα ευκολότερο για κάποιον

να λύσει τα προβλήματα ενός άλλου»

 

μήπως και αρχίσουμε να σκεφτόμαστε γιατί δεν βλέπουμε και τόσο καλά τα λάθη μας, ας σκεφθούμε τι λένε στα μέρη μας :

 

«Η γκαμήλα βλέπει την καμπούρα μόνο της άλλης γκαμήλας».

 

Κάπως έτσι, και καθώς το από αρχαίων ημών προγόνων διατυπωθέν

 

«ανάγκα και θεοί πείθονται»

 

πλησιάζει σε κρίσιμο σημείο ελέγχου ισχύος του, ας σκεφθούμε όσο γίνεται πιο απροκατάληπτα, τι έχουμε … καταφέρει σε κάποιους βασικούς τομείς της ζωής μας.

 

Το ποιος φταίει καλό είναι να το διαχωρίσουμε. Αν έχει νόημα και τι νόημα, θα το δούμε στην ώρα του. Τώρα η προτεραιότητα είναι να δούμε χαλαρά και ήρεμα τι συμβαίνει.

 

 

1.      Σχέσεις των δύο φύλων

 

Κάποιος που είναι σε θέση έστω να υποψιαστεί το νόημα της έμμετρης υπόδειξης «μονάχος βρες την άκρη της κλωστής» ψάχνει για τα βαθύτερα αίτια της παρούσας κρίσης.

 

Το οικονομικό μας πρόβλημα είναι πολύ σοβαρό για να το αφήσουμε στους οικονομολόγους – ισχυρίζομαι. Αλλιώς : αν έχουμε συστηματικό πρόβλημα στις σχέσεις των δύο φύλων, τι νόημα έχει να μιλάμε για … επιτόκια, δάνεια, γραφειοκρατία κ.λ.π., κ.λ.π. ;

 

Με προφανείς τις επιπτώσεις σε περίπτωση ύπαρξης του συστηματικού αυτού προβλήματος, οι πάντες [;] επιμένουν να ψάχνουν για μπαλώματα. Έχουμε πρόβλημα στα θεμέλια της «οικοδομής» μας και επιμένουμε σε σοβατίσματα και βαψίματα.

 

Αν εξετάσει κανείς μήπως έχει πρόβλημα στα βασικά και βρει ότι δεν έχει, τότε έχει λογική να μερεμετίσει τις λεπτομέρειες. Το αντίστροφο …

 

Φυσικά δεν θα εγκαταλείψει τα εγκόσμια ψάχνοντας …

 

Αλλά, μια και μιλάμε για … γκαμήλες, ρώτησαν μία αν προτιμάει τον ανήφορο ή τον κατήφορο. Απάντηση : «χάθηκε ο ίσιος δρόμος ;» !

 

Αν κάποιος ισχυριστεί ότι το όποιο πρόβλημα στις σχέσεις των δύο φύλων οφείλεται στο οικονομικό πρόβλημα, τότε θα πρέπει να δοκιμάσει να απαντήσει σε μερικές από τις απλές διευκρινιστικές ερωτήσεις που ευλόγως διατυπώνονται :

 

Πρώτη : τότε γιατί έχουν πρόβλημα και τα ζευγάρια που «δεν ξέρουν τι έχουν» ;

 

Δεύτερη : τότε γιατί είχαν πρόβλημα τα ζευγάρια την εποχή που αντιστοιχεί στην «ταβανόπροκα» : «σε ήξερα και από το καλοκαίρι».

 

Είναι σαφές ότι χρειάζεται να σηκώσει κανείς θαρραλέα το κεφάλι του από τα πιεστικά σημερινά προβλήματα. Και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Η ισχύς του «νόμου του Maslow» είναι αμείλικτη, για αυτούς που δεν έχουν τη δυνατότητα να τον υπερβούν.

 

Χοντρικά η … καταξιωμένη πυραμίδα του Maslow αποδεικνύει ότι δεν μπορείς να ασχολείσαι με σπουδαία πράγματα, αν δεν είσαι χορτάτος. Δεν τον αδικώ πολύ !

 

Αντιθέτως, τα Ελληνικά μυαλά έχουν διαχρονικά αποδείξει ότι επινοούν εκπληκτικές λύσεις σε ασφυκτικές συνθήκες «πολιορκίας». Σε συνθήκες έλλειψης τροφίμων, απόλυτης ανασφάλειας – πού να διανοηθεί ο Maslow τέτοιες αντιδράσεις ;

 

Κάπως έτσι, στις συνθήκες της απόλυτης ανέχειας και με την «καταστροφή προ των πυλών», καλούμαστε να φιλοσοφήσουμε !

 

Ερώτηση κρίσεως :

 

Γιατί ο αρσενικός άνθρωπος – ο άνδρας, μόνος από όλα τα θηλαστικά, συγκατοικεί με τη θηλυκή της επιλογής του ; Δεν υποδεικνύω να μιμηθούμε πρόχειρα τα λιοντάρια ή τους πιθήκους, αλλά να ξανασκεφθούμε ιστορικά τι μας έκανε να επινοήσουμε την «οικογενειακή στέγη».

 

Ανόητη ερώτηση ;

 

Απάντηση : Θα ήταν αν μας χώραγαν άνετα από κάτω οι οικογενειακές μας στέγες. Όμως τώρα πια τα συντριπτικά περισσότερα ζευγάρια χωρίζουν στην πρώτη δυσκολία, η απογοήτευση σε σχέση με τα όνειρα και τους όρκους αιώνιας πίστης είναι ο κανόνας. Η λεγόμενη «τυπική συμβίωση» είναι ο κανόνας στην αριστοκρατία.

 

Λίγοι μπορούν να διασώζουν ακμαίους μακροχρόνιους δεσμούς. «Μελέτες» «ειδικών» αποδεικνύουν … περίτρανα ότι ο έρωτας κρατάει κάπου 7,3 χρόνια και η εξήγηση είναι λέει σε κάποια γονίδια, ένζυμα, ορμόνες – θα σας γελάσω και δεν το θέλω.

 

Για κάποιο … επιστημονικό λόγο η μελέτη του φαινομένου πρέπει να είναι συλλήβδην για όλο το ανθρώπινο γένος ή έστω για όλους τους Έλληνες ή έστω για όλους τους Αθηναίους – τέτοια βεβαιότητα επιστημονική.

 

Έχει φθάσει στα αυτιά μου η κουβέντα ενός αγράμματου της προηγούμενης από εμένα γενεάς που ισχυρίζεται : «τύχη είναι πού γεννήθηκες, πότε γεννήθηκες και από ποιόν γεννήθηκες» ! Τέτοια … αγραμματοσύνη !

 

Η μοναδικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης με τόσο απλά λόγια.

 

Φυσικά δεν θα προτείνω να πάψουμε να κάνουμε μελέτες και έρευνες γενικού επιπέδου, αλλά καλό θα είναι, πριν αρχίζουμε να επεξεργαζόμαστε στατιστικά τα λεγόμενα «δείγματα», να εξετάζουμε τη δυνατότητα να εξετάσουμε το δείγμα χωρίς να πέφτουμε τελείως έξω.

 

Η ποιοτική αξιολόγηση της σκοπιμότητας και της δυνατότητας ενιαίας μαθηματικής αντιμετώπισης του δείγματος θεωρείται σπατάλη δυνάμεων. Και η χρήση της στατιστικής γίνεται με ό,τι πιο πρόχειρο διαθέτει αυτή η τόσο ταλαιπωρημένη επιστήμη : ένας μέσος όρος, ωραία πολύχρωμα διαγράμματα και «πίττες», ένα ποσοστό στατιστικής συσχέτισης, ένα όριο στατιστικού λάθους «και έξω από την πόρτα».

 

Προχωρημένα στατιστικά εργαλεία, που μελετούν σοβαρά τα δείγματα και τα συμπεράσματα, είναι στα αζήτητα, αν και πια είναι ένα πάτημα κουμπιού.

 

Ποιος πια ελέγχει την «αμεροληψία» του δείγματος, ποιος κάνει έλεγχο «αιτίου – αιτιατού», ποιος υποβάλλει τον παράγοντα που θέλει να «κάνει είδηση» σε test της factor analysis ;

 

Στη βάση της η λογική των περισπούδαστων και χρυσοπληρωμένων ερευνών είναι του στυλ «κοιτάξτε τι κάνουν όλοι για να βρείτε τι θα κάνετε σωστό και τι θα κάνετε λάθος». Ακόμη χειρότερα, συχνά το «όλοι» αντικαθίσταται από το «οι διασημότητες»

 

Ουδείς επιτρέπεται να διανοείται πχ. ότι, το τί θα κάνει ένα ζευγάρι, είναι θέμα που πρώτα και κύρια εξαρτάται από τις επιθυμίες των δύο, που καθορίζονται από το ποιος είναι ο καθένας τους και πώς βλέπει τον άλλο.

 

Υπάρχουν π.χ. τα ζευγάρια που την ώρα που πρωτοσυναντιώνται τα βλέμματά τους αισθάνονται αυτό που γράφει ο Ι. Συκουτρής στην εισαγωγή του στο «Συμπόσιο» :

 

«Από το πλήθος των προσώπων προς τα οποία ωθεί η γενετήσια ορμή, η ψυχή θα κάνει επιλογή του Ενός. Και σε αυτή δεν σε καθοδήγησαν λογικά κριτήρια, αισθητικές προτιμήσεις, συμπτωματικά γεγονότα, ηθικές κρίσεις. Εφ’ όσον πρόκειται για γνήσιο έρωτα, ο άνθρωπος αντικρίζει την εκλογή αυτή ως κάτι μοιραίο, που τον οδηγεί, χωρίς να γνωρίζει την αιτία, προς ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, μοναδικό και αναντικατάστατο, το οικείο.»

 

Αυτά τα ζευγάρια έχουν την «παραξενιά» να θέλουν για πάντα ο ένας την άλλη και αντιστρόφως, παρότι εμφανώς έχουν ουκ ολίγες εναλλακτικές δυνατότητες. Συγκεντρώνουν, εξ αιτίας αυτής της διαφοροποίησής τους, τον άγριο φθόνο της κοινωνίας της ισοπέδωσης.

 

«Όταν κάποιος ξεχωρίζει από τους ομοίους του

σηκώνεται ένα σύννεφο φθόνου.»

 

Κινέζικο κι αυτό. Το ξανάπαμε ;

 

Αλλού θα μπει η «αντροχωρίστρα», αλλού θα μπουν «λόγια» εύστοχα πλασαρισμένα ως «όλοι αυτό λένε», αλλού θα μπουν στη μέση «τα σόγια», αλλού θα μπουν πρόθυμοι «καλοθελητές» που θα πάρουν εργολαβία την επίλυση των διαφορών του ζευγαριού, αλλού θα επέμβει η «επιστήμη» …

 

Η βλακεία είναι προφανής : η κοινωνία προσπαθεί απεγνωσμένα να «βάλει σε καλούπια» κάτι που δεν γίνεται να μπει σε καλούπια ! Και σε ό,τι δεν χωράει στα καλούπια το πισώπλατο κουτσομπολιό «επισυνάπτει» τα πιο απίθανα αποκυήματα φαντασίας προκειμένου να εξηγήσει τα ανεξήγητα.

 

Και, όταν αυτό που πάει να μπει σε καλούπια είναι ό,τι πιο σημαντικό για μια ανθρώπινη ύπαρξη, είναι φανερό ότι τίποτα δεν μπορεί να σταθεί όρθιο για πάντα.

 

Αυτό το «για πάντα» είναι αυτό που αρνείται να αντιληφθεί, ακόμη και μετά από πειστική επιχειρηματολογία, ο σύγχρονος ισοπεδωμένος εγκέφαλος. Είναι αυτό που η λαϊκή σοφία διατυπώνει ως «πολλές πάει η στάμνα για νερό, αλλά μια φορά πάει και δεν γυρίζει».

 

Για αυτούς που κατά την πρόβλεψη του μακαριστού Χριστόδουλου «τους έχουν κάνει το μυαλό κιμά» δύο μόνο είναι τα υπό εξέταση ενδεχόμενα : ή θα πηγαίνεις για νερό στο στυλ «σιγά μη σπάσει η στάμνα σήμερα» ή δεν θα πας ποτέ γιατί μπορεί να σπάσει η στάμνα !

 

Η έμμετρη σύσταση «κάθε φορά που ανοίγεις δρόμο στη ζωή μην περιμένεις να σε βρει το μεσονύχτι, έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ – πρωί, γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ» δεν δίνει τυφλοσούρτη, άρα στα σκουπίδια. Τς !

 

Κάπως έτσι η ερώτηση «μήπως οι λόγοι που κάποτε έκαναν τους προγόνους μας να φτιάχνουν οικογένειες δεν έχουν νόημα ;» δεν είναι δημοφιλής …

 

Ιδίως επειδή η τυχόν θετική απάντηση θεωρείται ως προανάκρουσμα κατάργησης του θεσμού και όχι αναγέννησής του.

 

Ένας πολύ καλός φίλος, που – ούτε λίγο ούτε πολύ ! – η από μέρους μου παραλαβή της σκυτάλης του διαδακτορικού του θα λύσει άμεσα τα κυκλοφοριακά προβλήματα των πόλεων όλου του κόσμου, ρωτά :

 

«Δεν καταλαβαίνω: πώς από την (ωραία) ανάλυση του γνήσιου έρωτα φθάνεις στο (αποκαρδιωτικό) συμπέρασμα ότι οι λόγοι που οδηγούσαν στη δημιουργία οικογένειας δεν έχουν νόημα;»

 

Καλή ερώτηση !

 

Απάντηση : Η αναγγένηση του θεσμού της οικογένειας δεν μπορεί να αποκαρδιώνει !

 

Όταν το «σπίτωμα» π.χ. της συμβίας είχε αιτιολογία την εξασφάλιση της πατρότητας των τέκνων, τι νόημα έχει αυτός ο λόγος στην εποχή του test DNA ;

 

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να επιλέγει κανείς να φτιάχνει οικογένεια. Αυτό που δοκιμάζεται αγρίως στη σημερινή αλλόκοτη κρίση είναι η πρόθεση της κοινωνίας μας να επιβάλλει στον καθένα αυτή την επιλογή. Έχει μεγάλη διαφορά !

 

Και αυτή η επιβολή γίνεται με πολλούς τρόπους.

 

 

2.      Ακραίος ανταγωνισμός

 

Όταν η μεγάλη πλειοψηφία βλέπει τη σχέση με το έτερο ήμισυ ως λόγο και μέτρο σύγκρισης με τους υπόλοιπους του κοινωνικού περίγυρου ή ως βαρύ όπλο δημοσίων σχέσεων, και όχι ως μέσο ικανοποίησης προσωπικών αναγκών, το πράγμα αρχίζει και «μπάζει».

 

Αν ρίχνεις μια ματιά στο τι γίνεται στη γειτονιά καλοπροαίρετα, τότε απλά φροντίζεις να σκεφθείς μήπως μπορείς να πάρεις μια χρήσιμη ιδέα για τα δικά σου, μήπως μπορείς να πεις κάτι χρήσιμο με τρόπο στο φίλο σου ή το συγγενή σου – τέτοια.

 

Κακοπροαίρετα είναι όταν κοιτάς από την «κλειδαρότρυπα» για να ελέγξεις δίκην εισαγγελέα, για να υποσκάψεις συνειδητά ή ασυνείδητα, για να διασκεδάσεις τις δικές σου δυσκολίες – τέτοια.

 

Κάπως έτσι οι κοινωνικές σχέσεις «αποδεικνύονται» ανώφελες έως επικίνδυνες και έχουμε φθάσει στη σημερινή κοινωνική αποξένωση. «Στην άκρη σου και στην άκρη μου» λένε ακόμη και τα αδέρφια.

 

Μοιραία η ήδη ανταγωνιστική φύση του ανθρώπου φθάνει στα άκρα. Ο ανταγωνισμός έχει πια στόχο τον ανταγωνισμό. Κανείς δεν εκτρέπεται αυτοβούλως στο ανταγωνιστικό παιχνίδι, όταν αισθάνεται «γεμάτος» με αυτά που έχει.

 

Το “fair play” ήταν πάντα το χαρακτηριστικό των μεγάλων. Λίγοι μεγάλοι ποδοσφαιριστές π.χ. έχουν πάρει κόκκινες κάρτες ή έστω αριθμό καρτών κοντά στο μέσο αριθμό του μέσου παίκτη. Γι’ αυτό και όταν ένας «Ζιζού» παίρνει κόκκινη σε τελικό Μουντιάλ όλοι κοιτάζονται απορημένοι.

 

Το ότι «οι εξαιρέσεις τονίζουν τον κανόνα» δεν λαμβάνεται ως ενδεχόμενο.

 

Γι’ αυτό και ο Ιμπραήμ, που ισοπέδωνε τον επαναστατημένο Μωριά, ζήτησε μετά την μάχη στο Μανιάκι να «στήσουν» τον ηρωικά ηττημένο Παπαφλέσσα για να τον ασπασθεί. Τί «φτύσιμο» αλήθεια σε αυτούς που τον είχαν εξαναγκάσει να βγεί να πολεμήσει με τα ράσα !

 

Όμως ο Ιμπραήμ ήταν «βάρβαρος» και αυτοί που … στήριζαν τον Παπαφλέσσα Έλληνες !

 

Ο ανταγωνισμός ήταν ίσως κάποτε δικαιολογημένος επειδή υπήρχε σημαντική ανεπάρκεια πόρων. Έπρεπε να σκοτώσεις για να φας, να πιείς, να ελέγχεις τα φυσικά διαθέσιμα.

 

Όμως η σημερινή κατάσταση «φωτογραφίζεται» παραστατικότατα από ένα ακόμα Κινέζικο :

«Ο άπληστος άνθρωπος είναι σαν ένα φίδι

που προσπαθεί να καταπιεί έναν ελέφαντα.»

 

Όταν π.χ. υπάρχουν μεγαλοεπιχειρηματίες που έχουν εξασφαλίσει οικονομικά τους απογόνους τους για πεντακόσια χρόνια και εξακολουθούν να «σκίζονται», τι να πει κανείς ;

 

Και όταν αυτή η προσπάθεια στην ουσία «σκοτώνει» τη ζωή των παιδιών τους, και μάλιστα κατά πολλούς τρόπους, τότε πια η κατάσταση έχει τελείως «ξεφύγει».

 

Ο ανταγωνισμός στο ανθρώπινο είδος κινείται πια εντός των ορίων της διαστροφής. Μόνο που καθυστερούν επικίνδυνα να το καταλάβουν κάποιοι που είναι σε θέση να πατήσουν ένα κουμπί και να κάνουν στάχτη όλον τον πλανήτη.

 

 

3.      Διατροφή

 

Απλή ερώτηση : ξέρουμε τι τρώμε ;

 

Απλή απάντηση : τώρα πια ναι ! Ξέρουμε ότι τρώμε ό,τι χειρότερο επιβάλλουν οι κανόνες του εμπορικού ανταγωνισμού. Όλο και λιγοστεύουν αυτοί που για κάποιο λόγο μπορούν να αισθάνονται ευφράδεια με αυτό που τρώνε ή πίνουν.

 

Το χοντρό πορτοφόλι εξασφαλίζει όλο και πιο ψεύτικα το διακαώς ποθούμενο «και του πουλιού το γάλα». Όταν τα κύκλωμα βρωμάει, μοιραία κάποια στιγμή δεν ξεφεύγουν ούτε οι προνομιούχοι.

 

Όταν τα σκουπίδια είναι για καιρό στην είσοδο της πολυκατοικίας, σύντομα η μπόχα φθάνει και στο ρετιρέ.

 

Στην άλλη άκρη, αυτοί που είναι κοντά στις πηγές των παραδοσιακών προϊόντων ποιότητας, ξέρουν πολύ καλά ότι η κατάσταση επιδεινώνεται χρόνο με το χρόνο, όλο και πιο απότομα.

 

Το δέλεαρ της υποχώρησης σε επικερδέστερη εκμετάλλευση της ποιότητας υποσκάπτει την ποιότητα. Η νεότερη γενιά τείνει σε «εξυπνότερη» εκμετάλλευση, σε εργαλεία marketing, σε βιτρίνες. Απλά πολλοί υποκύπτουν πιο αργά, ελάχιστοι ανθίστανται σθεναρά.

 

Οι προχωρημένες πολυεθνικές της διατροφής έχουν προχωρήσει στη αφειδή διάθεση των περιβόητων junk foods, προχωρούν ασύστολα στην παραγωγή μεταλλαγμένων προϊόντων.

 

Η υπεροχή τους στα πλαίσια του ανεξέλεγκτου εμπορικού ανταγωνισμού είναι συντριπτική. Οι «απολογητές» της καθαρότητας του ανταγωνιστικού περιβάλλοντος δεν θεωρούν σκόπιμο να ανησυχήσουν για τις επιπτώσεις στο «παιχνίδι» – αρκεί που υπάρχει νικητής.

 

Όταν καταφέρεται κανείς κατά της διάθεσης μεταλλαγμένων τροφίμων είτε συντηρεί το παιχνίδι με τις αναποτελεσματικές [όχι ;] διαμαρτυρίες του είτε αρχίζει τις επιστημονικές αναλύσεις για να αποδείξει ότι είναι επικίνδυνες.

 

Μόνο που οι επιστημονικές αναλύσεις είναι πια «ό,τι πει» αυτός που τις χρηματοδοτεί – όλο και λιγότερο αδρά πια ! – που μοστράρει την υπογραφή ενός καθηγητή πανεπιστημίου και επιβάλλει στην κοινή γνώμη «ό,τι ποθεί η ψυχή του» και – κυρίως ! – η τσέπη του.

 

Κάπως έτσι οι σοβαρές επιστημονικές μελέτες που υποδεικνύουν τους επερχόμενους κινδύνους παρεξηγούνται μέχρις αχρηστεύσεως …

 

Και κάπως έτσι έχουμε χάσει το αυτονόητο : το ότι μια νέα τεχνολογική εφαρμογή που αλλάζει τη φύση δεν έχει επιπτώσεις στην υγεία είναι κάτι που οφείλει να αποδείξει ο δικαιούχος της πατέντας πριν διαθέσει το προϊόν.

 

Δεν έχει λογική, παρά μόνο στην κοινωνία του απόλυτου παραλογισμού, να κατακλύζεται η αγορά από αφύσικα προϊόντα επειδή δεν έχει αποδειχθεί ακόμα ότι είναι επικίνδυνα.

 

Η ιστορία με τους ψεκασμούς με το διαβόητο DDT τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια – που ήταν για χρόνια «σωτηρία» – θα έπρεπε να είχε διδάξει, αλλά ποιος θυμάται και – κυρίως ! – ποιος νοιάζεται για το τι έγινε πριν 50 χρόνια ;

 

 

4.      Υγεία και ασφάλεια

 

Όταν έχουμε καταστρέψει τόσο αδίστακτα την τροφική αλυσίδα μας, τί πιο φυσικό από το να μην έχουμε υγεία ;

 

Κανονικά ο γιατρός που έχει ορκισθεί ειλικρινά τον όρκο του Ιπποκράτη οφείλει να εξαντλήσει κατά προτεραιότητα το θέμα της διατροφής, είτε αυτού που μπαίνει στο ιατρείο του με πόνους π.χ. στο στομάχι – μετά τις πρώτες βοήθειες φυσικά ! – είτε για να προλάβει συστηματικά προβλήματα στην υγεία των συντοπιτών του.

 

«Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» προφανώς, αν δεχθούμε ως άνευ επιστροφής την κατάντια της συμπεριφοράς της πλειοψηφίας των γιατρών μας. Μόνο που η ερώτηση – ματ λέει «τι θα γίνει αν δεν σταματήσει αυτός ο κατήφορος ;».

 

Γνωστός καθηγητής της Ιατρικής «Σχολής» του Αθήνησι έφυγε τρέχοντας όταν τον ρώτησα ευγενικά και κοιτώντας τον στα μάτια «είσθε της Ιπποκρατικής Σχολής ή έχετε δώσει απλώς τον όρκο του Ιπποκράτη ;».

 

Λίγο νωρίτερα είχε ανακοινώσει από του βήματος ότι 8 % των γυναικών σήμερα παθαίνει καρκίνο του μαστού, ανέφερε στα γρήγορα ότι «μπορεί να φταίει η διατροφή και ο τρόπος ζωής, αλλά δεν έχει αποδειχθεί τίποτα» […] και, τέλος πάντων, ψηλαφίστε πότε – πότε το στήθος σας αν και άμα πάθετε και τίποτα θα σας … κάνουμε τη χάρη να σας χειρουργήσουμε. Παρεκτρέπομαι, το ξέρω !

 

Η συντριπτική πλειοψηφία σήμερα αποδέχεται αδιαμαρτύρητα αυτή την κατάσταση ως κάτι που η ανατροπή της υπερβαίνει τις δυνάμεις των θυμάτων. Η αίσθηση της «ανημπόριας» έχει πλασαριστεί επιστημονικά και με τεράστια ισχύ.

 

Συμβάλλουν – άθελά τους ! – σε αυτό και οι διάφοροι ανεύθυνοι «αγανακτισμένοι» που δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν τις ολέθριες συνέπειες – για τους ίδιους και τις θέσεις που υποστηρίζουν ! – μιας διαμαρτυρίας που δεν έχει το ποθούμενο αποτέλεσμα.

 

Αρνούνται ακόμα και να το συζητήσουν ως θέμα.

 

Διαβάζει κανείς στο εξαίρετο βιβλίο «Η δίαιτα στον Ιπποκράτη», Δαμιανός Τσεκουράκης [Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2008] για τις φράσεις της Ιπποκρατικής Σχολής :

 

Υπ’ αριθμόν 3 : «Μερικές φορές η καλύτερη θεραπεία είναι να μην κάνεις τίποτε στον άρρωστο τόσο όσον αφορά το αυτί όσο και σε πολλά άλλα μέρη του σώματος».

 

Υπ’ αριθμόν 12 : «Γιατρός των ασθενειών είναι η ικανότητα αυτοθεραπείας που ενυπάρχει στον κάθε άνθρωπο».

 

Υπ’ αριθμόν 18. «Ο συνετός άνθρωπος πρέπει, αφού συνειδητοποιήσει ότι για τους ανθρώπους το μεγαλύτερο αγαθό είναι η υγεία, να είναι σε θέση να αντλεί ωφέλεια από τη δική του κρίση, σε περίπτωση που αρρωστήσει».

 

Διαβάζει κανείς σε παρουσίαση των πλατωνικών θέσεων (υπό Ι. Συκουτρή) ότι : «Η σχολαστική συμμόρφωση προς τις οδηγίες των γιατρών είναι το ανθυγιεινότερο των πραγμάτων, αφού καταστρέφει το μεγαλύτερο όπλο του οργανισμού εναντίον της νόσου: την πεποίθηση στη ζωτικότητα και το θάρρος της υγείας.»

 

Η απορία εύλογη : γιατί δεν προβληματίζει καν αυτή η φράση τους ακραιφνείς πλατωνικούς ; Η απάντηση σκληρή : ένας πλατωνικός «που σέβεται τον εαυτό του» δεν έχει καμία διάθεση να «κουνήσει το δαχτυλάκι του». Τόσο απλό – τόσο ωμό ! Διαψεύσεις – έμπρακτες ! – δεκτές μετά χαράς !

 

Η κρατούσα σύγχρονη ιατρική αντίληψη, με αυτονόητα σύμφωνη την κοινή γνώμη, επιβάλλει, χωρίς αντίσταση πια, την αντιμετώπιση της ασθένειας ως εντοπισμένου προβλήματος στο χέρι, το δάχτυλο ή ακόμα το νύχι – γενικά μιλώντας – και αρνείται να δεχθεί την Ιπποκρατική σύσταση για αντιμετώπιση του ασθενούς ως συνόλου.

 

Από την άλλη η αυτοαποκαλούμενη «εναλλακτική ιατρική» αρνείται να αντιληφθεί ότι δεν είναι «εναλλακτική» αλλά κατά βάση «κλασσική», αφού αυτή είναι εν γένει σύμφωνη με την ιατρική της αρχαιότητας.

 

Όμως αυτή η διεκδίκηση του καταφανώς δικαιολογημένου χαρακτηρισμού δεν «βγαίνει» εμπορικά, το σήμα κατατεθέν είναι ήδη στο «εναλλακτική», το «μαγαζί» είναι ήδη «γωνία» και συνυπάρχει ειρηνικά με το ιατρικό κατεστημένο, άρα …

 

Μετά από όλα αυτά, πώς να παραξενευτεί κανείς που το ασφαλιστικό σύστημα, τόσο το δημόσιο όσο και οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, καταρρέει με γεωμετρική πρόοδο. Μόνο που οι επιβάτες του σύγχρονου Τιτανικού θεωρούν εαυτούς ευτυχείς γιατί η ορχήστρα παίζει αμέριμνα ακόμη στο κατάστρωμα της πρώτης θέσης και οι ίδιοι έχουν σουφρώσει μερικά ακριβά κομμάτια του σερβίτσιου …

 

Ένας τυπικός σύγχρονος δημόσιος υπάλληλος π.χ. συζητά αενάως και ανήσυχος για τις προοπτικές της συνταξιοδότησής του, αλλά μόνο που ανησυχεί για το πότε τον συμφέρει να την πάρει και πόσα θα παίρνει. Αν θα υπάρχουν χρήματα για να του δίνει κάποιος τη σύνταξή του είναι κάτι που τον αφήνει παγερά αδιάφορο ...

 

«Πλέον νομίζω δεν ισχύει αυτό…» σχολιάζει ο .. σκυταλοκάτοχος, αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να στεναχωρηθεί η να χαρώ που «έχω χάσει επεισόδια» …

 

 

5.      Παιδεία και θρησκεία

 

Το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει τόση σχέση με την «παιδεία», όση «ο φάντης με το ρετσινόλαδο» !

 

Ο Γιάννης Τσαρούχης είχε αναφωνήσει «Τόσα πολλά αγράμματα τσογλάνια. Τι φρίκη, Θεέ μου...», αλλά μάλλον δεν εννοούσε αυτούς που δεν πήγαν και τόσο καλά στα μαθήματα.

 

Η σύσταση του Μαχάτμα Γκάντι «τι δεν πρέπει να έχει ένας σωστός άνθρωπος» περιλαμβάνει το «γνώση χωρίς χαρακτήρα».

 

Τα «τσογλάνια» του μεγάλου μας καλλιτέχνη είναι στην πραγματικότητα τα μεγάλα φυντάνια του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Φυσικά αυτά που παίρνουν ένα «χαρτί» και το χρησιμοποιούν για να κάνουν ό,τι πιο αδίστακτο για να παραφουσκώσουν την τσέπη τους.

 

Η «γνώση» πια είναι εν γένει στα χέρια τόσο άθλιων «χαρακτήρων» που είναι αυτονόητες οι οποιεσδήποτε αθλιότητες στο βωμό του κέρδους.

 

Τόσο που τώρα πια ενοχλούν μόνο τα τελείως εξόφθαλμα περιστατικά, οι προκλητικά … προκλητικές μεθοδεύσεις. Ελάχιστοι είναι σε θέση να αντιληφθούν ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι τελείως για πέταμα. Και ακόμη πιο λίγοι έχουν διάθεση να το συζητήσουν. Σωστά διαβάσατε : πιο λίγοι !

 

Τι πιο λογικό επομένως από το να παίρνουν οι πάντες ως φάρσα την σύντομη αιφνιδιαστική συνέντευξή μου από τον καθηγητή μου στο Ε.Μ.Π. κ. Κώστα Κουτσόπουλο ;

 

Επιβεβαίωνε αυτό που εν γνώσει του έχω αποδώσει σε αυτόν στο «λόγο» μου στο Σ.τ.Ε. : «να κλείσουμε τρία χρόνια τα Πολυτεχνεία για να δούμε τι τα θέλουμε». Η συνέντευξη έχει αναρτηθεί στο internet – στο youtube συγκεκριμένα.

 

Ακόμη και αν θεωρήσει κανείς το κλείσιμο ως μια φραστική υπερβολή, η πραγματικότητα είναι ότι έχει τρέξει τόσο πολύ η τεχνολογία που κάποιες γνώσεις πια είναι χρήσιμες μόνο για να έχει κανείς αίσθηση του πράγματος.

 

Δεν έχει νόημα να «σκοτώνεσαι» π.χ. με τις λεπτομέρειες μιας μεθόδου που είναι ένα πλήκτρο “run” στο έτοιμο πρόγραμμα που έχει διαμορφωθεί από χρόνια και διατίθεται για free download στο internet. Ή, αν το προτιμάμε, το ερώτημα είναι τι ακριβώς νόημα έχει ;

 

Έχει σαφώς νόημα να ξέρει κανείς τί πρόγραμμα υπάρχει για την «άσκηση» που έχει να λύσει, ποιες είναι οι προϋποθέσεις χρήσης του, τι στοιχεία χρειάζεται να μαζέψει για να το τροφοδοτήσει, τι διαγνωστικά προβλήματα μπορεί να δίνει το πρόγραμμα κ.λ.π.

 

Ίσως δεν έχει νόημα να παιδεύει κανείς τους τύπους που χρησιμοποιεί αυτόματα το πρόγραμμα. Μία εικόνα της μεθοδολογίας σίγουρα χρειάζεται, αλλά μέχρι εκεί !

 

Σίγουρα όμως αυτό που συμβαίνει, και είναι τραγικό, είναι ότι διδάσκεται σχολαστικά η μεθοδολογία – για να ξεχαστεί μετά το τελικό διαγώνισμα ! – και παραγνωρίζεται τελείως η ανάγκη ύπαρξης εποπτείας.

 

Τα αποτελέσματα είναι τραγικά : οι επιστήμονές μας – εκτός εξαιρέσεων ! – δεν είναι σε θέση «να μοιράσουν δυο γαϊδουριών άχυρα». Στερούνται παντελώς της κοινής λογικής.

 

Με αυτά τα χάλια, συγκριτικά με το πρόσφατο παρελθόν, είναι εξαιρετικά δύσκολο να θέσει κανείς στο τραπέζι του διαλόγου προβληματισμούς, σχετικά με την επίδραση της Σωκρατικής «μαιευτικής» στάσης απέναντι στο μαθητή, στα χάλια του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

 

Ο εκλεπτυσμένος καταναγκασμός του Σωκράτη, με την επιτηδευμένη εισαγωγή καινών δαιμονίων και την από θέσεως ισχύος καθοδήγηση του μαθητή στο προδιαγεγραμμένο από τον φωτισμένο δάσκαλο συμπέρασμα, εξακολουθεί να προκαλεί ενθουσιώδη επιφωνήματα θαυμασμού.

 

Ουδείς [;] προβληματίζεται για το αν αυτή η λογική καταλήγει σε χυδαίο καταναγκασμό των σημερινών «πελατών» του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

 

Ποιος, υπό αυτές τις συνθήκες, θα έβρισκε ειλικρινείς και πρόθυμους συνομιλητές σχετικά με τη σκοπιμότητα των τάξεων και της ηλικιακής κατάταξης των παιδιών σε αυτές, τα ωρολόγια προγράμματα, τα προγράμματα σπουδών κ.λ.π.

 

Οι πάντες τα θεωρούν τελείως αυτονόητα και – κυρίως ! – δεν έχουν χρόνο και κουράγιο να τα συζητήσουν.

 

Ακόμη και οι ακραιφνείς αρχαιολάτρες «ελληναράδες» αρνούνται να συνεκτιμήσουν το γεγονός ότι τα σχολεία της αρχαίας Ελλάδας δεν είχαν τάξεις, πτυχία, γραμματική …

Ψέματα ;           

 

Στο άρθρο μου «Παιδιά χαρά στο κουράγιο σας» που απηύθυνα από το blog μου στους υποψήφιους των πανελλήνιων εξετάσεων διερωτήθηκα αν ο ίδιος ο Πλάτωνας θα μπορούσε να περάσει τις εισαγωγικές για τη «φιλοσοφική» «σχολή» που τον λιβανίζει νυχθημερόν.

 

Καλή ερώτηση ;

 

Προσωπικά εκτιμώ ότι θα έδινε «λευκή κόλλα» ! Όχι μόνο εις ένδειξιν διαμαρτυρίας …

 

Σε αυτό το περιβάλλον τέλματος και συντεχνιακών οπισθοδρομικών λογικών, πρωτοποριακές θεωρίες, όπως η θεωρία Gardner για τις πολλαπλές νοημοσύνες [multiple intelligences], παραμένουν στη βιτρίνα – στην καλύτερη των περιπτώσεων …

Από τη μια η υιοθέτηση της θεωρίας θα οδηγούσε πολύ κοντά στο σύστημα Montessori με την εξατομικευμένη διδασκαλία και κάτι τέτοιο θα ξεβόλευε πολλούς …

 

Από την άλλη η ίδια η θεωρία παραμένει στη λογική των διαπιστώσεων : ο δάσκαλος θα πρέπει να τσεκάρει αν ο συγκεκριμένος μαθητής μαθαίνει καλύτερα βλέποντας, ακούγοντας, γράφοντας κ.λ.π. και να τον διδάξει αναλόγως.

 

Η ίδια η θεωρία δηλαδή δεν προσπαθεί καν να αναπτύξει τις επί μέρους νοημοσύνες.

Ψιλά γράμματα …

 

Από το εκπαιδευτικό μας σύστημα λείπει τελείως η προσπάθεια καλλιέργειας της έφεσης για μάθηση. Επαφίεται πια στους λίγους φωτισμένους δασκάλους που έχουν τον τρόπο και το μεράκι να το κάνουν. Μόνο που και αυτοί λιγοστεύουν.

 

Φυσικά, όταν η παιδεία δεν είναι παιδεία, πώς να είναι η θρησκεία κατάνυξη, φιλοσοφία ζωής, οδηγός πράξεων και όχι προσχημάτων, ουσία και όχι τύπος ;

 

Τόσα και τόσα καθάρματα της σύγχρονης κοινωνίας δηλώνουν καλοί Χριστιανοί, κάνουν μεγαλοπρεπείς «σταυρούς», βάζουν το χέρι στην τσέπη ως δωρητές, αλλά  από πραγματική συμπεριφορά Χριστιανού ούτε λόγος.

 

Το ρηθέν «Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» ερμηνεύεται ως άλλοθι. Κάναμε το σταυρό μας, φύγαμε από την Εκκλησία – αθώοι ! Και, αν κάνουμε και καμιά αμαρτία, θα το πούμε στον παπά την ώρα που θα του δίνουμε «κάτι» και ξενοιάσαμε.

 

Αν το καλοσκεφθούμε και – κυρίως ! – το σκεφθούμε θετικά, θα βρεθούμε σύντομα να ψάχνουμε μια λογική απάντηση στο ερώτημα : «Τι να κρατήσουμε από το Χριστιανισμό ;». Και το ερώτημα έχει πολύ μεγάλη διαφορά από το ερώτημα «Τι να κρατήσουμε από την διδασκαλία του Ιησού Χριστού ;».

 

Οι σημερινές δυνατότητές μας, μας δίνουν εφόδια να ανοίξουμε μεγάλους κύκλους συζητήσεων με δεδομένα για μια πιο προσεκτική ανάλυση των κειμένων που έχουν διασωθεί. Και η ανάλυση αυτή έχει πια ως ιστορικό δεδομένο τα 2.000 χρόνια παρουσίας του Χριστιανισμού, με τα σωστά του και τα λάθη του – μέχρι και κάποια εγκλήματά του. Αν δεν θέλουμε να τα δούμε, δεν υπάρχουν …

 

Δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ότι η σύσταση «αγαπάτε αλλήλους» δεν έχει βρει και τόσο ευήκοα ώτα, ανάμεσα στους ίδιους τους Χριστιανούς. Ένα σύγχρονο πνεύμα θα βάλει ένα πρώτο ερώτημα «πρέπει ;» και σε τυχόν καταφατική απάντηση θα προχωρήσει στο επόμενο «πώς θα μπορούσε να επιτευχθεί ;».

 

Μόνο που ούτε αυτή η συζήτηση είναι δημοφιλής ! Οι υπερασπιστές του Χριστιανισμού συσπειρώνονται όλο και περισσότερο στο δόγμα και τους τύπους, ενώ οι πολέμιοι είναι έτοιμοι να ανοίξουν ένα ακόμη εμφύλιο πόλεμο με σκοπό την πλήρη εκρίζωση του Χριστιανισμού από τη χώρα μας.

 

Εάν ο τύπος και το δόγμα οδηγούσαν στην ουσία δεν υπήρχε πρόβλημα διατήρησής τους.Όμως ο τύπος και το δόγμα αποδεδεγμένα πια δεν οδηγεί στην ουσία , ιδίως όταν το δόγμα καταφέρεται με φανατισμό εναντίον αυτών που δεν το τηρούν τυπικά. Ακόμη και αν η διαγωγή τους θα δικαιολογούσε τον θαυμασμό των πραγματικών ακολούθων της ουσίας της διαδσκαλίας του Ιησού Χριστού.

 

Αγνοούν επιδεικτικά οι ακραιφνείς πατριώτες αρχαιολάτρες το προφανές : η Χριστιανική διδασκαλία τείνει να κλείσει το πρόβλημα με την Αχίλλειο πτέρνα του Ελληνισμού. Το πρόβλημα διαχείρισης συναισθημάτων που τόσο παραστατικά υποδεικνύουν ως αδιέξοδο οι εμπνευσμένες αρχαίες τραγωδίες.

 

Δεν είναι δημοφιλής σήμερα – πέρα από λόγια ! – η δημιουργική επίλυση διαφορών. Δημοφιλές σήμερα είναι να βρεις ένα χαράκωμα που να σε χωρίζει όσο γίνεται πιο αβυσσαλέα με κάποιον απέναντι. Αν είναι και «αδερφός» ακόμη καλύτερα !

 

 

6.      Πολιτισμός και αθλητισμός

 

Είναι δύο τομείς – «δύο σε ένα» κανονικά ! – που αποτελούν τελικούς σκοπούς της ανθρώπινης ύπαρξης. Άλλες δραστηριότητες και θεσμοί είναι σαφώς μέσα επίτευξης σκοπών.

 

Δικαιοσύνη ως σύστημα π.χ. δεν θα είναι αναγκαία στην ιδεατή κοινωνία δικαίων, αλλά ο πολιτισμός δεν θα πάψει ποτέ να είναι αναγκαίος σε μια εξόχως πολιτισμένη κοινωνία. Έχει διαφορά έστω και ως αμπελοφιλοσοφία.

 

Διαφεύγει [;] και πάλι της προσοχής των παντοειδών «ελληναράδων» το αναμφισβήτητο γεγονός ότι στην αρχαία Ελλάδα, που την «προσκυνάνε» καθημερινά, ουδείς βιοποριζόταν από τέτοιες δραστηριότητες.

 

Είναι άλλο πράγμα οι τιμές, τα δώρα κ.λ.π. στους διακεκριμένους και άλλο να είσαι διακεκριμένος ηθοποιός ή τενίστας και να τσεπώνεις ιλιγγιώδη ποσά για να διαφημίζεις μία οδοντόκρεμα.

 

«Σηκώνει τους ώμους του» ο καθένας μας αδιάφορα, αλλά στην ουσία από συντριπτική αίσθηση ανημπόριας, μπροστά στις διαμορφωμένες καταστάσεις και τα τεράστια συμφέροντα που είναι «από πίσω».

 

Όμως το ερώτημα είναι «τι τίμημα έχουμε ;».

 

Το προφανές είναι ότι δεν έχουμε ούτε πολιτισμό ούτε αθλητισμό.

 

Το τραγικό, πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, είναι ότι τελικά ούτε στα θεοποιημένα ινδάλματα του συστήματος μένει κάτι.

 

Το γνωστό «ανεμομαζώματα διαβολοσκορπίσματα» δικαιώνεται κατά χίλιους δυο τρόπους. Με τόσο χοντρό πορτοφόλι γίνεσαι – όταν πια είναι εφικτό – στόχος διαφόρων επιτηδείων.

 

Αυτών που θα σε «ερωτευτούν» λόγω αίγλης και θα ξεφουσκώσουν όταν θα αποσυρθείς …

Αυτών που θα σε βρουν εύκολο για να σου συστήσουν μια γερή επένδυση, μια καλή μετοχή, μια καλή «μπίζνα» …

Αυτών που θα σε μοστράρουν για φίλο τους αλλά δεν θα είναι φίλοι σου στα δύσκολα…

Αυτών …

 

Το σύστημα «καίει» τα ινδάλματα που προβάλλει στο ισοπεδωμένο κοινό γιατί τους στερεί αδίστακτα την ανθρώπινη διάσταση.

 

Ένας μετά τον άλλο π.χ. μεγάλα αστέρια του Hollywood «παίρνουν άδεια από τη σημαία» για κάποιο χρόνο μπας και βρουν τέλος πάντων «τι ρόλο βαράνε» σε αυτόν τον κόσμο.

 

Φυσικά για τα «κακά στόματα» πρόκειται για διαφημιστικό τρικ ή «για να δούμε πού το πάνε» ή «τελειώσαν τα ψωμιά του – λογικόν».

 

Λίγοι μπορούν [;] να μπουν στη θέση π.χ. μιας μεγάλης star που νοιώθει το μητρικό σκίρτημα να ασφυκτιά υπό το βάρος της ένδοξης καριέρας.

 

Η «άσκηση» είναι πολύ δύσκολη, φαινομενικά τουλάχιστον : «πώς θα πεισθούν τα τεράστια συμφέροντα να λύσουν τη θηλιά στο λαιμό πρωταγωνιστών και θεατών ;».

 

Στην πραγματικότητα το πρόβλημα είναι «πώς θα πεισθούν τα τεράστια συμφέροντα ότι υπάρχει τρόπος να κονομάνε περισσότερα χωρίς να βασανίζουν κανένα ;» – «εδώ σε θέλω κάβουρα» !

 

Κάτι σχετικό είπαμε από Ταγκόρ ή λάθος θυμάμαι ;

 

 

7.      Πολίτευμα και Μ.Μ.Ε.

 

Για κάποιο λόγο θεωρείται ότι σήμερα έχουμε – ή έστω είχαμε πριν κάποια χρόνια – δημοκρατία και μάλιστα στα πρότυπα της Αρχαίας Ελλάδας.

 

Στην πραγματικότητα ο «φάντης» έχει πολύ μεγαλύτερη σχέση με το «ρετσινόλαδο» απ’ ό,τι η σημερινή καρικατούρα με την δημοκρατία της κλασσικής Αθήνας.

 

Τι σχέση έχει η κομματική στοίχιση και η διαβόητη κομματική πειθαρχία με το «τις αγορεύειν βούλεται ;» των αρχαίων ;

 

Τι σχέση έχει, η στημένη διαδικασία τυπικής επικύρωσης προειλημμένων αποφάσεων, με τον ανοιχτό και δημόσιο διάλογο για αναζήτηση του σωστού – έστω με την έννοια της προτίμησης της πλειοψηφίας ;

 

Είναι ίσως άνανδρο να κάνει κανείς κριτική στους πολιτικούς μας αυτή τη στιγμή εξευτελίζονται αποτυγχάνοντας παταγωδώς.

 

Όπου η συντριπτική πλειοψηφία, τόσο των ανερμάτιστων καιροσκόπων, όσο και των ανώριμων καλών παιδιών που διαβρώθηκαν, αποδεικνύονται εν τέλει ό,τι πιο αποτυχημένο στην σύγχρονη Ελλάδα …

Όπου χρειάζονται «φουσκωτούς» για να μπορέσουν να πάνε σε ένα μνημόσυνο της εκλογικής τους περιφέρειας …

Όπου ό,τι και να πουν πια είναι για τους ακροατές ψέματα ή βλακεία πριν το προφέρουν καν …

Όπου …

 

Ο σύγχρονος πολιτικός «άγεται και φέρεται» από τα μεγάλα συμφέροντα και τις κλίκες των ισχυρών, αλλά αυτοί που τον στηρίζουν και τον χρηματοδοτούν «ανακάθονται» ακούγοντας ένα ακόμη Κινέζικο :

 

«Ένα αδύναμο σκυλί ντροπιάζει το αφεντικό του.»

 

   

 

Τα «αφεντικά του», οι περιβόητοι «καναλάρχες» βλέπουν το «μαγαζί» να μην «κόβει εισιτήρια» …

Τα κόλπα παίχτηκαν σε πολλές παραλλαγές …

Τα ψεύτικα χαμόγελα πούλησαν ό,τι πούλησαν …

Οι διαφημίσεις δεν πείθουν, αλλά και να έπειθαν ποιος θα αγόραζε ; …

 

Η κατάρρευση ορατή πλέον «δια γυμνού οφθαλμού» …

Η αναζήτηση «πριμαντόνων από την αφάνεια» τύπου “Black swan” χωρίς «λαυράκια» …

 

Η εγγενής αδυναμία του τηλεοπτικού μέσου να αποβλακώνει τους αναγκαστικά παθητικούς δέκτες γίνεται boomerang

 

Η διείσδυση του internet, που επιτρέπει ενεργητικότητα, επιλογές, επικοινωνία, ενημέρωση και άλλα, σκορπίζει την απελπισία στους συνηθισμένους στους τυφλοσούρτες …

 

Πανικός.

 

Δίοδος ;

 

***** ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!! *****

Οι περισσότεροι άνθρωποι αγνοούν τις δυνατότητές τους. Είναι σαν μια πεταλούδα που πάντοτε ζούσε μέσα σε ένα κλειστό βάζο. Όταν το βάζο ανοίξει η πεταλούδα παραμένει μέσα γιατί κανείς δεν της είπε ότι μπορεί να πετάξει.

Nancy Sirrakou, fb – φίλη.



Σχετικά με το blog
Σκέψεις, αναλύσεις, προτάσεις και - κυρίως - δράση με εποικοδομητική διάθεση
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις