Δρόμοι του πουθενά
Κώστας Τζαναβάρας
Λίγα λόγια για εμένα
Oberon, chief των ξωτικών
(διαβάστε περισσότερα)
Θέσεις


ΠΡΟΛΟΓΟΣ
417 αναγνώστες

14.9.2011

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

 

 

Η ιδέα μου για ένα βιβλίο με τον διόλου ταπεινό τίτλο «ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ –Turn key solution» ξεκίνησε κάπου στα τέλη του Ιουνίου του 2010.

 

Ο «πήχης» ήταν πάρα πολύ ψηλά – εμφανώς ! Ένα βιβλίο ενός άγνωστου στο ευρύ κοινό και πρωτόβγαλτου συγγραφέα θα αποτολμούσε να προτείνει την εκ βάθρων ανακαίνιση της χώρας μας.

 

Και «ούτε λίγο ούτε πολύ» θα φιλοδοξούσε να την φέρει στο μακράν πλέον μεγαλειώδες come back της Ιστορίας του πλανήτη. Ένας λαός σε κατάσταση πλήρους αποσύνθεσης θα έβαζε στόχο να ξεπεράσει τα παλιά μεγαλεία του, που τα ατένιζε με δέος για χιλιετίες.

 

Ψιλοπράγματα !

 

 

Μπροστά στα αλλόκοτα προβλήματα του τόπου η τρέχουσα στάση ήταν το πολύ να επιδιώξει κανείς να διορθώσει τα λάθη της Μεταπολίτευσης και να δικαιωθούν οι αγώνες της αντιδικτατορικής γενιάς.

 

Μια μιζέρια οφθαλμοφανής, αλλά στα μάτια του καθενός μόνο για τη μιζέρια των άλλων. Δύσκολο – έως ακατόρθωτο ! – να αποσπάσει κανείς ακόμα και έναν απλό ορισμό της λέξης μιζέρια.

 

Τελείως ασυναίσθητα ο καθένας αποφεύγει μία τέτοια δέσμευση, γιατί τότε δεν είναι δυνατόν και να καταδικάσει τους άλλους και να «βγάλει λάδι» τον εαυτό του.

 

Είναι απολύτως αντιδημοφιλές να ψάχνει κανείς για αιτίες, για αλήθειες – πόσο μάλλον να βάζει στόχους.

 

 

Κάπως έτσι γίνεται τελείως γραφικός κάποιος που «το ψάχνει», κάποιος που προσεγγίζει τις ρίζες του προβλήματος κάπου 100 φορές πιο μακριά από εκεί που «λένε όλοι».

 

«Όταν κάποιος ξεχωρίζει από τους ομοίους του σηκώνεται ένα σύννεφο φθόνου» παρατηρούν αφοπλιστικά οι Κινέζοι. Πώς να μην είναι τεράστιο αυτό το σύννεφο όταν σηκώνεται στον τόπο του limit up στον αυτοκαταστροφικό φθόνο, το πατροπαράδοτο σαράκι μας.

 

Ή όταν αυτή η αντιδημοφιλής θεώρηση των πραγμάτων καταλήγει περίπου στο «όλοι λάδι», γιατί φταίει λέει το «σύστημα» ! Πώς να αφήσει κανείς να «αθωωθούν» τόσοι και τόσοι που είναι ανάγκη να «πληρώσουν» για να ικανοποιηθεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα, ο όχλος.

 

 

Το σύννεφο φθόνου έχει πολύ απλή έκφραση : αυτοί που δεν τολμούν να έρθουν σε διάλογο στα ίσια, επιλέγουν τα πισώπλατα σχόλια, οργιάζει το κουτσομπολιό, τα ψέματα ξεπερνούν κατά πολύ τη φαντασία, στήνονται πλάκες δημιουργίας ψευδαισθήσεων.

 

Μόνο που ο στόχος αυτής της κοινής «γνώμης» επιμένει στο «ό,τι δεν με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό» και κάθε πισώπλατο χτύπημα γίνεται ένα ακόμη «πάθημα – μάθημα».

 

Κουβέντες κακεντρέχειας γίνονται λήμματα για ακόμα πιο προχωρημένη προσέγγιση των προβλημάτων. Ο κάθε «κυπρίνος», της θεωρίας του βιβλίου «Η στρατηγική του δελφινιού» (τα ανθρωπάκια – με μια λέξη, λεπτομέρειες στο κεφ.Δ), λέει τελείως ασυναίσθητα τις πιο απίστευτες πολύτιμες συμβουλές και μετά απορεί με το βαθύ «ευχαριστώ» !

 

 

Μια τέτοια κακεντρέχεια ήταν και ο όρος που έδωσε την οριστική εξήγηση του φαινομένου : «εξακοντισμός σκέψης». Ένας όρος που υπάρχει για να επισημαίνει το πρόβλημα με κάποια παιδάκια που το μυαλό τους τρέχει κάπου που δεν το περιμένουν οι δάσκαλοί τους.

 

Δεν είναι κολακευτικό – για τους πολλούς ! – για ένα παιδί να το έχει. Το χαρακτηρίζει σαν «εκτός τόπου και χρόνου». Οι δάσκαλοι προσπαθούν να το συνεφέρουν, να το προσγειώσουν στην πραγματικότητα. Οι γονείς και οι συγγενείς συνήθως το μαλώνουν.

 

Σπανίως τα «χαρισματικά παιδιά» βρίσκουν ένα περιβάλλον αποδοχής, στα χέρια φωτισμένων δασκάλων, ένα περιβάλλον που, αντί να τα φρενάρει και να τα φέρνει στα μέτρα των άλλων παιδιών, να τα παροτρύνει να συνεχίσουν να εκφράζονται ελεύθερα και να πάνε και ακόμα πιο πέρα.

 

Πού να βρει κανείς απέναντί του στάση του στυλ “is that your best ?” της Starr Clinne που έχει γράψει το βιβλίο “What would happen if I said YES ?” που … ευθύνεται για την επιβίωση του υποφαινομένου.

 

“Every body has a book to be written”

 

 

 

Το παρόν θα ήταν κανονικά το πρώτο μου βιβλίο, αλλά στο δρόμο προέκυψε ένας … Δούρειος Ίππος, μία … ύπουλη εισαγωγή στο κυρίως θέμα. Μία πρωτότυπη, αν μη τι άλλο, ματιά στην προσωπικότητα του Ομηρικού Οδυσσέα.

 

«Ο παππούς του Τηλέμαχου» ήταν ο τίτλος, αλλά για να βγάλει κανείς άκρη στο ερώτημα «τι θέλει να πει ο ποιητής ;» έπρεπε να διαθέσει πολύ περισσότερο χρόνο και προσοχή από αυτόν που μπορούσε να διαθέσει.

 

Ο … ποιητής είχε φτύσει κατάμουτρα όλα τα στοιχεία του «καθωσπρεπισμού», ενώ το καθ’ εαυτό περιεχόμενο του βιβλίου, ούτε λίγο ούτε πολύ, δικαιολογούσε περιφρόνηση του βραβείου Nobel !

 

Πώς να … καταδεχθεί τη διεκδίκηση ενός τέτοιου βραβείου κάποιος που δίνει μια πρωτότυπη ματιά σε ένα έπος τραγουδισμένο επί 2.800 χρόνια από τον πλέον ιστορικό λαό του πλανήτη, που στέλνει στα σκουπίδια – αν έχει δίκιο ! – ό,τι σχετικό έχει γραφτεί στο ενδιάμεσο, ως εκτός θέματος.

 

Βιβλίου που – μεταξύ άλλων – εντοπίζει ουσιαστικά ένα άλλο σημείο κορύφωσης του Ελληνικού Πολιτισμού, πολύ πίσω από την Αθηναϊκή κοινωνία της υποκρισίας που έφτιαξε ένα Παρθενώνα για να κρύψει τόσους και τόσους «σκελετούς στη ντουλάπα».

 

Ή μήπως δεν είναι «σκελετοί» η ιμπεριαλιστική μπότα της που ισοπέδωνε αντάρτες τύπου Μήλου, που «πούλαγε προστασία» σε τόσους και τόσους, που εξυμνούσε ως έρωτα την παιδεραστία, που … που …

 

Που έκανε το πιο αποτρόπαιο έγκλημα πολέμου της Παγκόσμιας Ιστορίας και το έχει κουκουλώσει. Αλήθεια ποιο εννοώ ;

 

 

Σίγουρα πολλοί έχουν καταλάβει ότι ο καθωσπρεπισμός και ο πουριτανισμός τρέφονταν ανέκαθεν από αυτούς που έκαναν τα πλέον ακατονόμαστα αίσχη, τα γνωστά «λευκά εγκλήματα».

 

Όμως τα εγκλήματα της Αθήνας είναι τόσο καλά εξαγνισμένα μέχρι τις μέρες μας που έχουν περάσει τελείως στη λήθη. Η Αθήνα, τελείως «αθώα» πια, επιβάλλει ανεμπόδιστα τον πολιτισμό της.

 

Μόνο που «ο κόμπος έχει φθάσει στο χτένι» πια. Απλώς κάποιοι δεν θέλουν να το παραδεχθούν. Δικαιούνται αυτοδικαίως τα εύσημα για το χτίσιμο του σύγχρονου πολιτισμού αλλά για τα χάλια του φταίνε κάποιοι άλλοι ! Γιατί όχι ;

 

 

Ψάχνοντας λοιπόν στο πρώτο μου βιβλίο το [ξεχασμένο ;] θέμα της πατρότητας του Οδυσσέα, προέκυψε η αγωνία του Όμηρου για τον ακραίο ανταγωνισμό που επικρατεί – από τότε ! – στον κόσμο μας, αλλά και ο ύμνος του στον πρωτοπόρο ενσαρκωτή των winwin games και άνδρα - πρότυπο.

 

Άνδρα – πρότυπο μέχρι τις μέρες μας για τους Έλληνες ναυτικούς, πού παραδοσιακά στηρίζουν την εγχώρια οικονομία με το εισόδημα που φέρνουν ή στέλνουν, προϊόν τεράστιων κόπων και προσωπικών θυσιών.

 

Άνδρα πρωτοπόρο των winwin games που … ανακαλύφθηκαν κάπου στα τέλη του 20ου αιώνα κάπου στην άλλη άκρη του κόσμου.

 

Που είχαν … ξαναανακαλυφθεί στην Κόρινθο, το μακρινό 1.200 π.Χ. επί Σισύφου, φυσικού πατέρα – αν έχω δίκιο ! – του Οδυσσέα, που με τα διορατικά έργα του και τη φιλοσοφία ζωής που καθιέρωσε κατέστησε για αρκετούς αιώνες την Κόρινθο «ευδαίμονα πόλη». Θα δούμε περισσότερα σε επόμενα κεφάλαια.

 

Αυτή η εκδοχή βάζει τον Όμηρο – όποιος και αν είναι επί τέλους ! – να συγκρίνει ως προσωπικότητες τον αρχηγό Αγαμέμνονα, βασιλιά του Άργους, με τον νόθο γιο του βασιλιά της Κορίνθου. Και η σύγκριση, για όσους έχουν ακόμα ανοιχτά μυαλά, είναι καταλυτική.

 

Το story «δένει» εκπληκτικά, αν σκεφθεί κανείς ότι η Κόρινθος ήταν τότε φόρου υποτελής στο Άργος και – κυρίως ! – με το όνομα του σκύλου του Οδυσσέα : Άργος !

 

«Κέντημα» ;

 

Σήμερα, στον ακραία ανταγωνιστικό κόσμο μας, προβάλλει πραγματικά σαν κάτι παραπάνω από ουτοπικό το να μιλάει κανείς για winwin games. Η αποβλακωτική πίεση στους εγκεφάλους, με την τυποποίηση της ζωής, η ασφυκτική πίεση χρόνου για τα τρέχοντα, η απίστευτη ένδεια όλο και περισσότερων – τι κατόρθωμα ! – δεν αφήνουν περιθώρια για τέτοιες σκέψεις.

 

Το «εκτελεστικό απόσπασμα της μετριότητας» είναι έτοιμο να κάνει τη δουλειά του. Μάλιστα δεν έχει τον ανδρισμό του κανονικού εκτελεστικού αποσπάσματος – να σε σκοπεύσει μεν στα 6 βήματα αλλά στα φανερά.

 

 

Η άμυνα, όταν έχει κανείς συναίσθηση των καταστάσεων, δεν είναι η διαμαρτυρία. Είναι η απάντηση στο … μνημειώδες ερώτημα που έχει θέσει ο υποφαινόμενος, ως oberon των capitaloblogs : «οπότενες τι κάνουμε ;».

 

Είναι όπως το πρόβλημα κάποιου φτωχού που έχει βρει ένα πολύτιμο διαμάντι. Αν πάει να το πουλήσει, θα τον «καθαρίσουν». Αν π.χ.θέλει να το πάρει η φτωχή γειτονοπούλα του που έχει στην καρδιά του, πρέπει – μια ιδέα ! – να το τυλίξει σε στουπί και να το βουτήξει στο γράσο. Με λίγη προνοητικότητα και τύχη στην επιλογή της κρυψώνας …

 

Κάπως έτσι το πρώτο μου βιβλίο και τα βαριά points του κρύφτηκαν πίσω από χοντρή πλάκα και μπόλικο αυτοσαρκασμό. Αν κάποιοι βλάκες «έπαιρναν πρέφα» εγκαίρως τι «χαλάστρα» επρόκειτο να γίνει στα σχέδιά τους, θα είχαν πατήσει ένα κουμπάκι και … πάπαλα !

 

 

Οι πολιτικές θέσεις του υποφαινόμενου κατεγράφησαν επισήμως – αυτός ήταν ο στόχος ! – και πήραν αριθμό πρωτοκόλλου στο Συμβούλιο της Επικρατείας ως «αίτηση παροχής εντολής σχηματισμού Κυβέρνησης Εθνικής Αναγέννησης βάσει του άρθρου 120 παρ. 4 του Συντάγματος» !!!!!

 

Του παλιού 114 που για κάποιο λόγο άλλαξε αριθμό και έγινε παράγραφος. Δικαιολογία η υπερβολική μέχρι καταχρήσεως χρήση του, όπως τόσων και τόσων «ιερών και οσίων» στην νεοελληνική πραγματικότητα.

 

Η αίτηση ήταν, αν μη τι άλλο, πρωτότυπη ιδέα – έτσι δεν είναι ; Περιέργως δεν έφτασε στα Μ.Μ.Ε. – δεν θα «πούλαγε» ; Ίσως όχι, γιατί το «δούλεμα ψιλό γαζί» δεν «μετράει» ..

 

 

Ιδού η … προσφώνηση :

 

κ.κ. Σύμβουλοι Επικρατείας,

 

 

Αισθάνομαι ιδιαίτερη συγκίνηση για την τιμή που κάνετε σε εμένα, ένα απλό πολίτη αυτής της δοκιμαζόμενης χώρας. Ένα απλό οικογενειάρχη που αγωνίζεται για το μέλλον των τριών παιδιών του.

 

Είναι τιμή στους προγόνους μου και τους συγγενείς μου, που όπου και αν βρέθηκαν, από τα ψηλότερα μέχρι τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα διακρίθηκαν για την αγωνιστική Ελληνική λεβεντιά τους.

 

Μένω και ο ίδιος έκθαμβος για την πλήρη ανυπαρξία εξαιρέσεων. Όλοι όσοι γνωρίζω αντιστάθηκαν στη σύγχρονη λαίλαπα που σαρώνει τη χώρα μας και προσπαθεί – απολύτως ματαίως – να την υποτάξει. Αν, παρ’ ελπίδα, υπάρχει εξαίρεση, θα τονίζει κατά τα γνωστά τον κανόνα.

 

 

Επιτρέψτε μου όπως σας απευθύνω τον έπαινο και σε Σας για τη δική Σας ιστορική απόφαση να με τιμήσετε με την προσοχή σας. Όλους θα μας κρίνει η Ιστορία.

 

Σίγουρα Σας ανήκει ο έπαινος για την σθεναρή αντίστασή Σας σε κάθε προσπάθεια παραβίασης του Συνταγματικού καθεστώτος μας, με έμφαση στην ανυποχώρητη στάση Σας σε όσους αποπειράθηκαν με τα πιο δόλια μέσα να υποβαθμίσουν το μοναδικής ομορφιάς και αξίας περιβάλλον της Χώρας μας.

 

 

Γνωρίζετε κάλλιον εμού το εθνικό αδιέξοδο, το οικονομικό αδιέξοδο, το πολιτικό, το κοινωνικό, το προσωπικό του καθενός μας.

 

Ένα πολυδαίδαλο νομικό σύστημα, Ρωμαϊκής εμπνεύσεως, έχει παραλύσει τη Δικαιοσύνη. Τίποτα στην πράξη δεν μπορεί να τελεσιδικήσει – τουλάχιστον σε εύλογο χρόνο.

 

Η συμπεριφορά των πολιτικών μας προσδιορίζεται  αποκλειστικά από το πάθος της καριέρας, με οποιοδήποτε κόστος για τους υπόλοιπους. Βοά ο τόπος από τα απειράριθμα σκάνδαλα.

 

Η συμπεριφορά των επιστημόνων μας προσδιορίζεται από μια τυφλή ιδιοτέλεια. Ιδιοτέλεια που πια έχει θεωρηθεί υποσυνείδητα ως απολύτως φυσιολογική.

Συγκλονίζεται κανείς από την αλήθεια του αποφθέγματος του Ακαδημαϊκού κ. Ευτυχίου Βορίδη : «Στο γιατρό μόνο με φορείο» !

 

Η συμπεριφορά των επαγγελματιών μας προσδιορίζεται από την θεωρούμενη ως απολύτως φυσιολογική παραπλάνηση του πελάτη. Είναι απολύτως αποδεκτό το απίστευτης ωμότητας δόγμα του σύγχρονου marketing : «Η προσφορά δημιουργεί ζήτηση».

 

Η συμπεριφορά του απλού Έλληνα προσδιορίζεται από την επιδίωξη διορισμού ή βολέματος σε μια μηνιαίως αμειβόμενη θεσούλα. Πού πια το δαιμόνιο της φυλής ;

 

Το δαιμόνιο που έκανε τους Έλληνες εφοπλιστές κυρίαρχους των θαλασσών, που – όμως – εκ πείρας προφέρουν το απίστευτης πίκρας συμπέρασμα ως προς τις επενδυτικές τους επιλογές : «Στην Ελλάδα ούτε περίπτερο» !

 

Γιατί το δαιμόνιο όσων έκαναν το λάθος που απέφυγαν οι προηγούμενοι κατέληξε στην απίστευτης ειρωνείας ρήση του αείμνηστου Γεωργίου Δράκου : «κάλλιο πλούσιος και υγιής, παρά πτωχός και άρρωστος». Είχε προσπαθήσει εις μάτην να διασώσει την υποδειγματική εταιρεία του ΙΖΟΛΑ απευθύνοντας επιχειρήματα στην «Εθνική» κατά τα άλλα τράπεζά μας.

 

Γνωρίζουμε ότι «όπου και να κοιτάξω η Ελλάδα με πληγώνει», όπως έγραψε ο Νομπελίστας ποιητής μας Γεώργιος Σεφέρης.

 

Παραγνωρίζουμε όμως ότι κάποιοι «φυλάττουν Θερμοπύλες». Αντιστέκονται με τεράστιο προσωπικό κόστος. Επιτρέψτε μου να ισχυρισθώ δημοσίως ότι ένα τέτοιο κόστος ανέλαβα συνειδητά και ήταν πολύ βαρύ. Ευτυχώς όχι θανάσιμο τελικά.

 

 

κ.κ. Σύμβουλοι Επικρατείας,

 

Η πρόβλεψη του ακροτελεύτιου άρθρου του Συντάγματος μας «η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων» Σας δίνει την ιστορική ευκαιρία να στείλετε στα σκουπίδια της Ιστορίας αυτού του μοναδικού τόπου τους επίορκους, τους προδότες, τους μικρούς.

 

Αυτή η αδιανόητη για όλους τους άλλους λαούς του κόσμου διάταξη αποτυπώνει τη μοναδική σοφία των προγόνων μας στο ότι δεν μπορούν τα γραπτά να καλύψουν τις ανεπανάληπτες ιστορικές περιστάσεις.

 

Όπως εξ ίσου αδιανόητη για όλους τους άλλους λαούς του κόσμου είναι και η άγραφη – νομίζω – διάταξη του Ποινικού μας Δικαίου : «Καλύτερα εκατό ένοχοι ελεύθεροι, παρά ένας αθώος στη φυλακή». Άλλοι εκτελούν αθώους με απλή ύπαρξη εύλογων κινήτρων.

 

Στην ιστορική σημερινή συγκυρία η αυτογνωσία και η αυτοαναίρεση των μακροχρόνιων λαθών μας είναι απαραίτητες.

 

Η άμεση έναρξη ενός θαρραλέου, παραγωγικού, δημιουργικού και ταχύρρυθμου Εθνικού διαλόγου είναι αδήριτη ανάγκη.

 

Θα σας κουράσω παρακάτω προτείνοντας μια φιλοσοφική προσέγγιση της Εθνικής μάχης. Φιλοσοφία που μας έλειψε αιώνες τώρα και μας έφθασε να «κάνουμε τα εύκολα δύσκολα», όπως μου είπε μια απλή Βορειοηπειρώτισσα κοπέλα 22 χρόνων στο Κιάτο.

 

Φιλοσοφία που κατέληξε απλή αναμάσηση, χυδαίος μηρυκασμός των προσεγγίσεων τόσο των ταμπού των Αρχαίων προγόνων μας τόσο και των άθλιων επινοήσεων της δήθεν «πολιτισμένης» Δύσης. 

 

 

 

Δεν σας κρύβω ότι «έχω άποψη», όπως μου είπε αυθόρμητα ένα απλό παλικάρι από τη Θεσσαλονίκη που ανέλαβε αυτόκλητος «χορδιστής των συναισθημάτων» μου.

 

Σας διαβεβαιώνω, όμως, ειλικρινά ότι θα έχω όλες τις αισθήσεις μου ανοικτές διαρκώς σε νέες «προσλαμβάνουσες παραστάσεις», σε αυθεντικά μηνύματα, σε παραινέσεις και συμβουλές.

 

Θα είμαι ανοικτός ιδίως στα απλά λόγια των γεροντότερων που πρόλαβαν να διασωθούν από τη λαίλαπα της μεταπολίτευσης.

 

Θα είμαι φίλος με τους νέους μας, ελπίζοντας ότι, το συντομότερο δυνατόν, «θα με στείλουν σπίτι μου» και θα στρατευθούν στο στόχο «άμες δε γ’ εσσόμεθα πολλώ κάρρονες». Να ξεπεράσουν ό,τι προηγούμενο.

 

Πολύ απλά Κύριοι Σύμβουλοι Επικρατείας όλα αυτά έκανα μια ζωή και θα είναι τελείως παράδοξο να «αλλάξω περπατησιά» στα 53 μου.

 

Ακόμη απλούστερα : για αυτό είμαι μπροστά Σας !

 

 

Παρακάτω και λίγος NLP ! Νευρογλωσσικός προγραμματισμός. Αυτό που λέμε : «καλομελέτα κι έρχεται» !

 

Κύριοι Σύμβουλοι Επικρατείας,

 

Αν και βλέπω στα μάτια Σας την αποδοχή του αιτήματός μου περί παροχής εντολής σχηματισμού Κυβέρνησης Εθνικής Αναγέννησης, επιτρέψτε μου να Σας αναπτύξω τις σκέψεις μου.

 

 

 

Το πρόβλημα κάποιου που έχει συναίσθηση τόσο της βασιμότητας των αλλόκοτων απόψεών του, όσο και της εικόνας που έχουν οι άλλοι για αυτές, είναι πώς θα απαντήσει πειστικά στο ερώτημα : «Εγώ το ξέρω ότι δεν είμαι καλαμπόκι, αλλά οι κότες το ξέρουν ;».

 

Φαίνεται αστείο, αλλά δεν είναι καθόλου.

 

Αν το καλοσκεφθεί κανείς, η απλούστερη λύση είναι να αφήσεις τις κότες να σε τσιμπήσουν, ώστε να καταλάβουν μόνες τους ότι δεν τρώγεσαι ! Αλλιώς πρέπει να κάτσεις να μάθεις … ξένες γλώσσες !

 

Δυσκολότερο όμως είναι το προκείμενο πρόβλημα, διότι οι άνθρωποι δεν έχουν την απροκατάληπτη αντίληψη της κότας ! Δηλαδή, ενώ η κότα αντιλαμβάνεται αμέσως ότι αυτό που τσίμπησε δεν είναι καλαμπόκι, ο άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται εξ ίσου άμεσα ότι κάποιον π.χ. που «σε κολλάει στον τοίχο» για πλάκα ή που θα μπορούσε άνετα να είναι «πρώτο τραπέζι πίστα» στο σύστημα, δεν μπορείς να τον χλευάζεις – και μάλιστα για πολύ !

 

Καμιά κότα μάλιστα δεν θα πειθόταν ότι αυτό που τσιμπάει είναι καλαμπόκι, μόνο και μόνο επειδή το τσιμπάνε ως καλαμπόκι οι άλλες κότες !

 

 

Με αυτά και με αυτά καταλήγει κανείς στο απλό ερώτημα : αν είναι τόσο δύσκολο να πεισθεί ο άνθρωπος ότι κάτι «δεν είναι καλαμπόκι», πώς να πεισθεί ότι «πρέπει να αλλάξει κοτέτσι» ;

 

Πολύ δύσκολο.

 

 

Τόσο δύσκολο που ακόμα και ακριβοπληρωμένες «φωνές» ανεγνωρισμένου κύρους, όπως το Harvard, προειδοποιούν ματαίως :

 

«Εκείνο που προκαλεί απογοήτευση στην περίπτωση των μεγάλων εταιριών που περνούν κρίση είναι ότι φθάνουν εκεί κάνοντας τις ίδιες ενέργειες που κάποτε τις βοήθησαν να γίνουν μεγάλες.»

 

Κάπως έτσι είμαστε εγκλωβισμένοι σαν Έθνος στα «περασμένα μεγαλεία» και μάλιστα σε λάθος μεγαλεία.

 

Στη διάλεξη με θέμα «Λύσεις για … όλους στα προβλήματα επιβιώσεως και ρευστότητος», που δόθηκε από τον υποφαινόμενο στο Συνεδριακό Κέντρο Αφων Μάλλιου στο Κιάτο την 1.6.2011, το θέμα τέθηκε ως εξής :

 

«Όταν λέμε ότι οι Αρχαίοι μας πρόγονοι «έχτισαν Παρθενώνες», κάνουμε ένα πολύ μεγάλο λάθος. Μπροστά στα Ομηρικά Έπη ο Παρθενώνας είναι απλώς μια οικοδομή. Όμορφη οικοδομή, αλλά οικοδομή.»

 

 

Κάπως έτσι, πολλοί … φίλοι μας, άρχισαν να «τρίβουν τα χέρια τους» από χαρά γιατί πίστεψαν ότι επιτέλους θα μας σβήσουν από τον παγκόσμιο χάρτη, μπας και κάποτε πάψουν να βλέπουν την πλάτη μας …

 

Μόνο που σε αυτό το «ρημαδότοπο» ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει ! «Κοιμάσαι» με το «εκ της στάκτης μου αναγεννώμαι» στα αζήτητα και σου … ξημερώνει μια καρκινοπαθής Ελληνίδα που έστησε θρασύτατα στο ραντεβού το θάνατο.

 

Και περισσότερα από 3 ½ χρόνια μετά από τότε που … όφειλε να «έχει αδειάσει τη γωνιά» σε όσους ενοχλούσε, διερωτήθηκε δημοσίως : «θα αφήσετε τη φωτιά να σας κάψει σαν κάρβουνο ή να σας ψήσει μεταμορφώνοντάς σας σε διαμάντι ;».

 

Το είπε η φίλη μου Ελένη Καλαμάρη, που μένει σε ένα μικρό διαμέρισμα στο Πέραμα και αγωνίζεται – αυτό είναι το δύσκολο ! – να βρει την ηρεμία της την ώρα που τα μηχανάκια στο δρόμο «αγωνίζονται» να γίνουν όσο το δυνατόν περισσότερο ενοχλητικά.

 

Εθνικό σύμβολο ;

 

ελ, respect !

 

 

 

 

 

 

 


Σχετικά με το blog
Σκέψεις, αναλύσεις, προτάσεις και - κυρίως - δράση με εποικοδομητική διάθεση
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις