Δρόμοι του πουθενά
Κώστας Τζαναβάρας
Λίγα λόγια για εμένα
Oberon, chief των ξωτικών
(διαβάστε περισσότερα)
Θέσεις


ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ Γιατρεύονται οι ασθένειες της Δημοκρατίας μας ;
379 αναγνώστες
Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013
19:35

 

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ Γιατρεύονται οι ασθένειες της Δημοκρατίας μας ;

 

Φίλε συμφορουμίτη,

Πιθανότατα η απάντησή σου στο ερώτημα του τίτλου είναι ένα σκέτο «ΟΧΙ» ή κάτι σαν «ποια Δημοκρατία ;». Ή ακόμη κάποια ταυτολογία όπως «γιατρεύονται οι ανίατες ;».

Όμως, για να βρει κανείς τη διέξοδο, χρειάζεται να δει τι ακριβώς είναι να γιατρευτεί.

Παρακάτω κωδικοποιώ τις κατά τη γνώμη μου ασθένειες και δίνω κάποιες πιθανές απαντήσεις.

Σου ζητώ να δώσεις τη δική σου απάντηση. Θα μου χρησιμεύσει στην τελική διαμόρφωση της συνολικής πολιτικής μου πρότασης.

Ασθένεια 1 : Η ασάφεια της ψήφου

Η ψήφος σε ένα κόμμα ερμηνεύεται ως συλλήβδην στήριξη των θέσεών του, ενώ στην καλύτερη περίπτωση είναι αποτέλεσμα στήριξης των βασικότερων θέσεών του. Έτσι παραγνωρίζονται οι επιλογές του εκλογικού σώματος σε άλλα σημαντικά θέματα. Στην πράξη είναι κατά περίπτωση αποτέλεσμα προσωπικών συμπαθειών, προκαταλήψεων για τις πιθανότητες να κερδίσει το κόμμα τις εκλογές (παράσταση νίκης), προσωπικών συμφερόντων (ρουσφέτια) κ.λ.π.

Ασθένεια 2 : Η υφαρπαγή της ψήφου

Η εκλογική προτίμηση κατευθύνεται, στα πλαίσια εκτεταμένων πολυδάπανων επικοινωνιακών παιχνιδιών, βάσει – κατά κύριο λόγο – εντυπώσεων που υποβάλλονται με επιστημονικό τρόπο (προπαγανδιστική πλύση εγκεφάλου).

Ασθένεια 3 : Η εκτεταμένη αποχή

Είναι κρίσιμη η αποχή μεγάλου αριθμού συνετών που αντιλαμβάνονται τη ματαιότητα ενός στημένου και εγκλωβισμένου παιχνιδιού, που δεν έχει πιθανότητες να λύσει προβλήματα της χώρας.

Ασθένεια 4 : Ο δεσποτισμός της πλειοψηφίας

Η κυβερνητική πλειοψηφία – μονοκομματική ή πολυκομματική – έχει ως μόνο εμπόδιο για να κάνει σχεδόν ό,τι θέλει την προοπτική να καταψηφισθεί στις επόμενες εκλογές. Έχει και την δυνατότητα να νομοθετεί κατά το δοκούν, όπως και να ερμηνεύει και εφαρμόζει τους νόμους αναλόγως. Επίσης έχει τη δυνατότητα να ανατρέπει τις προγενέστερες αντιδράσεις μέσω προεκλογικών παροχών.

Ασθένεια 5 : Η δομική αντιπολίτευση

Έχοντας ως μόνη δυνατότητα αντίδρασης στα κυβερνητικά μέτρα την νίκη στις επόμενες εκλογές, η αντιπολίτευση αρνείται συλλήβδην τη στήριξη ακόμη και ορθών κυβερνητικών επιλογών.

Ασθένεια 6 : Τα μιάσματα

Μοιραία η περιθωριοποίηση των ρηγμένων του συστήματος οδηγεί σε υπερβολικές αντιδράσεις (καταχρηστικές απεργίες και πορείες). Ακόμη χειρότερα δίνονται πατήματα για εξτρεμιστικές επιλογές (τρομοκρατία) από ακραία στοιχεία, τα οποία κερδίζουν ακόμη και τη συμπάθεια υπολογίσιμων τμημάτων της κοινής γνώμης.

Ασθένεια 7 : Το πολιτικό κόστος

Οι επιλογές όλων – κυβέρνηση, αντιπολίτευση, βουλευτές, πολιτευτές – δεν υπαγορεύονται από ορθολογικές σκέψεις, αλλά αφ’ ενός από την δυνατότητα δημιουργίας εντυπώσεων που φέρνουν ψήφους και αφ’ ετέρου από την φροντίδα αποφυγής δυσμενών εντυπώσεων από αντιδημοφιλείς αλήθειες.

Ασθένεια 8 : Η απώλεια του στόχου

Υπάρχει γενικευμένη σύγχυση στόχων και μέτρων. Αξιολογούνται τα πάσης φύσεως μέτρα μόνο από αυτό που ισχυρίζονται ότι επιδιώκουν και όχι από το αν θα το επιτύχουν. Στη στο ίδιο πνεύμα δεν αναζητούνται ευθύνες για την μη επίτευξη των επιδιωκόμενων αποτελεσμάτων.

Ασθένεια 9 : Η απαξίωση της ηγεσίας

Οι ηγέτες είναι υποχρεωμένοι να φροντίζουν κατά προτεραιότητα την εξυπηρέτηση των συμφερόντων αυτών που τους στηρίζουν (βουλευτές, μεγαλοεπιχειρηματίες, συνδικάτα κ.λ.π.), και να χαϊδεύουν αυτιά προς άγραν ψήφων και στηρίξεων. Μοιραία αναδεικνύονται «ηγέτες» ισορροπιστές και μέτριοι κοινής αποδοχής.

Ασθένεια 10 : Η κοπαδοποίηση

Διαμορφώνονται κομματικοί στρατοί, γηπεδικού επιπέδου, που το μόνο που ξέρουν είναι να συσπειρώνονται τυφλά με την κλίκα τους και να αντιπαρατίθενται με μένος κατά των αντιπάλων.

Ασθένεια 11 : Ο αποκλεισμός των άξιων

Συστηματικά διαμορφώνονται απαγορευτικές συνθήκες για την ενασχόληση αξίων με την πολιτική. Είναι χαμένοι από χέρι και, αν καταφέρουν να αναδειχθούν, σύντομα είτε περιθωριοποιούνται είτε εκμαυλίζονται. Συμβάλλει και ο «θεσμός» της κομματικής πειθαρχίας, που είναι αδιανόητος οπουδήποτε αλλού στον κόσμο, καθώς νοθεύει την αντιπροσώπευση του εκλογικού σώματος.

Ασθένεια 12 : Ο μη διαχωρισμός των εξουσιών

Η Κυβέρνηση ελέγχει και τη Νομοθετική εξουσία (Βουλή), μέσω της απειλής διαγραφής ή μη ένταξης στη λίστα των επομένων εκλογών, αλλά και τη Δικαστική, καθώς διορίζει τους Ανώτατους δικαστές.

Ασθένεια 13 : Η ατιμωρησία

Με νοοτροπία αδίστακτου τραστ τα λεγόμενα «κόμματα εξουσίας» έχουν διαμορφώσει ένα προκλητικό νομικό πλαίσιο ασυλίας, με βραδυκίνητες διαδικασίες και ταχύτατες παραγραφές ακόμη και κακουργημάτων.

Ασθένεια 14 : Η περιφρόνηση των υποχρεώσεων

Διαμορφώνεται κλίμα ανταλλαγής ψήφων με υποσχέσεις ή ικανοποιήσεις «δίκαιων» αιτημάτων. Μοιραία συνέπεια η πλήρης αγνόηση των υποχρεώσεων όλων προς το κοινωνικό σύνολο.

Ασθένεια 15 : Ο μύθος της Δημοκρατίας

Προπαγανδιστική επιλεκτική προβολή μυθευμάτων προβάλλει την Αθηναϊκή Δημοκρατία ως υπόδειγμα και κοιτίδα της ιδέας. Αγνοείται τόσο η ελάχιστη σχέση του σημερινού συστήματος προς το προβαλλόμενο πρότυπο, όσο και η Ιστορία του που οδήγησε την Αθήνα σε καταστροφικές επιλογές, στην ήττα και σε απογοητευτικές διαπιστώσεις επιφανών φιλοσόφων.

Ο χαρακτηρισμός της Δημοκρατίας ως «πόλεως νόσημα» από τον Πλάτωνα, όπως και η διαπίστωση του Ισοκράτη «η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται», δεν εμποδίζουν τους κατ’ όνομα δημοκράτες να χαρακτηρίσουν τους σκεπτικιστές ως φασίστες.

Ασθένεια 16 : Η απώλεια της έξωθεν καλής μαρτυρίας

Σε τελική ανάλυση η σημαντικότερη ασθένεια της Δημοκρατίας μας είναι η διάχυτη πεποίθηση ότι τίποτα δεν μπορεί να διορθωθεί και μάλιστα από τους θιασώτες του σημερινού πολιτικού συστήματος. Έχουν συλλήβδην καταδικασθεί στα μάτια της κοινής γνώμης ως ιδιοτελείς πολιτικάντηδες.

 

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
Δεν έχει αξιολογηθεί

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
Σκέψεις, αναλύσεις, προτάσεις και - κυρίως - δράση με εποικοδομητική διάθεση
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις